15روز کامل نشد. او حتی فرصت پیدا نکرد تا لیست بازیکنان تیم ملی را اعلام کند چه برسد به اینکه آنها را تمرین دهد. وقتی تلویزیون اعلام کرد و مطبوعات عکسش را روی جلد بردند که مایلی‌کهن به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شده است واکنش‌ها متفاوت بود. خیلی‌ها شمشیر از رو بستند و آنها هم که محافظه کار بودند با شانتاژ دیگران چوب لای چرخش گذاشتند تا اینکه در یکی از شب‌های بهاری حرکتی که حاجی انجام داد باعث شد تا دیدگاه خیلی‌ها تغییر کند و با دیده تردید به انتخاب فدراسیون نگریسته نشود. آشتی با علی دایی و غروری که مایلی‌کهن زیر پا گذاشت موج جدیدی را به راه انداخت، موجی که خیلی از انتقادات را همراه خودش برد تا فضای متلاطم فوتبال در این برهه زمانی به نفع حاجی آرام شود. همه چیز خوب بود حتی نوه حاجی هم خوشحال بود، خوشحال از اینکه پدربزرگ با آرامش بیشتری با او اتل متل بازی می‌کند و دست نوازشی از اعماق احساسات روی سرش می‌کشد! اما در کمتر از چند ساعت همه چیز به هم ریخت تا اوقات حاجی را هم تلخ کند! او همانطور که روی پای نوه‌اش می‌کوبید و ترکیب تیم ملی را در ذهن ارنج می‌کرد یک دفعه مقابل توفانی قرار گرفت که مجبور شد برای مقابله با آن دیواری آهنی بسازد، دیواری که حالا دور تا دور خودش را گرفته و اجازه ورود به کسی را نمی‌دهد. از روز فحاشی شدید هواداران استقلال در مقابل دیدگان پسر مایلی‌کهن که اعضای خانواده‌اش را مورد عنایت قرار دادند تا امروز که شایعه استعفای حاجی شنیده می شود، چند روز بیشتر نمی‌گذرد. یک روز هم به نامه‌ای که مایلی در وصف قلعه‌نویی نوشت گذشت تا در مجموع از 4 روز تجاوز نکند. دیروز و پس از تمام این اتفاقات مایلی‌کهن که از موضع خودش در قبال بیانیه صادره کوتاه نیامد متنی دیگر را تنظیم و آن را روی خروجی سایت ایسنا فرستاد. متنی که بدون شک تاثیر گذار‌تر از آن چیزی است که درباره قلعه‌نویی و رفقایش چاپ کرده بود. با انتشار این بیانیه که در ابتدا اشتباهاً استعفا استنباط شد خیلی‌ها احتمال برکناری مایلی‌کهن را دادند و عده ای دیگر هم معتقد بودند که این کار انجام شده و جلساتی که از روز انتشار نخستین بیانیه مایلی کهن در فدراسیون برگزار شده برای انتخاب سرمربی جدید است. اما متن بیانیه محمد مایلی کهن که در خبرگزاری ایسنا آمده بود به شرح زیر است:
مربی شدن چه آسان، آدم شدن محال است
نمی‌دانم چه بگویم، چه بنویسم. به قول مجری محترم برنامه نود، این روزها بلوایی در فوتبال ما به وجود آمده که قداست آن را زیر سوال برده که همه آن ناشی از بیانیه احمقی به نام مایلی‌کهن است. بله؛ محمد مایلی‌کهن. این مزدور به مردم و میهن که به یکباره تمام قداست و زیبایی فوتبال ما را شکسته و تنها نیمه خالی لیوان را دیده و همواره فریاد سر می‌دهد ای مردک (مایلی‌کهن) چگونه به خودت اجازه دادی با الفاظی مانند گنده باقالی، کوتوله و... تقدس شعاری حماسی مانند توپ، تانک، فشفشه و... را از بین ببری. شعار پرمحتوا و زیبایی که در عین سادگی در مقاطع مختلف کاربرد اساسی داشته؛ نه‌تنها در روابط با مایلی‌کهن بلکه دیگران نیز از آن بی‌بهره نمی‌مانند. (داور، بازیکن، مربی و...).