کاپلو؛ تصویری از یک برنده
قسمت نخست:) Pieris پیریس(
زمانی که در یک دوراهی به دنیا آمده باشید، لحظه‌ای همه خود را صاحب اختیار شما می‌دانند و لحظه‌ای دیگر هیچ‌کس خواهان شما نیست! «فابیو کاپلو» در یکی از خون‌بارترین، متفاوت‌ترین و پرمناقشه‌ترین گوشه‌های دنیای قدیم به دنیا آمد؛ گذرگاهی میان شرق و غرب، جایی که تاریخ از پیش روی پیشانی ساکنان و رهگذرانی که تنها گذری از آنجا داشتند، نوشته شده بود. او متعلق به Bisiacheria (بیسیاکریا)، منطقه‌ای به مساحت تقریبی 40 کیلومتر مربع در گوشه شمال غربی ایتالیاست، البته این منطقه از نظر فرهنگی و تاریخی نسبت به فریولی- ونیتزیا جیولیا که در کنار آن واقع است تفاوت بسیاری دارد. هنوز مشخص نیست که نام بیسیاکو (نامی که به ساکنان محلی آنجا داده شده است) از کجا سرچشمه می‌گیرد. فرضیه‌ای ادعا می‌کند که این نام از واژه لاتین bis acque به معنی «میان آب‌ها» برگرفته شده و به دو رودخانه آیسونزو و تیماوو در نزدیکی آن اشاره دارد. برخی دیگر بر این باورند که این نام از واژه اسلوونیاییbezjok (بزجوک) به معنای پناهگاه برگرفته شده است.
بیسیاکریا روی یک دشت سیلابی بزرگ و مسطح نزدیک به آب‌هاي دریای آدریاتیک واقع شده و مدت‌هاست نقطه ورود تمام مسافرانی به شمار می‌رود که از شرق به ایتالیا می‌آیند. در واقع، در زمان رم باستان، مرز کشور در همین نقطه واقع شده و تعرفه‌های گمرکی در آنجا جمع‌آوری می‌شدند.
در سال 1420 این منطقه که پیش‌تر به عنوان یک دولت شهر تا حدودی به استقلال رسیده بود تحت کنترل جمهوری ونیز (Republic of Venice) قرار گرفت. ونیزی ها با تجارت شکوفای خود از بیسیاکریا به عنوان راه جدیدی برای تجارت با شرق استفاده کردند. در حقیقت به مدت حدوداً 400 سال متجاوزان از عثمانی‌ها گرفته تا امپراتوری اتریشی- مجارستان به فاصله تنها چند مایل از محل تولد کاپلو مدام مورد مقابله قرار می‌گرفتند. ونیزی‌ها در سال 1814 شکست خوردند و منطقه از آن اتریشی‌ها شد که تا پایان جنگ جهانی اول روی کار بودند. در واقع، در جنگ جهانی اول بود که بیسیاکریا به سبب درگیری نیروهای ایتالیایی، اسلوونیایی و اتریشي- مجارستانی برای در دست گرفتن کنترل منطقه، شاهد برخی از وحشیانه‌ترین صحنه‌های جنگ بود. سرانجام به دنبال آتش بس موقتی که در سال 1918 شکل گرفت منطقه در اختیار ایتالیایی‌ها درآمد، اما این صلح چندان به طول نینجامید. جنگ جهانی دوم خیلی زود در شرف وقوع بود. این بار خطوط جنگی به مراتب نامشخص تر از قبل بودند. ایتالیا که با آلمان‌ها و ژاپنی‌ها همپیمان شده بود از قدرت‌های گروه متحدین محسوب می‌شد. در ماه جولای سال 1943 «بنیتو موسولینی» دیکتاتور ایتالیایی از قدرت به زیر کشیده شد و دولت جدیدی تحت رهبری «ژنرال پیترو بادوگلیو» کنترل را در دست گرفت. پس از آنکه در ابتدا اعلام شد ایتالیا در کنار همپیمانان آلمانی خود به مبارزه ادامه خواهد داد «بادوگلیو» نظرش را تغییر داد و در روز 8 سپتامبر 1943 بیانیه‌ای را امضا کرد که براساس آن تمام خصومت‌ها نسبت به نیروهای متفقین متوقف می‌شد. درحالی که «بادوگلیو» گمان می‌کرد جنگ به پایان رسیده است، در واقع تصمیم فاجعه‌بار او کشور را دچار هرج و مرج و آشفتگی محض کرد. ایتالیایی‌ها در یک برزخ گرفتار شده بودند. آنها به آلمان‌ها پشت کرده بودند، اما در عین حال نمی‌توانستند با نیروهای متفقین هم که تا همین یک روز قبل به جنگ با آنها می‌پرداختند وارد معامله شوند.
