مجید فلاح: کری وایت، دختری خجالتی است که مورد بی‌توجهی اطرافیانش قرار گرفته و تنها مادر مذهبی‌اش از او حمایت می‌کند. او که در شب جشن پایان سال مدرسه از جانب دوستانش تحت فشار قرار گرفته و به سخره گرفته می‌شود، ناگهان قدرت‌های ماورایی ترسناکش را بروز می‌دهد و فاجعه‌ای انسانی می‌آفریند و مادر مذهبی‌اش را نیز به قتل می‌رساند.کری ساخته برایان دی‌پالما اقتباسی از رمان کری «استیون کینگ» است. کری یکی از معروف‌ترین داستان‌های استیفن کینگ است که توسط برایان دی‌پالما فیلم شد. استفن کینگ داستان‌های کوتاه و رمان‌های زیادی نوشته که اقتباس‌های متعددی از آنها صورت گرفته و شاید از مشهورترین اقتباس‌هایش بتوان به «تلألو» استنلی کوبریک و «مسیر سبز» اشاره کرد. این فیلم یکی از بهترین اقتباس‌های است که از آثار کینگ شده. منتقدان سینمایی در نظرسنجی اخیر سایت مجله «سایت اند ساند» آن را یکی از 8 شاهکار سینمای وحشت برشمرده‌اند. با این حال ساخته دی‌پالما بر خط باریکی بین فیلم ترسناک غیراخلاقی و آسیب‌شناسی اجتماعی قدم می‌زند. شخصیت اصلی، کری وایت (کلویی گریس مورِتس) خجالتی‌ترین و سر به زیرترین دختری است که می‌شود تصورش را کرد. او دوستی ندارد و هنگامه بلوغ از سوی همکلاسی‌های خود به تمسخر گرفته می‌شود. کری نخستین رمان مشهور استیفن کینگ است و نکته جالب این است که با الهام از زندگی 2 دختر، این داستان را نوشته است. داستان و روند فیلم کری خیلی ساده است، حتی شاید ساده‌تر از بیشتر فیلم‌هایی که
امروز می‌بینیم.
کری شروع تراژیکی دارد، چرا که بدون پیش آگاهی، جایگاه کری در بین دوستانش را به مخاطب نشان می‌دهد و منظور سازنده این است که خانواده‌های مذهبی تعمدا سعی می‌کنند از دادن آگاهی به فرزندان خویش پرهیز کنند اما بعد از سکانس آغازین، با تیتراژی ادامه پیدا می‌کند که از جهاتی واقعا ناامیدکننده است. تیتراژی که حکایت از معصومیت از دست رفته سینمای نجیب دارد. دی‌پالما و تهیه‌کنندگان در نمایش برخی صحنه‌ها زیاده‌روی کرده‌اند. سیسی اِسپِیسک (کری نسخه اصلی) در سکانس‌های 2 نفره با مادرش بازی چشمگیری انجام داده تا جایی که حتی نامزد دریافت جایزه اسکار هم شد. اما بعد از کری، با مادری مواجه هستیم که به‌رغم توضیحاتی که درباره گذشته‌اش می‌دهد بازهم ریشه‌یابی چندان منطقی برای نحوه رفتار این کاراکتر وجود ندارد. ظرافت ضدمذهبی آثار کینگ و ساخته دی‌پالما از همین جا آغاز می‌شود، هر چند دی‌پالما بعدا درباره کری گفت‌وگو‌های مفصلی انجام داد و پشیمانی خود را از ساخت چنین اثری غیرمستقیم بروز داد.
اما مهم‌ترین سکانس فیلم که همان آشوب مراسم جشن پایان سال است، انتقام را خیلی لذت‌بخش به تصویر می‌کشد و آشفتگی افراد گرفتار در سالن با تمرکز هیچکاکی خاصی روی پرده می‌رود. در بدترین بخش‌های فیلم که جنبه‌های ضد مذهبی به خود می‌گیرد، دی‌پالما چهره‌ای تراژیک و محزون از مادر نشان می‌دهد. رویکرد فیلم نسبت به مادر رویکرد همدردی و هم‌آوایی نیست. فیلم انتقام و شوریدن علیه مذهب را به تصویر می‌کشد و حتی مرگ شخصیت منفی اصلی فیلم در یک لحظه خیلی کوتاه و طی انفجاری قوی اتفاق می‌افتاد که حتی به بیننده فرصت لذت بردن را نمی‌دهد. دخترک معصوم و خجالتی هم در مدرسه تحت فشار قرار دارد و هم در خانه. در مدرسه همه به او متلک می‌اندازند و او را دخترک عجیب و غریبی می‌پندارند و در خانه با مادری روبه‌روست که بشدت مذهبی است. زنی که دخترش را ناخواسته و نامشروع به دنیا آورده است او را تحت کنترل دارد که مبادا از مسیر مذهبی خارج شود. کار هرشب این مادر وادار کردن دخترش به دعا و درخواست عفو برای آخرت است. گویی مادر حتی نفس کشیدن خود و دخترش را در این دنیا گناه می‌پندارد. فیلم نشان می‌دهد چطور گناه یک شبه مادر گریبان زندگی دختر را فرا می‌گیرد. کارگردان فیلم با نمایش مظلومیت کری اساسا زندگی مبتنی بر مذهب را تخطئه کرده است. مخصوصا در بخشی از فیلم که دوستان و همکلاسی‌های کری به طعنه به او می‌گویند: تو و مادرت فکر می‌کنید تنها کسانی هستید که به بهشت می‌روید.