ای خائن (مایلی کهن) آدم بی‌منطق و نادان چرا و با کدام منطقی توی احمق به هنگام مسابقه تیم سایپا با استقلال تهران، هنگامی که شعار می‌دادند توپ، تانک، فشفشه، مایلی کهن و... توی نادان در صندلی‌ات نشستی و دم برنیاوردی. ای مردک چرا با دیگران هم آواز نشدی و آن شعار را تو نیز سر ندادی، تازه گناه بزرگ‌تر اینکه چرا گوش پسرت (از معدود دفعاتی بود که در ورزشگاه حاضر می‌شد) را نکشیدی و به او نگفتی که پسرم تو هم این شعار زیبا و بی‌مانند را همصدا با تماشاچیان فهیم زمزمه کن. توپ، تانک، فشفشه و... پسرم آنها به دلیل حضور مبارک تو در کنار من سنگ تمام گذاشتند و دارند پدرت را بیش از همیشه مورد لطف و تشویق خود قرار می‌دهند. پسرم هیچ می‌دانی که پدرت در تمامی دوران قهرمانی‌اش اینگونه مورد لطف و حمایت قرار نگرفته بود. براستی‌ای مزدور، خائن، گلادیاتور، با کدام منطق و جسارتی به خود اجازه دادی که بازیکنانت بدون غل و زنجیر در مسابقات حاضر شوند. ای مردک عقب‌مانده در هزاره سوم با کدام جسارتی این همه اتحاد و همدلی بین تماشاگران را نادیده گرفته و درصدد آن هستی تا در بین آنها فاصله انداخته و اختلاف به وجود آوری. چگونه است که چشمانت را بستی و بهترین تماشاگران دنیا را نمی‌بینی. ای بدبخت فلک زده، ای مردک عقب افتاده، بیشتر این عقب‌افتادگی‌ات به‌خاطر این است که نمی‌خواهیم تماشاگرنماهای واقعی را از کانال تلویزیونی همسایه ببینیم، هر چند، چند بار دعوت شدی و دیدی که تماشاگرنماها چگونه بازیکنانشان وقتی گل می‌زنند می‌روند و در بغل آنها قرار می‌گیرند. اگر تماشاگرنماها نبودند که می‌بایستی تکه بزرگ بازیکن، گوش او می‌شد. بیچاره
در به در از آن جا مانده، از این جا رانده. اگر او تماشاگرنما نبود که فاصله سکوهای تماشاگران با زمین مسابقه از بین نمی‌رفت و می‌بایستی بین آنها خندقی کنده می‌شد. بله آنها تماشاگرنما هستند که پس از اتمام بازی برای هر دو تیم دست می‌زنند. اصلا آنها نه تنها تماشاگرنما هستند بلکه شرف و غیرت و مردانگی ندارند. مگر می‌شود تیم مورد علاقه‌شان بازی را واگذار کند و او برای تیم خود و رقیبش دست بزند. مگر می‌شود تیم مورد علاقه‌اش در پایان مسابقه بازی را واگذار کند و رگ گردنش بیرون نزند. مگر نمی‌دیدی که این مسابقه آخرین مسابقه تیم مورد علاقه او و تو می‌باشد. پس باید بر اساس اصول حرفه‌ای‌گری از هر طریق ممکن و با هر ترفند در این مسابقه پیروز از زمین خارج شود. اینها را که دیدم و شنیدم به خود آمده و گفتم پس‌ای آدم کوتوله این اراجیف چه بود که در بیانیه اول نوشتی و این همه غوغا و بلوا در فوتبال نجیب و پاک ما به وجود آوردی. از خودت خجالت بکش و به خاطر این همه پاکی، دوستی، صمیمیت، اتحاد، مردانگی، تماشاگر خوب، بازیکن خوب، داور خوب، مربی خوب، مدیر خوب، ورزشگاه خوب، فدراسیون خوب، روزنامه خوب، خبرنگار خوب، تلویزیون خوب، رادیوی خوب و خیلی خوب‌های دیگر و به خاطر اینکه قداست این همه خوبی‌ها را شکستی از همه معذرت بخواه و طلب عفو کن و با صدای بلند بگو من لایق و شایسته مربیگری تیم ملی کشورم نیستم و از اول هم ما اشتباه بودیم. عجیب است که روده‌درازی می‌کنم اما این پسر؛ علیرضا (نوه‌ام) این شعر را می‌خواند: یک توپ دارم قلقلی، سرخ و سفید و آبی، می‌زنم زمین هوا می‌ره، نمی‌دونی تا کجا می‌ره. من این توپو نداشتم، مشقامو خوب نوشتم، بابام بهم عیدی داد یک توپ قلقلی داد. بابا، علیرضای بهتر از جانم تو هم وقت‌گیر آوردی اما به خودم می‌آیم و می‌گویم این پسر 3 ساله از من کوتوله 55 ساله عقلش بیشتر است. صدایش می‌کنم و می‌گویم، عزیزم عجب توپی، عجب صفایی، عجب معرفتی، عجب مروتی، عجب مردانگی، عجب دوستی، بابا علیرضای بهتر از جانم می‌شه به من هم یکی از اون توپ‌ها را بدی و با همان پاکی و صداقت، صمیمیت و معصومیت تو.
محمد مایلی‌کهن از همه جا رانده و مانده
اما یارب نظر تو برنگردد. مایلی کهن، استعفا یا برکناری؟!
15روز کامل نشد. او حتی فرصت پیدا نکرد تا لیست بازیکنان تیم ملی را اعلام کند چه برسد به اینکه آنها را تمرین دهد. وقتی تلویزیون اعلام کرد و مطبوعات عکسش را روی جلد بردند که مایلی‌کهن به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شده است واکنش‌ها متفاوت بود. خیلی‌ها شمشیر از رو بستند و آنها هم که محافظه کار بودند با شانتاژ دیگران چوب لای چرخش گذاشتند تا اینکه در یکی از شب‌های بهاری حرکتی که حاجی انجام داد باعث شد تا دیدگاه خیلی‌ها تغییر کند و با دیده تردید به انتخاب فدراسیون نگریسته نشود. آشتی با علی دایی و غروری که مایلی‌کهن زیر پا گذاشت موج جدیدی را به راه انداخت، موجی که خیلی از انتقادات را همراه خودش برد تا فضای متلاطم فوتبال در این برهه زمانی به نفع حاجی آرام شود. همه چیز خوب بود حتی نوه حاجی هم خوشحال بود، خوشحال از اینکه پدربزرگ با آرامش بیشتری با او اتل متل بازی می‌کند و دست نوازشی از اعماق احساسات روی سرش می‌کشد! اما در کمتر از چند ساعت همه چیز به هم ریخت تا اوقات حاجی را هم تلخ کند! او همانطور که روی پای نوه‌اش می‌کوبید و ترکیب تیم ملی را در ذهن ارنج می‌کرد یک دفعه مقابل توفانی قرار گرفت که مجبور شد برای مقابله با آن دیواری آهنی بسازد، دیواری که حالا دور تا دور خودش را گرفته و اجازه ورود به کسی را نمی‌دهد. از روز فحاشی شدید هواداران استقلال در مقابل دیدگان پسر مایلی‌کهن که اعضای خانواده‌اش را مورد عنایت قرار دادند تا امروز که شایعه استعفای حاجی شنیده می شود، چند روز بیشتر نمی‌گذرد. یک روز هم به نامه‌ای که مایلی در وصف قلعه‌نویی نوشت گذشت تا در مجموع از 4 روز تجاوز نکند. دیروز و پس از تمام این اتفاقات مایلی‌کهن که از موضع خودش در قبال بیانیه صادره کوتاه نیامد متنی دیگر را تنظیم و آن را روی خروجی سایت ایسنا فرستاد. متنی که بدون شک تاثیر گذار‌تر از آن چیزی است که درباره قلعه‌نویی و رفقایش چاپ کرده بود. با انتشار این بیانیه که در ابتدا اشتباهاً استعفا استنباط شد خیلی‌ها احتمال برکناری مایلی‌کهن را دادند و عده ای دیگر هم معتقد بودند که این کار انجام شده و جلساتی که از روز انتشار نخستین بیانیه مایلی کهن در فدراسیون برگزار شده برای انتخاب سرمربی جدید است. اما متن بیانیه محمد مایلی کهن که در خبرگزاری ایسنا آمده بود به شرح زیر است:
مربی شدن چه آسان، آدم شدن محال است
نمی‌دانم چه بگویم، چه بنویسم. به قول مجری محترم برنامه نود، این روزها بلوایی در فوتبال ما به وجود آمده که قداست آن را زیر سوال برده که همه آن ناشی از بیانیه احمقی به نام مایلی‌کهن است. بله؛ محمد مایلی‌کهن. این مزدور به مردم و میهن که به یکباره تمام قداست و زیبایی فوتبال ما را شکسته و تنها نیمه خالی لیوان را دیده و همواره فریاد سر می‌دهد ای مردک (مایلی‌کهن) چگونه به خودت اجازه دادی با الفاظی مانند گنده باقالی، کوتوله و... تقدس شعاری حماسی مانند توپ، تانک، فشفشه و... را از بین ببری. شعار پرمحتوا و زیبایی که در عین سادگی در مقاطع مختلف کاربرد اساسی داشته؛ نه‌تنها در روابط با مایلی‌کهن بلکه دیگران نیز از آن بی‌بهره نمی‌مانند. (داور، بازیکن، مربی و...).