حسن حردان*: تجاوز سعودی‌ها به جمهوری یمن که با همکاری برخی رژیم‌های عربی و منطقه‌ای و استقبال آمریکا صورت گرفته در بسیاری از محافل عربی و اسلامی بحث‌برانگیز شده است. چون این حمله موافقان، مخالفان و بی‌طرفانی دارد به همین خاطر باید دید منافع ملی و قومی ملت‌های عرب و نیروهای آزادیبخش اتخاذ چه موضعی را ایجاب می‌کند؟ ائتلاف موسوم به سعودی بهانه‌هایی برای حمله به یمن ردیف کرده که مهم‌ترین آنها، کودتای جنبش انصارالله علیه دولت عبد ربه هادی است و منشور اتحادیه عرب اجازه مداخله برای مقابله با این کودتا و بازگرداندن هادی به قدرت را می‌دهد. از دیگر بهانه‌های این ائتلاف این است که کودتای انصارالله بنا به دستور ایران صورت گرفته و یمن تحت اشغال ایران درآمده است(!) و چون امنیت ملی عربی در معرض خطر قرار گرفته است هدف از این عملیات نجات یمن از تجزیه و غرق شدن در درگیری‌های مذهبی و طایفه‌ای است. در این باره چند نکته را باید مدنظر قرار داد. اول اینکه در بررسی تحولات یمن باید به این نکته توجه داشت که بحران اقتصادی، اجتماعی و ملی از چند سال قبل از وقوع بیداری اسلامی در یمن وجود داشته و این بحران‌ها نشأت گرفته از سیاست‌های نظام حاکم بوده و از آن جایی که این نظام در برابر خواست مخالفان مبنی بر ایجاد اصلاحات سرسختی کرد نتیجه، وقوع انقلاب علیه نظام یمن بود بنابراین آنچه رخ داده است کودتا نیست بلکه عبارت است از انقلاب مردمی علیه حکومتی وابسته به رژیم عربستان و کشورهای استعمارگر غربی. می‌توان گفت دولت هادی فاقد مشروعیت قانونی و پایگاه مردمی است. موید این مقوله این است که انقلاب تحت رهبری انصارالله با عناوین اقتصادی و اجتماعی همراه بود و این انقلاب خواستار توسعه کشور و عدالت اجتماعی و کاهش قیمت‌ها بود. این انقلاب بعد از آن صورت گرفت که اوضاع به کنار گذاشتن گروه‌های اصلی مردمی یعنی انصارالله، نیروهای جنبش جنوبی کشیده شد و نظام‌های عربی خلیج‌فارس درصدد حفظ هادی برآمدند و با دستاوردهای گفت‌وگوی ملی برای ایجاد مشارکت واقعی در حکومت یمن مخالفت کردند. زمانی که هادی با مشارکت تمام گروه‌ها در دولت مخالفت کرد از صنعا به عدن رفت و در آنجا با حمایت عربستان، استعفای خود را پس گرفت که این امر تهدیدی جدی محسوب می‌شد چون نتیجه آن یا تجزیه یمن بود یا کشیده شدن یمن به جنگ‌های داخلی. به همین خاطر نیروهای انقلابی به رهبری انصارالله و کمیته‌های انقلابی و ارتش یمن در صدد نافرجام گذاشتن توطئه عربستان و آزاد کردن استان‌های جنوبی در مدت چند روز برآمدند و نتیجه عملیات آنها این بود که هادی به عربستان فرار کرد. دوم اینکه تحولات یمن به معنی انقلاب مردمی است و این انقلاب به روشنی در مشارکت میلیون‌ها یمنی در راهپیمایی‌هایی که در حمایت از اهداف انقلاب و مخالفت با حملات صورت می‌گیرد مشهود است. به همین خاطر توصیف این انقلاب به کودتایی که بنا به دستور ایران صورت گرفته است تنها فریبکاری و گمراه کردن افکار عمومی محسوب می‌شود و لذا بهانه کردن تسلط ایران بر یمن برای حمله به این کشور با هدف ایجاد کشمکش مذهبی برای مقابله با انقلاب یمن و نافرجام گذاشتن این انقلاب و تحویل مجدد یمن به رژیم عربستان است. سوم اینکه ائتلاف عربی این بهانه را آورده است که ایران به دنبال تسلط بر تنگه باب‌المندب است. چهارم اینکه منشور اتحادیه عرب اجازه مداخله در امور داخلی کشورهای عربی را نمی‌دهد. نکته مهم در بحران یمن این است که رژیم عربستان برای حمایت از یکی از طرف‌های یمنی علیه طرف دیگر اقدام به مداخله کرده است اما درباره پیمان مشترک دفاع عربی باید گفت این پیمان درباره حمله طرف خارجی به هر کشور عربی مشابه حمله اسرائیل به سرزمین فلسطین و حمله آمریکا به عراق است و به همین خاطر می‌توان گفت حمله به یمن فاقد هرگونه توجیه قانونی است. با توجه به مطالب عنوان شده می‌توان گفت حمله به یمن تنها برای نابود کردن انقلاب آزاد‌بخش یمن و نیز نابود کردن نیروهای مقاومت و آزادیبخش ملت یمن است چون ائتلاف آمریکا و عربستان که مورد حمایت بقیه نظام‌های عربی وابسته است به دنبال ادامه سلطه بر تنگه باب‌المندب به عنوان گذرگاه انتقال نفت و محل عبور کشتی‌های تجاری از خلیج عدن به سوی دنیاست، لذا تمام گروه‌های مقاومت و آزادیبخش عربی باید به حمایت از انقلاب یمن بشتابند چون پیروزی انقلاب یمن، برای این گروه‌ها هم پیروزی محسوب می‌شود.
*ستون‌نویس روزنامه الاخبار