بادوگلیو، پادشاه ویکتور امانوئل و بیشتر اعضای کابینه از رم فرار کرده و به «بریندیسی» در جنوبی‌ترین نقطه ایتالیا و یکی از معدود مکان‌هایی که از سوی
هیچیک از نیروهای متفقین یا آلمان ها کنترل نمی‌شد، نقل مکان کردند. ژرمن‌ها که از زمان دستگیری موسولینی در ماه جولای خود را برای چنین رخدادی آماده کرده بودند، وارد عمل شدند. آلمان‌ها «عملیات محور» را آغاز کردند که طی آن نیروهای مسلح آنها شهرهای کلیدی در شمال و مرکز ایتالیا از جمله رم را در اختیار خود گرفتند. در حالی که میلیون‌ها نفر از سربازان ایتالیایی (و ژنرال‌های آنها) در خارج از ایتالیا مشغول مبارزه بودند، حرکت «بادوگلیو» آنها را بشدت دچار دردسر کرد. نیروهای ایتالیایی هیچ دستور مشخصی دریافت نکرده بودند. برخی دستور بازگشت به خانه را داشتند، اما در میان چنین هرج و مرجی این کار غیرممکن بود. سایرین دستور داشتند برابر آلمان‌ها که تا همین یک هفته پیش در کنارشان مبارزه می‌کردند به نبرد بپردازند. با توجه به اینکه آلمان‌ها سازماندهی و امکانات نیروهای متحدین را تحت تسلط خود داشتند، این طرح از همان ابتدا هم شکست خورده به نظر می‌رسید و عکس‌العمل آلمان‌ها نسبت به این طرح، اغلب آمیخته با خشونت و وحشیگری بود. تعداد بسیاری از جمله 4000 سرباز ایتالیایی در جزیره کفالونیا در یونان اعدام شدند. بسیاری دیگر هم دستگیر شده و به اردوگاه‌های آلمان تبعید شدند.
برگردان: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
کاپلو؛ تصویری از یک برنده
قسمت نخست:) Pieris پیریس(
زمانی که در یک دوراهی به دنیا آمده باشید، لحظه‌ای همه خود را صاحب اختیار شما می‌دانند و لحظه‌ای دیگر هیچ‌کس خواهان شما نیست! «فابیو کاپلو» در یکی از خون‌بارترین، متفاوت‌ترین و پرمناقشه‌ترین گوشه‌های دنیای قدیم به دنیا آمد؛ گذرگاهی میان شرق و غرب، جایی که تاریخ از پیش روی پیشانی ساکنان و رهگذرانی که تنها گذری از آنجا داشتند، نوشته شده بود. او متعلق به Bisiacheria (بیسیاکریا)، منطقه‌ای به مساحت تقریبی 40 کیلومتر مربع در گوشه شمال غربی ایتالیاست، البته این منطقه از نظر فرهنگی و تاریخی نسبت به فریولی- ونیتزیا جیولیا که در کنار آن واقع است تفاوت بسیاری دارد. هنوز مشخص نیست که نام بیسیاکو (نامی که به ساکنان محلی آنجا داده شده است) از کجا سرچشمه می‌گیرد. فرضیه‌ای ادعا می‌کند که این نام از واژه لاتین bis acque به معنی «میان آب‌ها» برگرفته شده و به دو رودخانه آیسونزو و تیماوو در نزدیکی آن اشاره دارد. برخی دیگر بر این باورند که این نام از واژه اسلوونیاییbezjok (بزجوک) به معنای پناهگاه برگرفته شده است.
بیسیاکریا روی یک دشت سیلابی بزرگ و مسطح نزدیک به آب‌هاي دریای آدریاتیک واقع شده و مدت‌هاست نقطه ورود تمام مسافرانی به شمار می‌رود که از شرق به ایتالیا می‌آیند. در واقع، در زمان رم باستان، مرز کشور در همین نقطه واقع شده و تعرفه‌های گمرکی در آنجا جمع‌آوری می‌شدند.
