رافائل نادال حالا در سن 22 سالگی با رکورد 14 قهرمانی راجر فدرر 28 ساله در تورنمنت‌های مسترز برابری می‌کند.
وقتی پسر اسپانیولی ست آغازین دیدار فینال مسترز مونت کارلو را با نتیجه 1-6 واگذار کرد، پرنس‌نشینان موناکو همگی جهت شرط‌بندی‌های کلانشان را در تالاری که تنها یک خیابان با ورزشگاه فاصله داشت به سوی پیروزی پسر غالبا شگفتی‌ساز اسکاتلندی، اندی مورای، تغییر دادند، بویژه که در موناکو خیلی‌ها سمپات بریتانیایی‌ها هستند و از سلطه بی‌چون و چرای تنیسور اسپانیایی که از جزایر پایین‌دست بالئاریک می‌آید خسته شده بودند. رونق توریسم مایورکا که به کم‌رونقی تفرجگاه‌های لوکس مونت کارلو دامن زده نیز بر بغض آنها می‌افزود.
اما انگار قرار نبود بغض دوک‌ها و بریتانیایی‌های علاقه‌مند به تنیس به این زودی بشکند چون رافائل نادال به شکلی حماسی به بازی بازگشت و در شبی که سرالکس فرگوسن اسکاتلندی و شاگردانش صدها مایل دورتر در ومبلی با شکست مقابل اورتون با رویای «اولین پنجگانه» تاریخ فوتبال (یا همان رکورد کماکان فتح‌نشده پنج عنوان قهرمانی یک باشگاه فوتبال طی یک فصل) خداحافظی مي‌کردند، مرد شماره یک تنیس جهان به رکورد پنجمین قهرمانی متوالی در تورنمنت معتبر جنوب فرانسه دست یافت تا روزنامه‌ها نام «دوک مونت کارلو» را روی او بگذارند.
او برای رسیدن به این افتخار در ست دوم بازی با مورای پاسخ دندان‌شکنی به حریف اسکاتلندی داد و با نتیجه 2-6 انتقام باخت سنگین ست اول را گرفت تا با جمع‌آوری پوئن‌های کلیدی از همان ابتدای ست سوم عرصه را بر مورای که از مزیت بازی روی زمین خاکی (رسی) و زیر تیغ آفتاب بی‌بهره بود، کاملا تنگ کرد و پیروزی را در آغوش کشید.
با این وجود عملکرد درخشان مورای در دیدار فینال یکشنبه و مراحل گذشته مسترز مونت کارلو قابل چشم‌پوشی نیست.
رشد او در هفته سپری شده برای تنیس بریتانیا قابل باور نیست. مورای جوان که روز به روز در قالب یک ابرقدرت تنیس کامل و کامل‌تر می‌شود در مدت شش روز آغازین این تورنمنت از تنیسوری نوپا در میادین خاکی به پدیده‌ای بدل شد که رافائل نادال، سلطان تنیس خاکی و مرد شماره یک جهان را به نفس‌نفس انداخت و در پایان او را وادار به این اعتراف كرد که مورای سرانجام روزی اوپن فرانسه (تنها گرنداسلم زمین خاکی و معتبرترین عرصه رقابت خاکی‌بازها) را فتح خواهد کرد و اینگونه دو رقیب به پیشواز دومین گرنداسلم سال در پاریس یعنی رولان گاروس (همان اوپن فرانسه) رفتند. شکست از نادال در زمین سرخ رسی که انرژی زیادی از راکت به دست‌ها می‌گیرد هرگز برای مورای باعث سرافکندگی نخواهد بود، بویژه که او نادال را در شب شکست‌ناپذیری‌اش تقریبا از پا انداخت. این مبارز 21ساله که از یک خانواده قدیمی اسکاتلندی می آید در راه رسیدن به این فینال دیدنی با شکست دادن نوواک ژوکوویچ نفر سوم تنیس مردان جهان غرورش را تا روز آخر حفظ کرد و با جابه‌جایی‌های کم‌نظير روی زمین ناهموار رسی که تاکنون به ندرت از یک تنیسور برخاسته از جغرافیای تنیس چمنی شمال اروپا دیده شده بود، نادال را در آستانه پیکار اصلی‌شان در رولان گاروس پاریس وادار به تمجید کرد: «این نخستین سالی است که او به چنین سطحی از تنیس پا می‌گذارد. پس قطعا شانس او برای اینکه در آینده رولان گاروس را فتح کند، محفوظ می‌ماند. اندی بازیکن جذابی است. او هر وقت ایجاب کند در خودش توانایی انجام هر کاری را به وجود می‌آورد و به مرحله‌ای بالاتر پا می‌گذارد».
