پیش از برگزاری اجلاس دوربان
فلسطین پیروز شد
اجلاس بازنگری دوربان، مشهور به دوربان (2) در شرایطی 31 فروردین تا 4 اردیبهشت ماه در ژنو برگزار می‌شود که پیش‌بینی نتایج نهایی آن، دشوار است. هدف از برگزاری اجلاس دوربان (2) بازنگری پیشرفت حاصل شده از اجلاس۲۰۰۱ در دوربان آفریقای جنوبی درباره مبارزه با نژادپرستی، تبعیض نژادی، بیگانه‌ستیزی و تعصبات مرتبط با آن، رسیدگی به اجرای مفاد اعلامیه دوربان و برنامه عمل کشورها برای اجرایی کردن آن، بررسی عملکرد سازمان ملل در این زمینه، ارتقای اجرای کنوانسیون بین‌المللی حذف تبعیض نژادی در جهان و بررسی شیوه‌های مطلوب برای مقابله با نژادپرستی در جهان است. این کنفرانس ضدنژادپرستی که نخستین‌بار بیش از 30 سال پیش، یعنی سال ۱۹۷۸ در ژنو تشکیل جلسه داد، به دلیل مخالفت و کارشکنی‌های دولت‌های مختلف، تاکنون تنها سه بار موفق به تشکیل جلسه شده است. دومین جلسه این کنفرانس در سال ۱۹۸۳ باز در شهر ژنو در سوییس برگزار شد که مانند کنفرانس اول، موضوع کار اصلی کنفرانس دوم نیز نژادپرستی و آپارتاید در آفریقای جنوبی بود. هنگامی که سومین کنفرانس ضد تبعیض‌نژادی سازمان ملل در سال ۲۰۰۱ برگزار شد، عمده‌ترین نظام آپارتاید جهان در آفریقای جنوبی به پایان راه خود رسیده بود. از این رو تمامی توجهات به رژیم صهیونیستی به عنوان یک دولت آپارتاید دیگر معطوف شد. در حال حاضر و با توجه به رویکرد ضدصهیونیستی اجلاس دوربان (1)، بسیاری از کشورهای غربی به منظور سلب مشروعیت این نشست از شرکت در آن خودداری کرده‌اند تا از وقوع سناریویی که در دوربان(1) رخ داد و به محکومیت رژیم صهیونیستی منجر شد، ممانعت به عمل آورند.
در آن سوی ماجرا، کشورهای عربی نظیر عربستان، مصر، اردن و تشکیلات خودگردان تلاش می‌کنند از طرح موضوع فلسطین در دوربان جلوگیری کنند و عملا در طیف کشورهای غربی حامی رژیم صهیونیستی قرار گرفته‌اند و مانند همیشه موضع حامیان فلسطین را تضعیف کرده‌اند. این دست کشورها می‌کوشند با این موضع‌گیری‌ها نتایج اجلاس دوربان (1) را که بر برابری صهیونیسم و نژادپرستی تأکید کرده بود، زیر سوال ببرند. به واقع دوربان (2) در شرایطی برگزار می‌شود که کشورهای حامی اسرائیل تمامی تلاش خود را برای به نتیجه نرسیدن آن به کار بسته‌اند و از هیچ کارشکنی در این باره فروگذاری نکرده‌اند. حتی برگزاری دوربان در ژنو در حالی که در شرایط عادی، این اجلاس باید در آفریقا برگزار شود، نتیجه کارشکنی کشورهای غربی است چرا که این کشورها، آفریقایی‌ها را تهدید کرده بودند که از پذیرفتن میزبانی اجلاس دوربان شانه خالی می‌کنند. به دلیل اخلالی که این کشورها در جریان برگزاری اجلاس دوربان (2) ایجاد کردند، تنها دو نشست مقدماتی برگزار شد که در این نشست‌ها هم هیچ کشوری حاضر به پذیرش میزبانی نبود. حال آنکه پیش از اجلاس دوربان (1)، چهار اجلاس مقدماتی برگزار شده بود. دیگر کارشکنی غربی‌ها به تعیین ریاست این اجلاس بازمی‌گشت. به دلیل تهدیدات ایالات متحده و دیگر کشورهای حامی رژیم صهیونیستی، هیچ کشوری حاضر نبود میزبانی اجلاس را بپذیرد. حال آنکه پذیرش ریاست یک اجلاس سازمان ملل برای همه کشورها از اهمیت بسزایی برخوردار است و سبب افزایش دیسیپلین آنها در نظام بین‌الملل می‌شود. در نتیجه این کارشکنی‌ها در نهایت کنیا بدون داشتن هیچ رقیبی به سمت ریاست اجلاس دوربان (2) منصوب شد. حتی برای تعیین بودجه این اجلاس نیز مخالفت‌های زیادی از جانب ایالات‌متحده و رژیم صهیونیستی وجود داشت تا جایی که برای نخستین‌بار