ابوالفضل دانی: ساعت 9 صبح به فرودگاه بندرعباس رسیدم. بدون فوت وقت عازم بندر شهید حقانی به منظور سفر به «جزیره هرمز» شدم. تاکسی فرودگاه دلیل سفرم به جزیره را جویا شد. گفت: «هرمز چیزی ندارد... بدبخت‌ترین و کم‌امکانات‌ترین جایی است که در خلیج‌فارس می‌شناسم! اما جزیره‌ای ثروتمند است». به او گفتم: «بکر بودن جزیره و استفاده از جاذبه‌های طبیعی جزیره دلیل سفر من است». راننده تاکسی در ادامه گفت: «خدا لعنت کند سعودی‌ها را! می‌بینید با مردم صنعا و عدن چه می‌کنند؟! خدا می‌داند اگر ایران اراده کند، کاسه و کوزه آنها را از کل خاورمیانه جمع می‌کند! امروز یک هواپیمای کمک را نگذاشتند فرود بیاید!»
در بندر شهید حقانی بندرعباس، حدود 2 ساعت را به همراه بومیان هرمز، در انتظار رسیدن کشتی ماندم. زنان و مردان هرمزی، از بندرعباس مواد خوراکی خریداری کرده بودند و داشتند به خانه‌هایشان بازمی‌گشتند. بالاخره با مشقت بسیار به جزیره تاریخی هرمز رسیدم. جزیره هرمز با 42 کیلومتر مربع مساحت، مهم‌ترین بندر قرون گذشته خلیج‌فارس بوده است اما بیش از 3 قرن است حتی گوشه‌ای از عظمت گذشته خود را ندارد. هنگامی که وارد جزیره شدم دچار بهت شدم. از رونق و دیگر مظاهر مدرنیته چندان چیزی به چشم نمی‌خورد. بدن‌های بسیار نحیف مردان سوار بر موتوسیکلت، من را به یاد تصاویر شهرهایی مانند موگادیشو و دارفور می‌انداخت!
عصر هنگام، با کاهش گرما و رطوبت شدید هوا، عازم قلعه پرتغالی‌ها شدم. روزگاری این قلعه، مرکز تجارت برده و کالای جهان در قرن 16 میلادی بوده است. کارشناس میراث فرهنگی که مسؤول نگهداری از قلعه بود، با علاقه زیادی به من، تنها مسافر هرمز توضیحات باستان‌شناسی می‌داد. در نهایت، وی شروع به درد دل کرد. با افسوس بسیاری به من گفت: «کوچه‌های هرمز آسفالت نیست! داروخانه دارو ندارد! اورژانس نداریم! اگر زنی بخواهد وضع حمل کند باید با قایق مسیر 2ساعته پرخطر دریایی را پیموده و وی را به بندر منتقل کنیم! کلانتری نداریم! بیکاری بسیار شدید به همراه اعتیاد روزافزون، جوانان ما را به سمت تاریکی برده است. اما دانشگاه آزاد اسلامی داریم...! این درد نیست!؟»
اما خون هرمزی‌ها درهم تنیده بود. با وجود آنکه هر روز، کوه‌های عمان را به چشم می‌دیدند و رفاه نسبی آنها مقابل چشمانشان بود؛ هماره با غرور خاص جنوبی، از شکوه ایران و ایرانی در خلیج‌فارس سخن می‌گفتند. گویی امروز نیز نگاهبانان ایران و ایرانی در خلیج‌فارس هستند. توفیق میهمان شدن در خانه 3 هرمزی را داشتم. روی بهترین نقطه دیوار خانه‌های محقر و ساده بیشتر ساکنان هرمز، تصویر رهبر انقلاب قرار داشت. آنها سنی و شیعه بودند اما هیچ جای ایران به این اندازه تعهد و ولایتمداری مانند هرمزی‌ها ندیده بودم. شاید خیلی از مردان و زنان هرمزی از سوءتغذیه رنج ببرند اما قامت تکیده ولی سرافراز هرکدامشان شأن پرچم ایران است، بر دهانه تنگه هرمز در اهتزاز.
پس از 2 روز، جزیره هرمز را با تمام شکوه توپوگرافی، تاریخی، زیبایی‌های بصری و فقر به سمت «جزیره لارک» ترک کردم. جزیره لارک، با مساحت 7 کیلومتر مربع، نوک پیکان خاک ایران در تنگه هرمز است. این جزیره کمتر از 300 خانوار جمعیت دارد.
