سکانس پایانی شین (1953) به کارگردانی جورج استیونس با موسیقی زیبای ویکتور یانگ گوش‌نواز است و شیرینی طنین صدای منوچهر والی‌زاده که به جای آلن لد گویندگی می‌کند زیبایی منحصر به فردی دارد. مرد آرام مجری عدالت نیست بلکه سمبل اخلاق است و در مرام و اخلاقش، مشی و روشی شرقی نهفته است و مثل سامورایی‌های آرام کوروساوا می‌ماند. در بخش پایانی قصه قهرمان اخلاقی برای احقاق حق دوست خویش (استارت) خود را در چشم مادر و پسر، ستمگر می‌نماید و پدر کودک (قهرمان زندگی او) را کتک می‌زند و مانع رفتن او به آغوش مرگ می‌شود.
کودک از مادر می‌شنود و درمی‌یابد که شین برای نجات جان پدرش او را زد و رفت... حال شین (آلن لد) راهی شده است... جویی (کودک- براندون دی وایلد) همچون عاشقی بیقرار به دنبالش در کوه و بیابان می‌دود، زمین می‌خورد، بر کوه می‌لغزد و باز می‌دود. شین پس از ورود به کافه با بدمن‌های فیلم (رایکر و تیرانداز اجیر شده وی جک ویلسون) درگیر می‌شود و آنها را همچون قهرمانی از نگاه پناه گرفته کودک، از بین می‌برد. ناگهان جویی متوجه خطر پشت سر شین می‌شود و فریاد می‌زند مواظب باش شین...! او برمی‌گردد و تیرانداز را می‌زند اما زخم برمی‌دارد. حال کودک نیز کاری قهرمانانه برای این الگوی مبارزه و اخلاق خویش انجام داده است... از کافه خارج می‌شوند... هوا کاملا تاریک است....
جویی: شین! من می‌دونستم که تو از اون فرزتری! می‌دونستم. فهمیده بودم. اون جک ویلسونه مگه نه شین؟! خود جک ویلسون بود؟
(نگاه پرمعنی شین): آره خودش بود جویی. اون جک ویلسون بود. ما روزای خیلی سختی رو گذروندیم ولی خب! پیش میاد دیگه. راستی ببینم، تو اینجا چکار می‌کنی؟
(سکوت طولانی جویی): از من ناراحت شدی شین؟
(با لبخند): نه! برای چی ناراحت بشم جویی... حالا دیگه برو خونه.
جویی: نمیشه منو همراه خودت ببری؟
شین: نه جویی امکان نداره. (بر اسب می‌نشیند.)
جویی: آخه چرا امکان نداره...؟
شین: چون معلوم نیست کجا میخوام برم.
(نگاه درمانده و عاشق کودک): ما به تو احتیاج داریم شین.
شین: آدم سفری رو که شروع کرده باید تا آخر ادامه بده، حالا من باید به سفرم ادامه بدم (همچنان آن لبخند مهربان و آرامش‌بخش را بر چهره دارد).
کودک می‌گرید: خب! منم با خودت ببر.
شین: نه! نمی‌تونم این کارو بکنم جویی. هرکسی باید بره دنبال سرنوشت خودش، تو هم باید پیش پدر و مادرت بمونی. نه نمی‌تونی با من بیایی. حالا برگرد خونه پیش پدر و مادرت. بهشون بگو همه چی درست شد. از حالا به بعد اینجا همه چی آرومه. هیچکس دیگه مزاحمتون نمیشه.
(کودک دست او را می‌کشد و میان کلامش می‌پرد): شین! ازت داره خون میره. تو زخمی شدی....
(شین سر کودک را نوازش می‌کند): مهم نیست. فکرشو نکن جویی. فقط به من قول بده که همیشه باعث خوشحالی پدر و مادرت بشی... منظورمو که می‌فهمی جویی، نه؟!... فهمیدی بهت چی گفتم؟ بهم قول بده جویی؛ قول بده که هیچوقت حرفمو فراموش نمی‌کنی... آهان؟!
(جویی در میان گریه لبخند می‌زند، حاکی از فهم... در حیطه دنیای کوچکش): قول می‌دم شین.
(تاییدش می‌کند و دور می‌شود... جویی چند قدمی دنبالش می‌دود): خیلی دلم می‌خواد وقتی که بزرگ شدم مثل تو بشم شین!
(شین پشت به او): آرزوی خوبی نیست جویی...
(باز دنبالش می‌دود): هیچوقت تورو فراموش نمی‌کنم شین...
(شین دور می‌شود... کودک می‌دود... و صدا در کوه طنین می‌اندازد): پدرم برای تو خیلی احترام قائله. خیلی زیاد... زود برگرد پیش ما....شین...! (با لبخندی که تلخ می‌شود و می‌ماند بر چهره معصومش) زود برگرد پیش ما.... و شین همچنان دور می‌شود و در سپیده‌دمان همرنگ افق می‌شود...
جورج استیونس، کارگردان فیلم شین 2 بار قبل و بعد از «شین» اسکار بهترین کارگردانی را برای فیلم‌های «مکانی در آفتاب» (1951) و «غول» (1956) دریافت کرده است.