تصمیمات تاکتیکی کلیدی مورینیو
بررسی عوامل مهمی که باعث قهرمانی چلسی شد
آرش حقیقی: هر تیمی که قهرمان لیگ می‌شود از بازی‌هایی کلیدی عبور می‌کند، بازی‌هایی که برای عبور از آنها به تصمیمات کلیدی از سوی مربی‌اش نیاز دارد. در آنالیز زیر نگاهی می‌اندازیم به تصمیمات این فصل مورینیو که باعث قهرمانی چلسی شد.
فابرگاس و کاستا؛ مغز و عضله
واقعا سخت است بین فابرگاس و کاستا یکی را به‌عنوان بهترین و موثرترین خرید تابستانی چلسی انتخاب کنیم. آنچه آسان و واضح است دیدن و درک تاثیر این دو اسپانیایی در تیم مورینیو است. کاستا امسال ماشین گلی بود که هر تیمی برای جنگیدن سر قهرمانی به او نیاز دارد (19 گل در 23 بازی در ترکیب اولیه). کاستا عاشق پاس‌های عمقی‌ای است که از پشت فول‌بک‌ها رد می‌شود، فابرگاس هم عاشق فرستادن این پاس‌ها. همین هماهنگی بود که از همان هفته اول لیگ برای چلسی گل پشت گل ساخت. اگر جان تری را قلب چلسی بدانیم، فابرگاس امسال مغز و کاستا عضله چلسی بودند؛ یک شماره 9 کلاسیک و یک رجیستای در اوج.
1-3-2-4 نامتقارن
فورمیشن چلسی تقریبا کل فصل یکسان بود. مورینیو شاگردانش را خیلی خوب عادت داده بود به این سیستم و وظایف‌شان را کاملا برایشان جا انداخته بود. در این 1-3-2-4 نامتقارن ایوانوویچ از راست نفوذ می‌کرد تا عرض بیشتری به تیمش بدهد و سزار آسپلیکتا در چپ عقب می‌ماند تا پوششی برای ادن هازارد باشد و آزادی بیشتری به ستاره بلژیکی تیمش بدهد. نمانیا ماتیچ، هافبک دفاعی مقتدری بود که در نیمه اول فصل بیشتر در حمله شرکت می‌کرد اما خستگی در نیمه دوم باعث شد تا معمولا بچسبد به بک‌فورش و صرفا نقش پوششی را بازی کند. اسکار هم در نیمه اول فصل در پست شماره 10 آگاهی تاکتیکی و پرسینگ سنگینی از خودش نشان داد. در نیمه دوم نقش رامیرس بیشتر شد. وقتی تیم به دویدن بیشتر نیاز داشت رامیرس به زمین می‌رفت و فابرگاس به یک خط جلوتر منتقل می‌شد. بالانس سیستم چلسی ناشی از همین نکات بود.
آقای فلینی، با آقای زوما آشنا شوید
چلسی نیمه اول فصل را با فوتبالی هجومی و اکتیو پیش برد و با اقتدار به صدر رسید. اما در نیم فصل دوم مصدومیت‌ها و خستگی مهره‌های اصلی‌اش باعث شد ژوزه مورینیو به ریشه‌های خودش و فوتبال ری‌اکتیو بازگردد. شاهکار مورینیو مقابل یونایتد در استمفورد بریج بود. یونایتد در شرایطی مقابل چلسی قرار گرفت که تاتنهام، لیورپول و سیتی را با دو پست جدید ابداعی لویی فان‌خال برده بود: فلینی در نقش مهاجم هدف عقب و ماتا در نقش بال کاذب. اما مورینیو خیلی زود آنتی‌تز این سیستم فان‌خال را معرفی کرد: کرت زوما در نقش هافبک دفاعی. خطرناک‌ترین عنصر یونایتد بازی مستقیم و هوایی و فیزیکالیته فوق‌العاده فلینی بود. مورینیو زومای پرانرژی و مستحکم را در ترکیب اصلی قرار داد و از او خواست 90 دقیقه به فلینی بچسبد. بدین‌ترتیب عنصر فلینی خنثی شد و یونایتد راهی به دروازه چلسی پیدا نکرد؛
به همین سادگی.
رئالیست، پراگماتیست
فریادهای هواداران آرسنال که چلسی را متهم به ضدفوتبال و بازی کسالت‌بار می‌کردند برای ژوزه مورینیو خنده دار بود. مورینیو این فصل در هیچ مقطعی ریسک نکرد، یعنی چون بازی‌های آسان‌ترش را راحت می‌برد، در بازی‌های بزرگ نیازی به ریسک نداشت. حتی در خانه مقابل سیتی و یونایتد نیازی نمی‌دید برای 3 امتیاز بجنگید و ریسک کند. چلسی با رویکردی کاملا رئالیستی عقب می‌نشست و منتظر اشتباه حریف می‌شد. این کلید اصلی چلسی مورینیو بود، مربی پراگماتیستی که هرگز مغزش تسلیم احساسش نمی‌شود و تحت تاثیر هیچ فشاری رویکردش را
تغییر نمی‌دهد.