طی این 2 روز، مسیر بین‌المللی کشتی‌های تجاری را در تنگه هرمز مشاهده می‌کردم اما هنگامی که در قایق، به سمت لارک حرکت می‌کردم، ناگهان قایق‌های تندرو سپاه به فاصله کمی از کنارمان عبور کردند. صلابت و شور و اقتدار این قایق‌ها که از رسانه‌ها مشاهده کرده بودم، تماماً به وجودم منتقل شد. از دور یک کشتی تجاری قابل مشاهده بود که برخلاف دیگر کشتی‌ها، به سمت ما می‌آمد. با سختی از فاصله بسیار دورتری، یک ناو جنگی قابل مشاهده بود. من در هیجان مشاهده قایق‌هایی که سال‌هاست خواب را از چشمان ناوگان پنجم دریایی آمریکا ربوده است بودم که به بندر جزیره لارک رسیدیم. مقابل پایگاه دریایی سپاه، 2 قایق تندرو (به گمانم کلاس آذرخش) قرار داشتند. یکی از بچه‌های سپاه روی اسکله، به نشانه خوشامد دست تکان می‌داد. جمله «خدا قوت دریادل» روی اسکله، به من قوت قلب می‌داد. متاسفانه استقرار من در جزیره لارک چندان طول نکشید و این جزیره را به سمت جزیره قشم ترک کردم. هنگامی که به قشم رسیدم، خبر توقیف یک کشتی تجاری با پرچم جزایر مارشال توسط نیروی دریایی سپاه در تنگه هرمز و انتقال به نزدیکی ساحل لارک را شنیدم. آن ناوجنگی هم، یک ناوشکن آمریکایی بود که به منطقه اعزام شده بود. در پوست خود نمی‌گنجیدم که این واقعه را اتفاقی از فاصله نزدیک مشاهده کردم. با هیجان بسیار با هر کس صحبت می‌کردم این خبر را به آنها می‌گفتم. حتی به شوخی به چند نفر گفتم: «می‌بینید! تنگه هرمز راستی راستی واس ماس!»
بارها با چندین نفر از وضعیت قاچاق کالا و انسان از بندرها پرس‌وجو می‌کردم. پاسخ همه آنها یکی بود: «الان دیگر قاچاق غیرممکن است... نظارت و اقتدار نیروی انتظامی و گارد ساحلی سپاه به اندازه‌ای است که هیچ چیز از چشمانشان پنهان نمی‌ماند.» اما متاسفانه طبق گفته بومیان، هنوز افراد دانه‌درشتی بودند که سوخت را از کشور به سمت امارات و عمان قاچاق می‌کردند.
احسان، راننده جوان ون در قشم با من همصحبت شد. از سفر من به هرمز تعجب کرد! گفت: «آنجا هیچ امکاناتی ندارد. چگونه دوام آوردی؟!» دوران خدمتش را در پاسگاه دریایی هرمز گذرانده بود. در مسیر جنگل‌های حرا به قشم از کنار «ناوتیپ رزمی 112 ذوالفقار نیروی دریایی سپاه» گذشتیم. با هیجان و برق چشمان خاصی به من گفت: «این کوه‌های اطراف را می‌بینی؟! تمام اینها روزی درهایشان باز شده و موشک بر سر دشمنان فرود می‌آید! اگر آمریکایی‌ها بدانند چه حجم آتشی از سواحل و جزایر و کوه‌های خلیج‌فارس بر سرشان فرود خواهد آمد؛ یک دقیقه هم اینجا نمی‌مانند!»
مدح و هیجان احسان را در چهره و کلام افراد زیادی دیدم. مردمانی زحمتکش از هرمز و لارک تا قشم و هنگام که با وجود توسعه‌نیافتگی شایسته، هر دم از وطن سخن می‌گفتند. از شاهکارهای سپاه در خلیج‌فارس که امنیت را برای کسب و کارشان به ارمغان آورده. همگی امید داشتند؛ امید به عظمت ایران و اسلام. شیطنت‌های غرب و اعراب جنوب خلیج‌فارس را گذرا می‌دانستند و از قصه دراز این آب می‌گفتند.
پیرمردی رنجور و دنیادیده در جزیره هنگام که بر عصایش تکیه داده بود و به دریا خیره شده بود، به من گفت: «من و اجدادم در این دریا سوخته‌ایم و خون داده‌ایم. از پرتغالی‌ها و مغول‌ها تا انگلیسی‌ها آمده‌اند و رفته‌اند. ایران می‌ماند... اینها (آمریکایی‌ها) هم روزی بالاخره می‌روند. این دریا ایرانی است و ایرانی می‌ماند».