در سال 1420 این منطقه که پیش‌تر به عنوان یک دولت شهر تا حدودی به استقلال رسیده بود تحت کنترل جمهوری ونیز (Republic of Venice) قرار گرفت. ونیزی ها با تجارت شکوفای خود از بیسیاکریا به عنوان راه جدیدی برای تجارت با شرق استفاده کردند. در حقیقت به مدت حدوداً 400 سال متجاوزان از عثمانی‌ها گرفته تا امپراتوری اتریشی- مجارستان به فاصله تنها چند مایل از محل تولد کاپلو مدام مورد مقابله قرار می‌گرفتند. ونیزی‌ها در سال 1814 شکست خوردند و منطقه از آن اتریشی‌ها شد که تا پایان جنگ جهانی اول روی کار بودند. در واقع، در جنگ جهانی اول بود که بیسیاکریا به سبب درگیری نیروهای ایتالیایی، اسلوونیایی و اتریشي- مجارستانی برای در دست گرفتن کنترل منطقه، شاهد برخی از وحشیانه‌ترین صحنه‌های جنگ بود. سرانجام به دنبال آتش بس موقتی که در سال 1918 شکل گرفت منطقه در اختیار ایتالیایی‌ها درآمد، اما این صلح چندان به طول نینجامید. جنگ جهانی دوم خیلی زود در شرف وقوع بود. این بار خطوط جنگی به مراتب نامشخص تر از قبل بودند. ایتالیا که با آلمان‌ها و ژاپنی‌ها همپیمان شده بود از قدرت‌های گروه متحدین محسوب می‌شد. در ماه جولای سال 1943 «بنیتو موسولینی» دیکتاتور ایتالیایی از قدرت به زیر کشیده شد و دولت جدیدی تحت رهبری «ژنرال پیترو بادوگلیو» کنترل را در دست گرفت. پس از آنکه در ابتدا اعلام شد ایتالیا در کنار همپیمانان آلمانی خود به مبارزه ادامه خواهد داد «بادوگلیو» نظرش را تغییر داد و در روز 8 سپتامبر 1943 بیانیه‌ای را امضا کرد که براساس آن تمام خصومت‌ها نسبت به نیروهای متفقین متوقف می‌شد. درحالی که «بادوگلیو» گمان می‌کرد جنگ به پایان رسیده است، در واقع تصمیم فاجعه‌بار او کشور را دچار هرج و مرج و آشفتگی محض کرد. ایتالیایی‌ها در یک برزخ گرفتار شده بودند. آنها به آلمان‌ها پشت کرده بودند، اما در عین حال نمی‌توانستند با نیروهای متفقین هم که تا همین یک روز قبل به جنگ با آنها می‌پرداختند وارد معامله شوند.
بادوگلیو، پادشاه ویکتور امانوئل و بیشتر اعضای کابینه از رم فرار کرده و به «بریندیسی» در جنوبی‌ترین نقطه ایتالیا و یکی از معدود مکان‌هایی که از سوی
هیچیک از نیروهای متفقین یا آلمان ها کنترل نمی‌شد، نقل مکان کردند. ژرمن‌ها که از زمان دستگیری موسولینی در ماه جولای خود را برای چنین رخدادی آماده کرده بودند، وارد عمل شدند. آلمان‌ها «عملیات محور» را آغاز کردند که طی آن نیروهای مسلح آنها شهرهای کلیدی در شمال و مرکز ایتالیا از جمله رم را در اختیار خود گرفتند. در حالی که میلیون‌ها نفر از سربازان ایتالیایی (و ژنرال‌های آنها) در خارج از ایتالیا مشغول مبارزه بودند، حرکت «بادوگلیو» آنها را بشدت دچار دردسر کرد. نیروهای ایتالیایی هیچ دستور مشخصی دریافت نکرده بودند. برخی دستور بازگشت به خانه را داشتند، اما در میان چنین هرج و مرجی این کار غیرممکن بود. سایرین دستور داشتند برابر آلمان‌ها که تا همین یک هفته پیش در کنارشان مبارزه می‌کردند به نبرد بپردازند. با توجه به اینکه آلمان‌ها سازماندهی و امکانات نیروهای متحدین را تحت تسلط خود داشتند، این طرح از همان ابتدا هم شکست خورده به نظر می‌رسید و عکس‌العمل آلمان‌ها نسبت به این طرح، اغلب آمیخته با خشونت و وحشیگری بود. تعداد بسیاری از جمله 4000 سرباز ایتالیایی در جزیره کفالونیا در یونان اعدام شدند. بسیاری دیگر هم دستگیر شده و به اردوگاه‌های آلمان تبعید شدند.
برگردان: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده