قدریزدی بالا جاده: «از شما تقاضا دارم دعا کنید که جایزه نبرم چون مثل کیارستمی اگر یک بار جایزه نگیرم باید بروم سی‌سی‌یو!» این جمله متعلق به احمدرضا احمدی است که آن را در مراسم رونمایی از مجموعه شعر سه جلدی کتاب تازه‌اش به نام «همه شعرهای من»، ادا کرد. احمدرضا احمدی در این مراسم گفت: من تاکنون چنین جمعیتی برای کارهای خود ندیده بودم. جمعیت امشب کارم را سخت می‌کند و مرا به هراس می‌اندازد. من سال‌ها پیله‌ای دور خودم بافته بودم و کاری به این جمع‌ها نداشتم و اصولا از نفس جایزه بدم می‌آمد. بی‌تعارف و بی‌هیچ ریاکاری بگویم که می‌خواستم اگر برنده جایزه «اندرسن» شدم افتخاری باشد برای ایران. احمدی در ادامه عنوان کرد: من را به حال خود بگذارید و بگذارید کارم را انجام دهم. اگر در این ماجرا‌ها بیفتم اصلا نمی‌فهمم چه می‌کنم. شعر من درد من است و در این سن اگر پخته‌تر شده برای این است که تمام عمرم یک کار را انجام دادم و تلاش کردم شعرم را صیقل بدهم. وی از انتشار کتاب تازه‌ای به نام «شعرها، یادها و ورق‌های کاهی» خبر داد که در آن شعرها و خاطره‌ها به هم پیوند می‌خورد. برنده جایزه «اندرسن» با اشاره به اینکه از کسی تقلید نکرده‌ام، اظهار کرد: به قدری شیشه شعرم را صیقل داده‌ام که گاهی طرف دیگرش را اشتباه می‌گیرم و با تمام اینها باز کار می‌کنم و کارم را جدی می‌گیرم. احمدی ادامه داد: یکی از شانس‌هایی که من داشتم این بود که نظم داشته‌ام و اهل اعتیاد نبودم که بسیاری را در آن سال‌ها فنا کرد. اولین کتابم با کمک مسعود کیمیایی منتشر شد. دومین اثرم با حمایت انجمن خودمان درآمد و پس از آن بود که توانستم ناشر پیدا کنم و سومین اثرم را نشر زمان منتشر کرد و در سال 50 دستگاه سازمان امنیت در عین سفاکی همه کتاب چهارمم را از بین برد. احمدی درباره زندگی خود به طنز گفت: خیلی زود فرشته الهام را رها کردم و با نظم به کار پرداختم. حیرت می‌کنید اگر بگویم شب‌ها ساعت 8 می‌خوابم و از شما تقاضا دارم دعا کنید که جایزه نبرم چون مثل کیارستمی اگر یک بار جایزه نگیرم باید بروم سی‌سی‌یو!
وی در ادامه از دوستان و دست‌اندرکاران نشر چشمه و همچنین خانواده‌اش تشکر کرد و در پایان این مراسم به شعرخوانی پرداخت. احمدرضا احمدی: مرا به حال خودم بگذارید!
قدریزدی بالا جاده: «از شما تقاضا دارم دعا کنید که جایزه نبرم چون مثل کیارستمی اگر یک بار جایزه نگیرم باید بروم سی‌سی‌یو!» این جمله متعلق به احمدرضا احمدی است که آن را در مراسم رونمایی از مجموعه شعر سه جلدی کتاب تازه‌اش به نام «همه شعرهای من»، ادا کرد. احمدرضا احمدی در این مراسم گفت: من تاکنون چنین جمعیتی برای کارهای خود ندیده بودم. جمعیت امشب کارم را سخت می‌کند و مرا به هراس می‌اندازد. من سال‌ها پیله‌ای دور خودم بافته بودم و کاری به این جمع‌ها نداشتم و اصولا از نفس جایزه بدم می‌آمد. بی‌تعارف و بی‌هیچ ریاکاری بگویم که می‌خواستم اگر برنده جایزه «اندرسن» شدم افتخاری باشد برای ایران. احمدی در ادامه عنوان کرد: من را به حال خود بگذارید و بگذارید کارم را انجام دهم. اگر در این ماجرا‌ها بیفتم اصلا نمی‌فهمم چه می‌کنم. شعر من درد من است و در این سن اگر پخته‌تر شده برای این است که تمام عمرم یک کار را انجام دادم و تلاش کردم شعرم را صیقل بدهم. وی از انتشار کتاب تازه‌ای به نام «شعرها، یادها و ورق‌های کاهی» خبر داد که در آن شعرها و خاطره‌ها به هم پیوند می‌خورد. برنده جایزه «اندرسن» با اشاره به اینکه از کسی تقلید نکرده‌ام، اظهار کرد: به قدری شیشه شعرم را صیقل داده‌ام که گاهی طرف دیگرش را اشتباه می‌گیرم و با تمام اینها باز کار می‌کنم و کارم را جدی می‌گیرم. احمدی ادامه داد: یکی از شانس‌هایی که من داشتم این بود که نظم داشته‌ام و اهل اعتیاد نبودم که بسیاری را در آن سال‌ها فنا کرد. اولین کتابم با کمک مسعود کیمیایی منتشر شد. دومین اثرم با حمایت انجمن خودمان درآمد و پس از آن بود که توانستم ناشر پیدا کنم و سومین اثرم را نشر زمان منتشر کرد و در سال 50 دستگاه سازمان امنیت در عین سفاکی همه کتاب چهارمم را از بین برد. احمدی درباره زندگی خود به طنز گفت: خیلی زود فرشته الهام را رها کردم و با نظم به کار پرداختم. حیرت می‌کنید اگر بگویم شب‌ها ساعت 8 می‌خوابم و از شما تقاضا دارم دعا کنید که جایزه نبرم چون مثل کیارستمی اگر یک بار جایزه نگیرم باید بروم سی‌سی‌یو!
وی در ادامه از دوستان و دست‌اندرکاران نشر چشمه و همچنین خانواده‌اش تشکر کرد و در پایان این مراسم به شعرخوانی پرداخت. ارسال نظر
پربیننده