تیری میسان*: در حالی که رهبران ناتو از کودتا در کی‌یف از شادی در پوست خود نمی‌گنجند و آن را به عنوان انقلاب دیگری به افکار عمومی معرفی می‌کنند، وضعیت در محل واژگون شده است. از این پس مأموران ایالات متحده باید به جای دولتی اوباش‌سالار که معامله به ضرب چکش را بین واشنگتن و مسکو به دست گرفته، با اعمال قدرت، اغتشاشی را که خودشان سازماندهی کرده بودند، مدیریت کنند. در نتیجه کشور ویران شده و هیچکس نمی‌تواند فورا آن را سروسامان دهد. اکنون روسیه می‌تواند از منافع خود دفاع کند بی‌آنکه مجبور باشد مسؤولیت انفعال 20 سال بزهکاری در گذشته را برعهده گیرد. روسیه طی بازی‌های المپیک زمستانی سوچی مقابل رویدادهای اوکراین واکنشی نشان نداد. نشریات روسی دائما به شرح پیروزی‌های ورزشکاران پرداختند، در حالی که در کی‌یف و در مراکز استان‌های اوکراین زد و خورد جریان داشت. کرملین بیم آن را داشت که در هر لحظه دشمنان روسیه ممکن است جشن ورزشی‌شان را به حمام خون تبدیل کنند. همانگونه که پیش‌بینی شده بود، طی بازی‌های المپیک سوچی، در کی‌یف قدرت دست به دست شد. غربی‌ها که به شکل گسترده در پوشش تحریف خبری به سر می‌بردند، تصور کردند گویی انقلابی توسط طرفداران اروپا تحقق یافته اما افشای گفت‌وگوی تلفنی بین معاون وزیر خارجه ایالات متحده، ویکتوریا نولاند و سفیر ایالات متحده، جوفری پیات هیچ تردیدی بر جا نمی‌گذارد که موضوع کاملا یک توطئه آمریکایی است(1). به ضرب تصاویر دروغین، یک دولت اوباش و بزهکار به جای یک باند شکنجه‌گر طرفدار روسیه به صحنه آمدند. مثل تمام «انقلاب‌های رنگی» تیراندازان ماهر اسرارآمیز از پشت‌بام‌ها همزمان به روی جمعیت و پلیس شلیک کرده‌اند و متعاقبا دولت به عنوان مسؤول اصلی رویدادهای خونبار متهم شده است. در اغتشاش، غربی‌ها تصور کردند مردم کاخ‌های ملی را به تصرف خود درآورده‌اند. در واقع طی مدتی که فعالانی که اکثرا به تمایلات نازی تعلق داشتند در «میدان» (یا آنگونه که اوکراینی‌ها تلفظ می‌کنند، مایدان) مستقیما روی شبکه‌های تلویزیون بین‌المللی در حال مبارزه بودند، سیاستمداران، کاخ‌های ملی را در بخش دیگر شهر اشغال می‌کردند. نازی‌های اوکراینی هیچ وجه مشترکی با راست‌های افراطی اروپای غربی ندارند که عموما آشکارا صهیونیست هستند (جز جبهه ملی فرانسه). آنها طی جنگ سرد در پشت جبهه ناتو مستقر شدند تا اقتصاد شوروی را تخریب کنند، سپس توسط لهستان(2) و لیتوانی پشتیبانی شدند. طی 3 ماه تظاهرات، تاتارهای سلفی که در سوریه به اصطلاح در حال جهاد بودند به اوکراین آمدند و به آنها پیوستند. تاتارها، ساکنان سنتی کریمه که به دلیل پشتیبانی‌شان از نازی‌ها طی جنگ دوم جهانی توسط استالین پراکنده شدند، امروز عموما در اوکراین و ترکیه زندگی می‌کنند و در میدان آنچه را که در سوریه آموخته بودند به نمایش گذاشتند: چشم‌های پلیس‌ها را کور کردند و قطع عضو نیز جزو آموخته‌های آنها بود. «انقلاب میدان» کودتایی کاملا کلاسیک را استتار می‌کند. در حضور «دیپلمات‌های» ایالات متحده، «رادا» کاخ پارلمان جمهوری خلق اوکراین، قانون اساسی را بدون رفراندم زیر پا گذاشت و رئیس‌جمهور را بی‌هیچ بحثی و هیچ دادگاهی خلع کرد و قدرت قانونی و اجرایی را به رئیس قدیمی سرویس اطلاعاتی، الکساندر تورچینکوف سپرد. دیکتاتور جدید « آرسنی ایاتسنیکو» را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کرد، یعنی معجزه‌ای که به خواست از پیش تعیین شده ویکتوریا نولاند صورت گرفت. نخست‌وزیر جدید کابینه‌اش را تشکیل داد و آن را در اجتماع میدان معرفی کرد. اعضای کابینه از این پس تعدادشان بیشتر شده و نازی‌ها یک‌سوم آنها را تشکیل می‌دهند و برخی از آنها هو شدند چون یهودی بودند.