بودجه این اجلاس بدون اجماع و از طریق رأی‌گیری تعیین شد. از سوی دیگر آمریکا و غرب در ادامه کارشکنی‌های خود تلاش کردند موضوع این اجلاس را از «تبعیض نژادی» به «تبعیض» تغییر دهند که تمرکز از بحث تبعیض نژادی برداشته شود و به مسائلی نظیر تبعیض جنسیتی نیز پرداخته شود. نکته دیگر آنکه اجلاس مذکور می‌تواند آزمون سختی برای اوباما باشد. وی که با شعار «تغییر» سر کار آمده است، نمی‌تواند چشمان خود را بر این دست مسائل که دغدغه اصلی جامعه بین‌الملل محسوب می‌شود، ببندد. بی‌شک اگر رئیس دولت ایالات متحده، جورج بوش یا مک کین بود، آمریکا در این اجلاس شرکت نمی‌کرد اما جهان در حال حاضر از اوبامای مدعی تغییر، انتظارات دیگری دارد. به هر حال در حال حاضر با خوش‌رقصی مصر، عربستان و تشکیلات خودگردان، مساله نژادپرستی صهیونیست‌ها در تقابل با فلسطینیان و همچنین اسلام‌ستیزی، از سند نهایی اجلاس حذف شده و در مقابل بر محکومیت هولوکاست توسط کشورهای شرکت‌کننده تأکید شده (!) که این مسأله اعتراض کشورهای حامی فلسطین نظیر جمهوری اسلامی ایران را به دنبال داشته است. اما با وجود همه این مسائل، نقطه قوتی که وجود دارد و به احتمال بسیار می‌تواند اجلاس را به جهت اصلی خود یعنی نژادپرستی رژیم صهیونیستی بازگرداند، حضور چهار هزار و 500 نهاد غیردولتی مخالف نژادپرستی است. نقش سازمان‌های مردم‌‌نهاد و جامعه مدنی برای مبارزه با همه‌گونه نژادپرستی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و دفتر كميسارياي عالی حقوق بشر سازمان ملل نیز مشارکت آنها را ترغیب می‌کند. تجمعات پردامنه این سازمان‌ها در محل برگزاری این اجلاس می‌تواند به‌رغم تبلیغات روانی کشورهای غربی، بار دیگر مساله نژادپرستی رژیم صهیونیستی را در بالاترین سطح مطرح و به موضوع محوری اجلاس بدل کند. فلسطین پیروز شد
پیش از برگزاری اجلاس دوربان
فلسطین پیروز شد
اجلاس بازنگری دوربان، مشهور به دوربان (2) در شرایطی 31 فروردین تا 4 اردیبهشت ماه در ژنو برگزار می‌شود که پیش‌بینی نتایج نهایی آن، دشوار است. هدف از برگزاری اجلاس دوربان (2) بازنگری پیشرفت حاصل شده از اجلاس۲۰۰۱ در دوربان آفریقای جنوبی درباره مبارزه با نژادپرستی، تبعیض نژادی، بیگانه‌ستیزی و تعصبات مرتبط با آن، رسیدگی به اجرای مفاد اعلامیه دوربان و برنامه عمل کشورها برای اجرایی کردن آن، بررسی عملکرد سازمان ملل در این زمینه، ارتقای اجرای کنوانسیون بین‌المللی حذف تبعیض نژادی در جهان و بررسی شیوه‌های مطلوب برای مقابله با نژادپرستی در جهان است. این کنفرانس ضدنژادپرستی که نخستین‌بار بیش از 30 سال پیش، یعنی سال ۱۹۷۸ در ژنو تشکیل جلسه داد، به دلیل مخالفت و کارشکنی‌های دولت‌های مختلف، تاکنون تنها سه بار موفق به تشکیل جلسه شده است. دومین جلسه این کنفرانس در سال ۱۹۸۳ باز در شهر ژنو در سوییس برگزار شد که مانند کنفرانس اول، موضوع کار اصلی کنفرانس دوم نیز نژادپرستی و آپارتاید در آفریقای جنوبی بود. هنگامی که سومین کنفرانس ضد تبعیض‌نژادی سازمان ملل در سال ۲۰۰۱ برگزار شد، عمده‌ترین نظام آپارتاید جهان در آفریقای جنوبی به پایان راه خود رسیده بود. از این رو تمامی توجهات به رژیم صهیونیستی به عنوان یک دولت آپارتاید دیگر معطوف شد. در حال حاضر و با توجه به رویکرد ضدصهیونیستی اجلاس دوربان (1)، بسیاری از کشورهای غربی به منظور سلب مشروعیت این نشست از شرکت در آن خودداری کرده‌اند تا از وقوع سناریویی که در دوربان(1) رخ داد و به محکومیت رژیم صهیونیستی منجر شد، ممانعت به عمل آورند.
در آن سوی ماجرا، کشورهای عربی نظیر عربستان، مصر، اردن و تشکیلات خودگردان تلاش می‌کنند از طرح موضوع فلسطین در دوربان جلوگیری کنند و عملا در طیف کشورهای غربی حامی رژیم صهیونیستی قرار گرفته‌اند و مانند همیشه موضع حامیان فلسطین را تضعیف کرده‌اند. این دست کشورها می‌کوشند با این موضع‌گیری‌ها نتایج اجلاس دوربان (1) را که بر برابری صهیونیسم و نژادپرستی تأکید کرده بود، زیر سوال ببرند. به واقع دوربان (2) در شرایطی برگزار می‌شود که کشورهای حامی اسرائیل تمامی تلاش خود را برای به نتیجه نرسیدن آن به کار بسته‌اند و از هیچ کارشکنی در این باره فروگذاری نکرده‌اند. حتی برگزاری دوربان در ژنو در حالی که در شرایط عادی، این اجلاس باید در آفریقا برگزار شود، نتیجه کارشکنی کشورهای غربی است چرا که این کشورها، آفریقایی‌ها را تهدید کرده بودند که از پذیرفتن میزبانی اجلاس دوربان شانه خالی می‌کنند. به دلیل اخلالی که این کشورها در جریان برگزاری اجلاس دوربان (2) ایجاد کردند، تنها دو نشست مقدماتی برگزار شد که در این نشست‌ها هم هیچ کشوری حاضر به پذیرش میزبانی نبود. حال آنکه پیش از اجلاس دوربان (1)، چهار اجلاس مقدماتی برگزار شده بود. دیگر کارشکنی غربی‌ها به تعیین ریاست این اجلاس بازمی‌گشت. به دلیل تهدیدات ایالات متحده و دیگر کشورهای حامی رژیم صهیونیستی، هیچ کشوری حاضر نبود میزبانی اجلاس را بپذیرد. حال آنکه پذیرش ریاست یک اجلاس سازمان ملل برای همه کشورها از اهمیت بسزایی برخوردار است و سبب افزایش دیسیپلین آنها در نظام بین‌الملل می‌شود. در نتیجه این کارشکنی‌ها در نهایت کنیا بدون داشتن هیچ رقیبی به سمت ریاست اجلاس دوربان (2) منصوب شد. حتی برای تعیین بودجه این اجلاس نیز مخالفت‌های زیادی از جانب ایالات‌متحده و رژیم صهیونیستی وجود داشت تا جایی که برای نخستین‌بار بودجه این اجلاس بدون اجماع و از طریق رأی‌گیری تعیین شد. از سوی دیگر آمریکا و غرب در ادامه کارشکنی‌های خود تلاش کردند موضوع این اجلاس را از «تبعیض نژادی» به «تبعیض» تغییر دهند که تمرکز از بحث تبعیض نژادی برداشته شود و به مسائلی نظیر تبعیض جنسیتی نیز پرداخته شود. نکته دیگر آنکه اجلاس مذکور می‌تواند آزمون سختی برای اوباما باشد. وی که با شعار «تغییر» سر کار آمده است، نمی‌تواند چشمان خود را بر این دست مسائل که دغدغه اصلی جامعه بین‌الملل محسوب می‌شود، ببندد. بی‌شک اگر رئیس دولت ایالات متحده، جورج بوش یا مک کین بود، آمریکا در این اجلاس شرکت نمی‌کرد اما جهان در حال حاضر از اوبامای مدعی تغییر، انتظارات دیگری دارد. به هر حال در حال حاضر با خوش‌رقصی مصر، عربستان و تشکیلات خودگردان، مساله نژادپرستی صهیونیست‌ها در تقابل با فلسطینیان و همچنین اسلام‌ستیزی، از سند نهایی اجلاس حذف شده و در مقابل بر محکومیت هولوکاست توسط کشورهای شرکت‌کننده تأکید شده (!) که این مسأله اعتراض کشورهای حامی فلسطین نظیر جمهوری اسلامی ایران را به دنبال داشته است. اما با وجود همه این مسائل، نقطه قوتی که وجود دارد و به احتمال بسیار می‌تواند اجلاس را به جهت اصلی خود یعنی نژادپرستی رژیم صهیونیستی بازگرداند، حضور چهار هزار و 500 نهاد غیردولتی مخالف نژادپرستی است. نقش سازمان‌های مردم‌‌نهاد و جامعه مدنی برای مبارزه با همه‌گونه نژادپرستی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و دفتر كميسارياي عالی حقوق بشر سازمان ملل نیز مشارکت آنها را ترغیب می‌کند. تجمعات پردامنه این سازمان‌ها در محل برگزاری این اجلاس می‌تواند به‌رغم تبلیغات روانی کشورهای غربی، بار دیگر مساله نژادپرستی رژیم صهیونیستی را در بالاترین سطح مطرح و به موضوع محوری اجلاس بدل کند. ارسال نظر
پربیننده