اما خود نادال، این پادشاه جوان تنیس راز موفقیتش را عقبه ورزشی خانواده‌اش می‌داند. پدر و برادرش تنیس‌بازان خوبی بوده‌اند و عمویش آنخل نادال دفاعی کلیدی در بارسای رویایی دهه 90 بود.
به نظر می‌رسد با چنین پشتوانه‌ای انگیزه نبرد و مبارزه در تک‌تک سلول‌های رافائل ذخیره شده است. منتقدان تنیس با اینکه نخستین بار نبود یک نمایش ویژه از پسر اسپانیایی را می‌دیدند اما باز هم از رشد لحظه به لحظه او در جریان مسابقه ابراز شگفتی کردند. یکی از مفسران مسترز مونت‌کارلو «سیمون کمبرز» با دیدن بازی فینال، نادال را به جانوری درنده در زمین رسی تشبیه کرد. از نظر مفسر انگلیسی روزنامه تایمز شکست مورای از چنین غولي آن هم پس از بردن ست اول می‌تواند مایه افتخار تنیس جزیره باشد.
مورای در حالی وارد رقابت‌های تابستانی امسال می‌شود که در سه گرند اسلم قبلی ویمبلدون (لندن)، اوپن آمریکا (میامی) و اوپن استرالیا (ملبورن) در قامت یک پدیده نوظهور درخشیده بود: «من در این تورنمنت نسبت به تمام تورنمنت‌های خاکی سال اخیرم بهتر بازی کردم و امیدوارم این فرم را حفظ کنم یا حتی در هفته‌های آتی پیشرفت هم بکنم. البته زمین سخت کماکان بهترین میدان برای من است ولی مشخص شد که در زمین‌های دیگر هم توانایی‌هایی دارم. شکست دادن کسی مثل داویدنکو (در مرحله یک چهارم نهایی) و برگزاری مسابقه‌ای خوب مقابل رافا به من اعتماد به نفس زیادی برای حضور در تورنمنت‌های آتی بخشیده است».
پیش از اوپن فرانسه، مورای برخلاف بزرگانی چون نادال و فدرر که کاملا با قواعد بازی روی زمین رسی آگاه هستند، مجبور است در تورنمنت‌های مسترز رم و آلکسی کورتخا شرکت کند و سوال اینجاست که آیا تا رسیدن دوباره به مردان بزرگ تنیس او می‌تواند انرژی و فرم فعلی خود را حفظ کند یا نه؟ دوک‌مونت‌کارلو؛ سلطان‌خاکی
رافائل نادال حالا در سن 22 سالگی با رکورد 14 قهرمانی راجر فدرر 28 ساله در تورنمنت‌های مسترز برابری می‌کند.
وقتی پسر اسپانیولی ست آغازین دیدار فینال مسترز مونت کارلو را با نتیجه 1-6 واگذار کرد، پرنس‌نشینان موناکو همگی جهت شرط‌بندی‌های کلانشان را در تالاری که تنها یک خیابان با ورزشگاه فاصله داشت به سوی پیروزی پسر غالبا شگفتی‌ساز اسکاتلندی، اندی مورای، تغییر دادند، بویژه که در موناکو خیلی‌ها سمپات بریتانیایی‌ها هستند و از سلطه بی‌چون و چرای تنیسور اسپانیایی که از جزایر پایین‌دست بالئاریک می‌آید خسته شده بودند. رونق توریسم مایورکا که به کم‌رونقی تفرجگاه‌های لوکس مونت کارلو دامن زده نیز بر بغض آنها می‌افزود.
اما انگار قرار نبود بغض دوک‌ها و بریتانیایی‌های علاقه‌مند به تنیس به این زودی بشکند چون رافائل نادال به شکلی حماسی به بازی بازگشت و در شبی که سرالکس فرگوسن اسکاتلندی و شاگردانش صدها مایل دورتر در ومبلی با شکست مقابل اورتون با رویای «اولین پنجگانه» تاریخ فوتبال (یا همان رکورد کماکان فتح‌نشده پنج عنوان قهرمانی یک باشگاه فوتبال طی یک فصل) خداحافظی مي‌کردند، مرد شماره یک تنیس جهان به رکورد پنجمین قهرمانی متوالی در تورنمنت معتبر جنوب فرانسه دست یافت تا روزنامه‌ها نام «دوک مونت کارلو» را روی او بگذارند.
او برای رسیدن به این افتخار در ست دوم بازی با مورای پاسخ دندان‌شکنی به حریف اسکاتلندی داد و با نتیجه 2-6 انتقام باخت سنگین ست اول را گرفت تا با جمع‌آوری پوئن‌های کلیدی از همان ابتدای ست سوم عرصه را بر مورای که از مزیت بازی روی زمین خاکی (رسی) و زیر تیغ آفتاب بی‌بهره بود، کاملا تنگ کرد و پیروزی را در آغوش کشید.