چشم در برابر چشم
در کریمه جایی که اکثریت مردم روس هستند و نیروی دریایی روسیه نیز در آنجا مستقر است، پارلمان منطقه‌ای نیز «خیز انقلابی» برداشت و دولت محلی (وفادار به کی‌یف) را سرنگون کرد و دولت محلی طرفدار روسیه را برگزید. همزمان، نیروهایی با لباس نظامی ولی بدون پرچم و نشان، ساختمان‌های رسمی و فرودگاه را تحت کنترل خود گرفتند و جلوی دولت جدید کی‌یف را برای ارسال نیرو گرفتند. در کی‌یف، کاخ پارلمان جمهوری خلق اوکراین (رادا) به دخالت روسیه اعتراض کرد و رعایت احترام به قراداد بوداپست را یادآور شد. سال 1994، ایالات متحده، بریتانیا و روسیه قراردادی درباره خنثی‌سازی اوکراین از سلاح اتمی به امضا رساندند ولی برای مسکو، این قرارداد دیگر کاربردی ندارد زیرا واشنگتن و لندن از تاریخ «انقلاب نارنجی» به سال 2004 آن را نقض کرده‌اند، خاصه از کودتای هفته گذشته(22 فوریه).
چه روی خواهد داد؟
25 مه، بروکسل انتخابات پارلمان اروپا را برگزار خواهد کرد و کی‌یف انتخابات ریاست جمهوری، در حالی که کریمه نیز برای حق خودمختاری رفراندم برگزار خواهد کرد. وقتی کریمه به استقلال رسید، دیگر می‌تواند به روسیه ملحق شود یعنی به وضعیتی بازگردد که تا پیش از سال 1954 جاری بود. اتحادیه اروپا به سهم خود باید به امیدهایی که در چشم‌انداز ایجاد کرده بود پاسخ بگوید و نمی‌دانیم با کدام پول می‌خواهد بخشی از 35 میلیارد دلار بدهی اوکراین را بپردازد. نازی‌های میدان به زندگی مخفیانه خود بازنخواهند گشت و خواهان سهم خود در دولت
جدید هستند. با این وجود داستان تمام نشده زیرا برای اوکراین مشکل بخش شرقی کشور باقی خواهد ماند (که بخشی از آن را مردم روس و علاوه بر این صنایع دفاعی وابسته به مسکو تشکیل می‌دهد) و «ترنسنیستریا» (بیسارابیای قدیم که مرکز پژوهشی برای موشک‌های شوروی بود). این کشور کوچک، با ساکنان روس که روی هیچ نقشه جغرافیایی دیده نمی‌شود- زیرا دارای کرسی در سازمان ملل متحد نیست- در فروپاشی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی استقلال خود را به دست آورد و بخشی از مولداوی است، باید یادآوری کنیم این کشور کوچک با رشادت تمام در جنگی که مولداوی از طریق نیروی هوایی رومانی و مشاوران ناتو در سال 1992 به آن تحمیل کرد مقاومت کرد(3) و موفق شد الگوی اجتماعی شوروی را حفظ کند و در عین حال برای گسترش نهادهای دموکراتیک اقدام کند. امنیت این کشور توسط نیروی حافظ صلح روسیه تأمین می‌شود. حداقل، 20 کیلومترمربع از اوکراین می‌تواند به ترنسنیستریا بپیوندد تا دسترسی به دریا سیاه را ممکن سازد ولی رابطه اوکراین با پل غربی خود قطع خواهد شد. در بهترین حالت پیوستن کریمه به ترنسنیستریا موجب خواهد شد چند صد کیلومتر ساحل دریای سیاه از جمله بندر مهم اودسا تحت تاثیر قرار گیرد. ناآرامی‌ها در اوکراین ادامه خواهد یافت ولی آنهایی که خربزه خورده‌اند باید پای لرزش نیز بنشینند و ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید منتظر نتایج آن باشند. علاوه بر مشکلات مالی، چگونه متحدان نازی و تکفیری خود را مدیریت خواهند کرد؟ به هر حال نمایش قدرت واشنگتن به شکست انجامیده است.
*روزنامه‌نگار سرشناس فرانسوی
پی‌نوشت
1- اوکراین بخش انرژی خود را به بهای نازل به غربی‌ها می‌فروشد. نوشته ایوان لیزان. 2 مارس 2013
2- «لهستان، سر پل نوین طرح بی‌ثبات‌سازی توسط ناتو» نوشته آندریوف کوریبکو. 26 فوریه 2014
3- «سال 1992، ایالات متحده با مداخله نظامی می‌خواهد ترنسنیستریا را در هم بکوبد.» نوشته تیری میسان. شبکه ولتر، 17 ژوئیه 2007