تحریم نشست جهانی مبارزه با نژادپرستی از سوی دولت‌هایی چون آمریکا و آلمان نه تنها بسیاری از کشورهای مخالف با اسرائیل و رنج‌دیده از نژاد پرستی را آزرده است بلکه سرو صدای زیادی را میان فعالان حقوق بشر در همین کشورها بپا کرده است و خیلی‌ها را بر آن داشته تا این حرکت را تقبیح کنند. به اعتقاد بسیاری، تحریم این اجلاس که توسط سازمان ملل برگزار شد نه‌تنها در دراز مدت تبعات سنگینی برای این کشورها دارد بلکه می‌تواند در کوتاه مدت نیز آثار منفی بر روابط آنها با سازمان ملل و دیگر کشورها داشته باشد.ماریانه‌هویواگن که یکی از اعضای سرشناس آلمانی در سازمان حقوق بشر جهانی است در مصاحبه‌ای با اشپیگل به تحلیل مواضع این کشورها پرداخته است.
خانم هویواگن برداشت شما از حرکت آلمان در تحریم اجلاس ژنو چیست؟
به اعتقاد ما حرکت دولت آلمان و کشورهای دیگری چون آمریکا، کانادا، زلاند نو، هلند و استرالیا در خروج از این اجلاس و امتناع از شرکت، آن هم به طور ناگهانی هیچ منطقی نداشته و اصلا کار صحیحی نبوده است. چرا که به نظر ما این کار هیچ راهی را برای بازگشت احتمالی در آینده و تغییر موضع دراین مساله باقی نمی‌گذارد و به عبارت دیگر تمام کشورهای تحریم‌کننده با این کار بشدت وضعیت خود را در این موضوع محدود کرده‌اند.
بهانه کشورهای تحریم کننده برای عدم مشارکت، تایید دوباره مفاد بیانیه اجلاس 2001 آفریقای جنوبی در پیش‌نویس این اجلاس است، آیا این استدلال می‌تواند درست باشد؟
تمام کشورهایی که این نشست را تحریم کردند در نشست قبلی در دوربان آفریقای جنوبی بیانیه پایانی را پذیرفته و در پایان اجلاس آن را امضا کردند. هنوز فراموش نکرده‌ایم که هیچکس مانند شیمون پرز از صدور بیانیه پایانی خوشحال نشد. او این بیانیه را یک موفقیت مهم برای دولتش خواند و از آن بشدت تمجید کرد. مابقی کشورهای طرفدار اسرائیل هم در آن زمان همین وضع را داشتند اما اینکه چرا و تحت چه عواملی اجلاس فعلی را تحریم کردند، اصلا قابل هضم نیست و بهانه کردن پیش‌نویس نمی‌تواند بهانه درستی باشد.
چرا در شرایطی که به گفته برگزارکنندگان، سند پایانی کاملا متعادل و متوازن تنظیم شده و در بسیاری از جنبه‌ها نظر آمریکا نیز لحاظ شده این کشورها بحث تحریم را به میان آوردند؟
خود ما نیز دقیقا از همین مساله نگرانیم؛ وقتی آمریکا و چند کشور دیگر اجلاس را تحریم می‌کنند و محرز می‌شود که سند پایانی اجلاس هم کاملا موافق میل آنها نیست. در حال حاضر فرضیه وفاداری و جانبداری از یک جریان خاص قوت گرفته و بهانه کردن محتوای سند تقریبا خالی از منطق است. کاری که آمریکا آن را باب کرده به گلوله برفی شبیه است که در سراشیبی افتاده و هر لحظه بزرگ‌تر خواهد شد. احتمالا این حرکت می‌تواند به حرکت‌های مشابه در نشست‌های بعدی سازمان ملل منجر شود و دیگر کشورها هم بنا به دلخواه و با بهانه‌های خاص خود نشست‌های بعدی را تحریم کنند و این نتیجه‌ای ندارد مگر تضعیف جایگاه سازمان ملل که به هر حال حرکت نسبتا مثبت را دنبال می‌کند .