با این وجود عملکرد درخشان مورای در دیدار فینال یکشنبه و مراحل گذشته مسترز مونت کارلو قابل چشم‌پوشی نیست.
رشد او در هفته سپری شده برای تنیس بریتانیا قابل باور نیست. مورای جوان که روز به روز در قالب یک ابرقدرت تنیس کامل و کامل‌تر می‌شود در مدت شش روز آغازین این تورنمنت از تنیسوری نوپا در میادین خاکی به پدیده‌ای بدل شد که رافائل نادال، سلطان تنیس خاکی و مرد شماره یک جهان را به نفس‌نفس انداخت و در پایان او را وادار به این اعتراف كرد که مورای سرانجام روزی اوپن فرانسه (تنها گرنداسلم زمین خاکی و معتبرترین عرصه رقابت خاکی‌بازها) را فتح خواهد کرد و اینگونه دو رقیب به پیشواز دومین گرنداسلم سال در پاریس یعنی رولان گاروس (همان اوپن فرانسه) رفتند. شکست از نادال در زمین سرخ رسی که انرژی زیادی از راکت به دست‌ها می‌گیرد هرگز برای مورای باعث سرافکندگی نخواهد بود، بویژه که او نادال را در شب شکست‌ناپذیری‌اش تقریبا از پا انداخت. این مبارز 21ساله که از یک خانواده قدیمی اسکاتلندی می آید در راه رسیدن به این فینال دیدنی با شکست دادن نوواک ژوکوویچ نفر سوم تنیس مردان جهان غرورش را تا روز آخر حفظ کرد و با جابه‌جایی‌های کم‌نظير روی زمین ناهموار رسی که تاکنون به ندرت از یک تنیسور برخاسته از جغرافیای تنیس چمنی شمال اروپا دیده شده بود، نادال را در آستانه پیکار اصلی‌شان در رولان گاروس پاریس وادار به تمجید کرد: «این نخستین سالی است که او به چنین سطحی از تنیس پا می‌گذارد. پس قطعا شانس او برای اینکه در آینده رولان گاروس را فتح کند، محفوظ می‌ماند. اندی بازیکن جذابی است. او هر وقت ایجاب کند در خودش توانایی انجام هر کاری را به وجود می‌آورد و به مرحله‌ای بالاتر پا می‌گذارد».
اما خود نادال، این پادشاه جوان تنیس راز موفقیتش را عقبه ورزشی خانواده‌اش می‌داند. پدر و برادرش تنیس‌بازان خوبی بوده‌اند و عمویش آنخل نادال دفاعی کلیدی در بارسای رویایی دهه 90 بود.
به نظر می‌رسد با چنین پشتوانه‌ای انگیزه نبرد و مبارزه در تک‌تک سلول‌های رافائل ذخیره شده است. منتقدان تنیس با اینکه نخستین بار نبود یک نمایش ویژه از پسر اسپانیایی را می‌دیدند اما باز هم از رشد لحظه به لحظه او در جریان مسابقه ابراز شگفتی کردند. یکی از مفسران مسترز مونت‌کارلو «سیمون کمبرز» با دیدن بازی فینال، نادال را به جانوری درنده در زمین رسی تشبیه کرد. از نظر مفسر انگلیسی روزنامه تایمز شکست مورای از چنین غولي آن هم پس از بردن ست اول می‌تواند مایه افتخار تنیس جزیره باشد.
مورای در حالی وارد رقابت‌های تابستانی امسال می‌شود که در سه گرند اسلم قبلی ویمبلدون (لندن)، اوپن آمریکا (میامی) و اوپن استرالیا (ملبورن) در قامت یک پدیده نوظهور درخشیده بود: «من در این تورنمنت نسبت به تمام تورنمنت‌های خاکی سال اخیرم بهتر بازی کردم و امیدوارم این فرم را حفظ کنم یا حتی در هفته‌های آتی پیشرفت هم بکنم. البته زمین سخت کماکان بهترین میدان برای من است ولی مشخص شد که در زمین‌های دیگر هم توانایی‌هایی دارم. شکست دادن کسی مثل داویدنکو (در مرحله یک چهارم نهایی) و برگزاری مسابقه‌ای خوب مقابل رافا به من اعتماد به نفس زیادی برای حضور در تورنمنت‌های آتی بخشیده است».
پیش از اوپن فرانسه، مورای برخلاف بزرگانی چون نادال و فدرر که کاملا با قواعد بازی روی زمین رسی آگاه هستند، مجبور است در تورنمنت‌های مسترز رم و آلکسی کورتخا شرکت کند و سوال اینجاست که آیا تا رسیدن دوباره به مردان بزرگ تنیس او می‌تواند انرژی و فرم فعلی خود را حفظ کند یا نه؟ ارسال نظر
پربیننده