بهزاد مهرکش: قلم زدن برای یک روزنامه‌نگار شاید شیرین‌ترین کار ممکن باشد اما وقتی قرار باشد در سوگ کسی بنویسی که هر روز به فاصله یک دیوار در کنار او همکار بوده‌ای آن وقت این شیرینی می‌شود سخت‌ترین کار ممکن. واقعا سخت است در فراق حسین جوادی نوشتن اما به رسم رفاقت باید این سطور را هرچند سخت قلمی کنم تا شاید بخشی از آنچه در دل می‌گذرد در سیاهه‌های کاغذ نمایان شود. حسین، تنوعی از مشخصه‌ها را با خود یکجا جمع کرده بود. همین باعث می‌شود تا نوشتن برای او سخت‌تر هم بشود. تک‌بعدی نبودن حسین را می‌توان در دلنوشته‌های دیگر دوستان هم دید. هم پابند به اصول و قواعد سنتی و در عین حال کاملا به روز و آشنا به موضوعات دست اول. همانقدر که در ورزش تخصص داشت و می‌نوشت اهل تحلیل سیاسی هم بود و پیگیر تحولات. آشنایی‌اش به تاریخ دفاع‌مقدس هم که با تخصص او در حوزه ورزش برابری می‌کرد. برای من که حکم منبع موثق اطلاعات در حوزه جنگ و شهادت بود. تسلطش به 2 زبان خارجی او را در حرفه‌اش متمایز‌تر هم کرده بود و این تخصص باعث می‌شد من هم از او بی‌بهره نمانم اما آنچه بیشتر دوست دارم در این چند خط به آن اشاره کنم وجه مشترکی بود که من و حسین را به هم نزدیک‌تر کرد. رفاقتی که نسبت به دیگر دوستان وطنیم با سرعت بیشتری شکل گرفت و تعمیق شد. حسین ذاکر اهل بیت بود و به نوکری امام‌حسین(ع) یا به قول خودش حضرت ارباب افتخار می‌کرد. ورد لبش نام حسین(ع) بود. برنامه هیاتش یک ثانیه هم تاخیر نداشت. از چند ماه قبل از فاطمیه و محرم تمام فکر و ذکرش برنامه هیات بود. بر صفر تا صد کار هم نظارت می‌کرد. هم جواری با او در دفتر روزنامه باعث می‌شد تا صدای نغمه‌های حسینی‌اش را حتی در میان نوشتن گزارش‌هایش هم بشنوی. صدایی که قرار است دیگر شنیده نشود. وقتی پیوند رفاقت با یک نفر حسینی شکل می‌گیرد شاید باید در فراقش هم زینبی صبر کرد. هستند دوستانی که هم، سابقه رفاقتشان با حسین بیشتر از من باشد و هم، عمیق‌تر اما خبر رفتن این رفیق هیاتی فرای سال‌ها و ماه‌های ارتباط و آشنایی من و حسین بود. انگار این پیوند رفاقت از همان دوران کودکی شکل گرفته است. تعمیق این رفاقت ریشه‌اش در همان نقطه اشتراک هیات بود. اشتراکی که چه یک‌سال از آن گذشته باشد و چه 100 سال، در هنگامه فصل، بر تو حکم خداحافظی با رفیق 1000 ساله دارد. رفاقتی که مبنایش هیات باشد تمام نمی‌شود. یعنی رفیق می‌فهمد که اگر در دنیا رفیق بودی در آخرت هم باید رفیق باشی. این نیست که حسین تمام شده باشد. تازه آغاز حیات حسین است و رفیقی که رفته است بر گردن رفیقی که مانده است حق‌ها به گردن دارد که باید تا زنده است ادا کند. 3 روز است که بدون همسایه صفحه می‌بندیم. همسایه‌ای که دلم برای نوایش، خنده‌هایش و نوع خاص صدازدنش تنگ خواهد شد. 28 دی ماه سال گذشته وقتی خبر اورژانسی شدن حال پدر عزیزم را دریافت کردم اولین کسی بود که دورم را گرفت و به من دلداری داد. وقتی از دفتر روزنامه به اصفهان رفتم اولین کسی بود که با من تماس گرفت و از حالم باخبر شد و وقتی فردای آن روز خبر فوت پدرم را شنید اولین کسی بود که با من تماس گرفت و تسلیت گفت. حسین اولین‌ها را در حق من تمام کرد. رفیق هیاتیم از 3 سالگی غبار یتیمی بر تنش نشسته بود. بعد از فراق پدرم به او گفتم یتیمی را هم در کنار هیاتی بودن به نقاط اشتراک اصلی‌مان اضافه کن. کسی تا پدرش را از دست ندهد طعم سخت یتیمی را درک نمی‌کند و این باعث می‌شد دلداری حسین جوادی بیشتر از دیگران مرا آرام کند. اما پرواز بی‌بازگشت حسین جوادی غمی نیست که فراموش شود. می‌گویند غم از دست دادن عزیزان با ریختن خاک بر پیکر آنان در قبر سرد می‌شود اما اینجا نه پیکری هست، نه قبری و نه خاکی. شاید حسین دوست داشت همه‌جوره شبیه اربابش باشد. هواپیمای حسین در اواسط راه سقوط می‌کند و هنوز خبری از پیکر آنان نیست. قاعدتا پیکری که مشخص نباشد را کفن هم نمی‌توان کرد. انگار قرار است آخر این نوشتار برای رفیق هیاتیم با روضه تمام شود اما تا همین‌جا کافیست. به قول خودش در جلسات هیات، روضه فهم‌ها و کنایه فهم‌ها کجا نشسته‌اند. همین‌جا تمام می‌کنم که اگر ادامه دهم آن وقت روضه مکشوف می‌شود و حق آن را نمی‌توان در کلمات ادا کرد. بر سر خوان ارباب میهمان باشی رفیق هیاتی.