ای خائن (مایلی کهن) آدم بی‌منطق و نادان چرا و با کدام منطقی توی احمق به هنگام مسابقه تیم سایپا با استقلال تهران، هنگامی که شعار می‌دادند توپ، تانک، فشفشه، مایلی کهن و... توی نادان در صندلی‌ات نشستی و دم برنیاوردی. ای مردک چرا با دیگران هم آواز نشدی و آن شعار را تو نیز سر ندادی، تازه گناه بزرگ‌تر اینکه چرا گوش پسرت (از معدود دفعاتی بود که در ورزشگاه حاضر می‌شد) را نکشیدی و به او نگفتی که پسرم تو هم این شعار زیبا و بی‌مانند را همصدا با تماشاچیان فهیم زمزمه کن. توپ، تانک، فشفشه و... پسرم آنها به دلیل حضور مبارک تو در کنار من سنگ تمام گذاشتند و دارند پدرت را بیش از همیشه مورد لطف و تشویق خود قرار می‌دهند. پسرم هیچ می‌دانی که پدرت در تمامی دوران قهرمانی‌اش اینگونه مورد لطف و حمایت قرار نگرفته بود. براستی‌ای مزدور، خائن، گلادیاتور، با کدام منطق و جسارتی به خود اجازه دادی که بازیکنانت بدون غل و زنجیر در مسابقات حاضر شوند. ای مردک عقب‌مانده در هزاره سوم با کدام جسارتی این همه اتحاد و همدلی بین تماشاگران را نادیده گرفته و درصدد آن هستی تا در بین آنها فاصله انداخته و اختلاف به وجود آوری. چگونه است که چشمانت را بستی و بهترین تماشاگران دنیا را نمی‌بینی. ای بدبخت فلک زده، ای مردک عقب افتاده، بیشتر این عقب‌افتادگی‌ات به‌خاطر این است که نمی‌خواهیم تماشاگرنماهای واقعی را از کانال تلویزیونی همسایه ببینیم، هر چند، چند بار دعوت شدی و دیدی که تماشاگرنماها چگونه بازیکنانشان وقتی گل می‌زنند می‌روند و در بغل آنها قرار می‌گیرند. اگر تماشاگرنماها نبودند که می‌بایستی تکه بزرگ بازیکن، گوش او می‌شد. بیچاره
در به در از آن جا مانده، از این جا رانده. اگر او تماشاگرنما نبود که فاصله سکوهای تماشاگران با زمین مسابقه از بین نمی‌رفت و می‌بایستی بین آنها خندقی کنده می‌شد. بله آنها تماشاگرنما هستند که پس از اتمام بازی برای هر دو تیم دست می‌زنند. اصلا آنها نه تنها تماشاگرنما هستند بلکه شرف و غیرت و مردانگی ندارند. مگر می‌شود تیم مورد علاقه‌شان بازی را واگذار کند و او برای تیم خود و رقیبش دست بزند. مگر می‌شود تیم مورد علاقه‌اش در پایان مسابقه بازی را واگذار کند و رگ گردنش بیرون نزند. مگر نمی‌دیدی که این مسابقه آخرین مسابقه تیم مورد علاقه او و تو می‌باشد. پس باید بر اساس اصول حرفه‌ای‌گری از هر طریق ممکن و با هر ترفند در این مسابقه پیروز از زمین خارج شود. اینها را که دیدم و شنیدم به خود آمده و گفتم پس‌ای آدم کوتوله این اراجیف چه بود که در بیانیه اول نوشتی و این همه غوغا و بلوا در فوتبال نجیب و پاک ما به وجود آوردی. از خودت خجالت بکش و به خاطر این همه پاکی، دوستی، صمیمیت، اتحاد، مردانگی، تماشاگر خوب، بازیکن خوب، داور خوب، مربی خوب، مدیر خوب، ورزشگاه خوب، فدراسیون خوب، روزنامه خوب، خبرنگار خوب، تلویزیون خوب، رادیوی خوب و خیلی خوب‌های دیگر و به خاطر اینکه قداست این همه خوبی‌ها را شکستی از همه معذرت بخواه و طلب عفو کن و با صدای بلند بگو من لایق و شایسته مربیگری تیم ملی کشورم نیستم و از اول هم ما اشتباه بودیم. عجیب است که روده‌درازی می‌کنم اما این پسر؛ علیرضا (نوه‌ام) این شعر را می‌خواند: یک توپ دارم قلقلی، سرخ و سفید و آبی، می‌زنم زمین هوا می‌ره، نمی‌دونی تا کجا می‌ره. من این توپو نداشتم، مشقامو خوب نوشتم، بابام بهم عیدی داد یک توپ قلقلی داد. بابا، علیرضای بهتر از جانم تو هم وقت‌گیر آوردی اما به خودم می‌آیم و می‌گویم این پسر 3 ساله از من کوتوله 55 ساله عقلش بیشتر است. صدایش می‌کنم و می‌گویم، عزیزم عجب توپی، عجب صفایی، عجب معرفتی، عجب مروتی، عجب مردانگی، عجب دوستی، بابا علیرضای بهتر از جانم می‌شه به من هم یکی از اون توپ‌ها را بدی و با همان پاکی و صداقت، صمیمیت و معصومیت تو.
محمد مایلی‌کهن از همه جا رانده و مانده
اما یارب نظر تو برنگردد. ارسال نظر
پربیننده