یکی می‌شود مهدی طارمی، بازیکنی شهرستانی که هنوز خیابان‌های تهران را بلد نیست و برای تیمش می‌درخشد، آن یکی می‌شود پیام صادقیان که با آن همه استعداد باید برایش تنها افسوس خورد. ابتدای فصل پانزدهم لیگ برتر وقتی علی دایی، مهدی طارمی را از بوشهر به تهران آورد همه احساس‌شان این بود که جوگیری‌های آقای گل یک خرید بد دیگر روی دست پرسپولیس می‌گذارد. آن زمان پرسپولیسی‌ها چشم امیدشان به ستاره پرحاشیه تیم یعنی پیام صادقیان بود که بازگردد و دست‌شان را بگیرد. روزها گذشتند اما شرایط طوری دیگر رقم خورد. روز به روز مهدی طارمی بهتر و بهتر می‌شد و این بازیکن بی‌حاشیه می‌رفت تا ستاره بی‌چون و چرای تیم بحران‌زده شود و پیام صادقیان هر روز در مسیر عکس بیشتر به سمت محو شدن گام بر می‌داشت. هر دو در تهران تنها زندگی می‌کردند و بچه شهرستان بودند. یکی رفیق همه تنهایی‌هایش دستگاه پلی استیشنش بود و دیگری مدام غرق در دورهمی‌های شبانه و گاه و بیگاه و یکی رفیقی داشت که همیشه حواسش ششدانگ جمع او بود، وکیلی که نمی‌گذاشت این بچه در تهران به سرش بزند و برود دوردور بازی و البته خودش هم اصلا اهل این حرف‌ها نبود و دیگری تمام زندگی‌اش در همین دور دورها بود و آخرش رسید به جایی که یک خواننده زیرزمینی برایش بنویسد:«چقدر گفتم سیگار نکش...» آن یکی همین حالا و بعد از گلش در بازی با پیکان، رویای همه پرسپولیسی‌هاست برای داربی و دیگری کابوس‌شان قبل از این بازی. مهدی حالا استعداد اول فوتبال ایران است و می‌گویند سال بعد مسیر فوتبال هلند را در پیش می‌گیرد که برود به سوی ترقی و دیگری یعنی پیام باید خوش‌شانس باشد اگر تیمی از متمولان فوتبال ایران به واسطه تلاش دلالان برش دارد و بی‌تیم نماند. پیام که پدرش را در سنین کودکی و با درد فوتبال از دست داده بود و یک عمر مشکل و سختی را به جان خریده بود به افسون فوتبال دچار شده و تا وقتی به خود نقبولاند که با انتقام گرفتن از فوتبال نمی‌تواند داغ دلش را برای گرفتن پدر از او خالی کند، سرنوشتش همین است و روزهای بدش از پی هم می‌آیند. او هم مثل مهدی طارمی پدری فوتبالیست داشته. اگرچه مهدی سایه پدر را بالای سر دارد اما پیام هم باید یادش باشد، پدر مهدی هم به حقش در فوتبال نرسیده اما مهدی به قصد انتقام پا به فوتبال نگذاشته است.