یوونتوس امروز در مادرید میهمان رئال خواهد بود و شاید ما برای آخرین بار آندرهآ پیرلو را در لیگ قهرمانان اروپا تماشا کنیم. دلمان برای تماشای بازی‌های چشم‌نواز او تنگ خواهد شد. آندرهآ پیرلو ایتالیایی است ولی یکی از آن ایتالیایی‌های بشدت خونسرد؛ از همان‌ها که در «زندگی شیرین»، کمدی – درام فدریکو فلینی دیده‌ایم. همان‌ها که خونسردی‌شان همه را انگشت به دهان می‌کند. پیرلو از این گذشته موهای بلند تیره‌ای دارد و اغلب هم ریش می‌گذارد. او 35 ساله است، ببخشید او یک فوتبالیست 35 ساله است؛ چیزی معادل یک آدم 55ساله عادی. پیرلو در مرکز خط میانی بازی می‌کند. اگر چه مانند بسیاری از همتایان خلاق و نوآورش در فوتبال مدرن در مونیخ، بارسلونا یا مادرید تغییرپذیر نیست ولی بازیساز است؛ از همان بازیساز‌های فوتبال که در مدارس سنتی فوتبال آموزش دیده‌اند. نه در سمت راست بازی می‌کند نه در سمت چپ؛ نه چندان در قلب دفاع و نه خیلی در نوک حمله. او در میانه زمین بازی می‌کند. در واقع چنین بازیکنی دیگر وجود ندارد. اصلا دیگر چنین بازیکنی در فوتبال دیده نمی‌شود و چه خوب که پیرلو هنوز هست. آندرهآ پیرلو در یوونتوس تورین بازی می‌کند. چند سال پیش یووه جای بسیار ترسناکی بود. به خاطر تبانی و رشوه و... آن سال‌ها سپری شده و بانوی پیر دست کم توانسته خود را تا نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا بالا بکشد. شاید یووه در میان 4 تیم دور نیمه‌نهایی کم‌شانس‌ترین و کم‌ادعا‌ترین تیم باشد ولی دست‌کم محبوب و دوست داشتنی که هست. فرمانده بانوی پیر همین پیرلو است. پیرلو آرام‌ترین و خونسردترین هافبک جهان فوتبال به نظر می‌رسد! با روابط عمومی بسیار خوب. او در زندگینامه‌اش می‌نویسد: «فشاری را حس نمی‌کنم. استرس و این جور چیزها نگرانم نمی‌کند. عصر 9 ژوئیه 2006 را در برلین به خواب و بازی با پلی‌استیشن گذراندم. همان شب از اتاقم بیرون رفتم و قهرمان جام‌جهانی شدم».
خیلی دور، خیلی پیرلو
ولی دلیل بسیار مهم‌تر دیگری در چرایی دلتنگی ما برای پیرلو وجود دارد. او به هر حال زمانی صحنه بزرگ فوتبال را ترک خواهد کرد تا به تیمی در آمریکا یا کناره جنوبی خلیج فارس یا گوشه‌ای دیگر برود. او همین هفته پیش بود که حرف از رفتن زد؛ از ترک احتمالی یووه در پایان فصل. شاید بازی امروز آخرین نمایش او در لیگ قهرمانان اروپا باشد؛ شاید هم بازی ماقبل آخر پیرلو. و آن دلیل مهم؛ این هفته(دیروز و امروز) بازی‌های برگشت بایرن - بارسا و رئال - یووه برگزار می‌شوند که شاید مهم‌ترین رخدادهای ورزشی دنیا هم باشند. ورزشکاران ورزیده با بدن‌هایی آماده، استعداد، جاه‌طلبی و حس فداکاری بالا و البته بسیاری ویژگی‌های برجسته دیگر. چنین فوتبالیست‌هایی می‌توانند 100 متر را بسیار سریع‌تر از بسیاری دوندگان سرعت بدوند. آنها همانند ژیمناست‌ها بسیار دقیق و ظریف و همچون بوکسورها قوی و خشن هستند. کریستیانو رونالدو، تیاگو، روبرت لواندوفسکی و... دیگر هیچ سنخیتی با فوتبالیست‌های آماتور ندارند. آنها بسیار سریع‌تر، سخت‌تر و دقیق‌تر از چیزی هستند که ما تصور می‌کنیم.
چرا پیرلو دوست داشتن خود را برای ما این همه آسان کرده است؟
پیرلو فوتبالیست دیگری است. او هم ورزیده است اگرنه در 35 سالگی نمی‌توانست در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا به میدان برود. استعداد او به مراتب بیشتر از تیاگو یا لواندوفسکی است. این ایتالیایی خونسرد، از نسل همان ایتالیایی‌های «زندگی شیرین» فلینی، یک فوتبالیست تمام‌عیار است که حتی یک آن هم نباید در جاه‌طلبی، فداکاری و قدرتش تردید به خود راه داد. ولی آندرهآ پیرلو کار را برای ما بسیار ساده‌تر می‌کند. این به خاطر همه آنچه گفته شد، هست و البته به خاطر شیوه کار او. پیرلو در عصر سرعت و پاس‌های پی‌درپی و یک و دو‌های دقیق و بشدت تمرین شده چنان آرام و خونسرد و آهسته کار خودش را انجام می‌دهد که هر بیننده‌ای ناآشنا با خود را به این فکر می‌اندازد که سن و سال واقعی او چقدر است؟ او در روزهای جوانی هم همه را درباره سن و سال خود به شک و تردید می‌انداخت. این کندی خودخواسته و تمرین شده او را هیچ‌گاه از نظرها دور یا به بازیکنی نیمکت‌نشین تبدیل نکرده است. او با وجود این ویژگی‌ها همچنان ارباب زمان و مکان است. پیرلوی آرام به خوبی می‌داند در چه زمانی باید یک پاس 20 متری را به هم‌تیمی‌اش بدهد، آن هم در روزی که بازیکن حریف یکی مانند گرت بیل است؛ بازیکنی باهوش و سریع در حد و اندازه‌های جهانی. یکی مانند آندرهآ پیرلو است که در یوونتوس همه این کارها را انجام می‌دهد. سخت بشود پذیرفت که مربیان بزرگی چون فان‌خال یا مورینیو با ایده‌های خاص‌شان همه حساب و کتاب‌ها یا به اصطلاح تاکتیک‌های خود را تنها روی یک بازیکن انجام داده و تنها یک بازیکن را همه‌کاره تیم خود قرار دهند. ولی پیرلو این حق و اجازه را دارد، زیرا موفق است، برنده است، قهرمان است.