به نظر شما کشورهایی چون آمریکا و آلمان آنقدر کم‌نفوذ بودند که نتوانند در خود اجلاس حرف خود را بزنند، آیا نقش آنها آنقدر کمرنگ بود که با تحریم بخواهند اهمیت خود را انعکاس دهند؟
کشورهای تحریم‌کننده با عدم حضور خود عملا این فرصت را برای دیگران فراهم کردند تا حرف خود را با فراغ بال بیشتری بیان کنند و نتایج اجلاس را به نفع خود تغییر دهند. تاثیرگذاری بر بیانیه پایانی تنها از راه مشارکت و اعلام نظر فعال امکانپذیر است و با کنار کشیدن، اهداف آنها کمتر محقق می‌شود.
اخیرا دیتر گراومان، معاون شورای مرکزی یهودیان آلمان اجلاس ژنو را صحنه اجتماع متنفران از اسرائیل خوانده بود، نظر شما چیست؟
این گفته را باید ثابت کرد. هدف این اجلاس و سند پایانی آن تاکید دوباره بر مفاهیمی چون آزادی بیان است؛ مساله‌ای که البته اسرائیلی‌ها خیلی طرفدار آن نیستند و همه چیز را مصداق سامی‌ستیزی می‌دانند و هولوکاست برای آنها تنها تراژدی بزرگ تاریخ است. این اجلاس مکانی است برای مقابله با مذهب ستیزی و تاکید بر احترام نژاد‌ها و مذاهب. ادعای افرادی چون گراومان به هیچ وجه در این بافت قابل اثبات نیست .
نکته مهم دیگر این اجلاس حضور دکتر محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهوری ایران بود که همیشه با صحبت هایش اسرائیلی‌ها را به خشم می‌آورد. او همیشه اسرائیل را پرچمدار نژادپرستی می‌خواند. کشورهای تحریم‌کننده یکی دیگر از دلایل خود را برای عقب‌نشینی همین اظهارات می‌دانند، نظر شما چیست؟
به هر حال هستند بسیاری که با آرا و نظرات دکتراحمدی‌نژاد موافق نباشند اما همان‌هایی‌که مخالف این مواضع و اظهارات هستند اگر می‌خواستند دفاعی از خود و اسرائیل بکنند، می‌توانستند در این اجلاس حاضر شوند و دیدگاه‌های خود را در برابر دیدگاه‌ها و نظرات رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد قرار دهند. تحریم نه تنها کاری برای آنها نمی‌کند بلکه موضع کسانی چون آقای احمدی‌نژاد تقویت می‌شود. غیبت کشورهایی چون آلمان و آمریکا فقط یک نتیجه دارد و آن هم تضعیف سیاست‌های ضدنژادپرستی سازمان ملل است. به اعتقاد ما آثار این غیبت در بلندمدت بسیار زیان‌آور خواهد بود.
انتظار دارید این نشست چه نتایجی را در بر داشته باشد؟
ما امیدواریم با وجود تحریم‌های صورت گرفته، اجلاس به اهداف خود در مبارزه با نژادپرستی و مذهب‌ستیزی برسد. سند پایانی اجلاس می‌تواند مدرکی در دست سازمان ملل برای برخورد قانونمند با مساله نژاد پرستی باشد و جایگاه آن را تقویت کند. البته از باراک اوباما و دولت جدید آمریکا انتظار می‌رفت در این کار، سازمان ملل و فعالان حقوق بشر را یاری کنند اما متاسفانه این مساله محقق نشد و ابعاد جدیدی از مواضع دولت جدید آمریکا مشخص شد. باز هم تاکید می‌کنم خطر تحریم چنین نشست‌های فراگیری، بسیار بیشتر از خطر حضور افراطی و پر مساله در آن است، بویژه برای کشورهایی چون آلمان و آمریکا که در اوضاع فعلی برای بازسازی وجهه خود تلاش می‌کنند.
اشپیگل - 20 آوریل 2009 تحریم‌کنندگان اجلاس ژنو، مبارزه با نژادپرستی را تضعیف کردند
تحریم نشست جهانی مبارزه با نژادپرستی از سوی دولت‌هایی چون آمریکا و آلمان نه تنها بسیاری از کشورهای مخالف با اسرائیل و رنج‌دیده از نژاد پرستی را آزرده است بلکه سرو صدای زیادی را میان فعالان حقوق بشر در همین کشورها بپا کرده است و خیلی‌ها را بر آن داشته تا این حرکت را تقبیح کنند. به اعتقاد بسیاری، تحریم این اجلاس که توسط سازمان ملل برگزار شد نه‌تنها در دراز مدت تبعات سنگینی برای این کشورها دارد بلکه می‌تواند در کوتاه مدت نیز آثار منفی بر روابط آنها با سازمان ملل و دیگر کشورها داشته باشد.ماریانه‌هویواگن که یکی از اعضای سرشناس آلمانی در سازمان حقوق بشر جهانی است در مصاحبه‌ای با اشپیگل به تحلیل مواضع این کشورها پرداخته است.
خانم هویواگن برداشت شما از حرکت آلمان در تحریم اجلاس ژنو چیست؟
به اعتقاد ما حرکت دولت آلمان و کشورهای دیگری چون آمریکا، کانادا، زلاند نو، هلند و استرالیا در خروج از این اجلاس و امتناع از شرکت، آن هم به طور ناگهانی هیچ منطقی نداشته و اصلا کار صحیحی نبوده است. چرا که به نظر ما این کار هیچ راهی را برای بازگشت احتمالی در آینده و تغییر موضع دراین مساله باقی نمی‌گذارد و به عبارت دیگر تمام کشورهای تحریم‌کننده با این کار بشدت وضعیت خود را در این موضوع محدود کرده‌اند.
بهانه کشورهای تحریم کننده برای عدم مشارکت، تایید دوباره مفاد بیانیه اجلاس 2001 آفریقای جنوبی در پیش‌نویس این اجلاس است، آیا این استدلال می‌تواند درست باشد؟
تمام کشورهایی که این نشست را تحریم کردند در نشست قبلی در دوربان آفریقای جنوبی بیانیه پایانی را پذیرفته و در پایان اجلاس آن را امضا کردند. هنوز فراموش نکرده‌ایم که هیچکس مانند شیمون پرز از صدور بیانیه پایانی خوشحال نشد. او این بیانیه را یک موفقیت مهم برای دولتش خواند و از آن بشدت تمجید کرد. مابقی کشورهای طرفدار اسرائیل هم در آن زمان همین وضع را داشتند اما اینکه چرا و تحت چه عواملی اجلاس فعلی را تحریم کردند، اصلا قابل هضم نیست و بهانه کردن پیش‌نویس نمی‌تواند بهانه درستی باشد.
چرا در شرایطی که به گفته برگزارکنندگان، سند پایانی کاملا متعادل و متوازن تنظیم شده و در بسیاری از جنبه‌ها نظر آمریکا نیز لحاظ شده این کشورها بحث تحریم را به میان آوردند؟
خود ما نیز دقیقا از همین مساله نگرانیم؛ وقتی آمریکا و چند کشور دیگر اجلاس را تحریم می‌کنند و محرز می‌شود که سند پایانی اجلاس هم کاملا موافق میل آنها نیست. در حال حاضر فرضیه وفاداری و جانبداری از یک جریان خاص قوت گرفته و بهانه کردن محتوای سند تقریبا خالی از منطق است. کاری که آمریکا آن را باب کرده به گلوله برفی شبیه است که در سراشیبی افتاده و هر لحظه بزرگ‌تر خواهد شد. احتمالا این حرکت می‌تواند به حرکت‌های مشابه در نشست‌های بعدی سازمان ملل منجر شود و دیگر کشورها هم بنا به دلخواه و با بهانه‌های خاص خود نشست‌های بعدی را تحریم کنند و این نتیجه‌ای ندارد مگر تضعیف جایگاه سازمان ملل که به هر حال حرکت نسبتا مثبت را دنبال می‌کند .
به نظر شما کشورهایی چون آمریکا و آلمان آنقدر کم‌نفوذ بودند که نتوانند در خود اجلاس حرف خود را بزنند، آیا نقش آنها آنقدر کمرنگ بود که با تحریم بخواهند اهمیت خود را انعکاس دهند؟
کشورهای تحریم‌کننده با عدم حضور خود عملا این فرصت را برای دیگران فراهم کردند تا حرف خود را با فراغ بال بیشتری بیان کنند و نتایج اجلاس را به نفع خود تغییر دهند. تاثیرگذاری بر بیانیه پایانی تنها از راه مشارکت و اعلام نظر فعال امکانپذیر است و با کنار کشیدن، اهداف آنها کمتر محقق می‌شود.
اخیرا دیتر گراومان، معاون شورای مرکزی یهودیان آلمان اجلاس ژنو را صحنه اجتماع متنفران از اسرائیل خوانده بود، نظر شما چیست؟
این گفته را باید ثابت کرد. هدف این اجلاس و سند پایانی آن تاکید دوباره بر مفاهیمی چون آزادی بیان است؛ مساله‌ای که البته اسرائیلی‌ها خیلی طرفدار آن نیستند و همه چیز را مصداق سامی‌ستیزی می‌دانند و هولوکاست برای آنها تنها تراژدی بزرگ تاریخ است. این اجلاس مکانی است برای مقابله با مذهب ستیزی و تاکید بر احترام نژاد‌ها و مذاهب. ادعای افرادی چون گراومان به هیچ وجه در این بافت قابل اثبات نیست .
نکته مهم دیگر این اجلاس حضور دکتر محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهوری ایران بود که همیشه با صحبت هایش اسرائیلی‌ها را به خشم می‌آورد. او همیشه اسرائیل را پرچمدار نژادپرستی می‌خواند. کشورهای تحریم‌کننده یکی دیگر از دلایل خود را برای عقب‌نشینی همین اظهارات می‌دانند، نظر شما چیست؟
به هر حال هستند بسیاری که با آرا و نظرات دکتراحمدی‌نژاد موافق نباشند اما همان‌هایی‌که مخالف این مواضع و اظهارات هستند اگر می‌خواستند دفاعی از خود و اسرائیل بکنند، می‌توانستند در این اجلاس حاضر شوند و دیدگاه‌های خود را در برابر دیدگاه‌ها و نظرات رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد قرار دهند. تحریم نه تنها کاری برای آنها نمی‌کند بلکه موضع کسانی چون آقای احمدی‌نژاد تقویت می‌شود. غیبت کشورهایی چون آلمان و آمریکا فقط یک نتیجه دارد و آن هم تضعیف سیاست‌های ضدنژادپرستی سازمان ملل است. به اعتقاد ما آثار این غیبت در بلندمدت بسیار زیان‌آور خواهد بود.
انتظار دارید این نشست چه نتایجی را در بر داشته باشد؟
ما امیدواریم با وجود تحریم‌های صورت گرفته، اجلاس به اهداف خود در مبارزه با نژادپرستی و مذهب‌ستیزی برسد. سند پایانی اجلاس می‌تواند مدرکی در دست سازمان ملل برای برخورد قانونمند با مساله نژاد پرستی باشد و جایگاه آن را تقویت کند. البته از باراک اوباما و دولت جدید آمریکا انتظار می‌رفت در این کار، سازمان ملل و فعالان حقوق بشر را یاری کنند اما متاسفانه این مساله محقق نشد و ابعاد جدیدی از مواضع دولت جدید آمریکا مشخص شد. باز هم تاکید می‌کنم خطر تحریم چنین نشست‌های فراگیری، بسیار بیشتر از خطر حضور افراطی و پر مساله در آن است، بویژه برای کشورهایی چون آلمان و آمریکا که در اوضاع فعلی برای بازسازی وجهه خود تلاش می‌کنند.
اشپیگل - 20 آوریل 2009 ارسال نظر
پربیننده