هفت‌روز؛ دو تساوی لیورپول با دو رقیب انگلیسی، دو مسابقه ماندگار، دو نتیجه 4-4 و یک گزارشگر!
خب برای خودم هم باورنکردنی است، متاسفانه لیورپول در هر دو بازی به نتیجه‌ای که می‌خواست نرسید اما خوشبختانه ما و مردم شاهد فوتبالی دیدنی بودیم. راستش من و آقای جاودانی هر دو لیورپولی هستیم. بعد از بازی، رضا جاودانی به شوخی می‌گفت چهارتایی را که زدیم خوب آمدی اما پیچ دفاع را خوب تنظیم نکردی و باز هم چهارتا خوردیم.
گزارشگر‌ها با مسابقاتی که گزارش می‌کنند ماندگار می‌شوند به نظر می‌رسد صدای شما هم با این دو مسابقه ماندگار شود.
واقعاً هم اتفاق نادری است، بویژه که می‌دیدیم به تدریج که بازی (لیورپول – آرسنال) پیش می‌رفت پیش‌بینی‌ها به حقیقت می‌پیوستند. مثل اینکه لیورپول تازه در 15 دقیقه پایانی روی دور گلزنی می‌افتد یا انتظار رد و بدل شدن گل بین دو تیم در وقت‌های تلف شده وجود دارد، چون آرسنال و لیورپول این فصل هر کدام 9 بار در وقت‌های تلف شده گل زده بودند که آمار عجیبی است و حالا برای هر دو به 10 گل رسیده است. یا اینکه خیلی اتفاقی به طعنه می‌گفتم «انگار امشب قرار نیست جز آرشاوین کسی برای آرسنال گل بزند» و همین‌طور هم شد و او گل‌های سوم و چهارم را هم برای تیمش به ثمر رساند.
البته شما یک گزارش ماندگار دیگر هم داشتید. دیدار
ایران – عراق سال 2001 در بغداد، وقتی آن جمله به یادماندنی «یک ملت پشت این توپ هستند» را در لحظه به ثمر رسیدن گل پیروزی‌بخش ایران توسط علی کریمی به زبان آوردید.
جالب است که پیش از آن مسابقه یکی از مسؤولان گرانقدر شبکه سوم به من توصیه کرده بود به خاطر شرایط حساس آن مسابقه احساساتم را کنترل کنم و بر خودم مسلط باشم. حتی یادم هست که گفت «اگر می‌خواستیم فضا را احساسی کنیم خب جواد خیابانی هست.» من هم به توصیه ایشان عمل کردم اما از یک جایی به بعد دیدم فضا حماسی است و آن جمله را پیش از آنکه علی کریمی به توپ ضربه بزند گفتم که خوشبختانه توپ هم وارد دروازه شد. همان موقع مرا بازخواست کردند که مگر نگفتیم گزارش را احساسی نکن ولی بعد که دوباره فیلم بازی را دیدند و واکنش مردم را، آنها هم پذیرفتند که چنان لحظاتی چنین گزارشی را ایجاب می‌کرد.
یک دلیل دیگر که شب‌های 4-4 لیورپول در افکار عمومی ماندگار شد، راه یافتن نخستین 4-4 لیورپول با چلسی به بحث‌های روز اهالی فوتبال خودمان بویژه حرفهای محمد مایلی‌کهن بود که او با مثال آوردن از آن، به عنوان نماد فوتبال سالم و شرافتمندانه، به فساد فوتبال ایران طعنه زد و حتی به شرف بازیکنان لیورپول و چلسی و هوادارانشان درود فرستاد.
همین‌طور هم هست. البته جا دارد اینجا نظر خودم را درباره بیانیه‌های بعدی ایشان اعلام کنم و بگویم با به کار بردن آن عبارات و ادبیات مثل گروهبان قندلی، گنده‌باقالی یا یک توپ دارم قلقلیه از سوی سرمربی تیم ملی موافق نبودم. آقای مایلی‌کهن انسان سالم و صادقی هستند ولی پیش از صدور چنین بیانیه‌هایی باید با آدم‌هایی که مورد اطمینانشان بودند مشورت می‌کردند که فکر نمی‌کنم چنین کاری کرده باشند. این قضیه به قدری فکرم را مشغول کرده بود که حتی از همکاران قدیمی‌مان در سیما پرس‌وجو کردم و فهمیدم «گروهبان قندلی» یک شخصیت بی‌عرضه در مجموعه‌های طنز قبل از انقلاب بوده یا «گنده‌باقالی» یک اصطلاح شمالی است که نشان می‌دهد آقای مایلی‌کهن اصالت شمالی دارند و از دایره واژگان آن فرهنگ وام گرفته‌اند.
اما از طرف دیگر با نگاه آقای مایلی‌کهن در مورد ابعاد فنی و آموزشی دیدار لیورپول – چلسی و همین‌طور دیدار تساوی 4-4 لیورپول با آرسنال کاملاً موافقم. ما به وضوح می‌دیدیم که بازیکنان دو تیم چه تلاشی می‌کنند. فکر می‌کنم اکثر بینندگان تلویزیونی حتی پیش از آنکه دو تیم به عدد 4 برسند، این احساس را داشتند که گل‌های بیشتر و بیشتری زده خواهد شد یا مثلاً می‌دیدیم لیورپولی‌‌ها گل چهارم را که زدند، خودشان توپ را از دروازه آرسنال برداشتند و وسط زمین کاشتند تا بلکه در همان یک دقیقه باقیمانده، 2 امتیاز دیگر هم بگیرند. در آرسنال آندری آرشاوین نمونه‌ای بود از ارزشگذاری بازیکنان حرفهای فوتبال. او هت‌تریک کرده و تیمش هم در آنفیلد به نتیجه رضایت‌بخش 3-3 دست یافته بود ولی باز هم در وقت‌های تلف شده چنان استارتی زد و ده‌ها متر دوید و خودش را رساند تا گل چهارمش را هم بزند. چنین صحنه‌هایی نشان می‌دهد که چرا ارزش یک بازیکن ده‌ها میلیون پوند است، یکی 2 میلیون پوند و یکی هم مثل بازیکن نوعی استقلال و پرسپولیس در جریان شکست از ام‌صلال یا الغرافه به زحمت خودش را در زمین حرکت می‌دهد.
شما گفتید طرفدار لیورپول هستید. آیا هنگام گزارش این 4-4های پرتب و تاب دچار هیجان بیش از حد می‌شدید یا اینکه مثلاً ضربان قلبتان مثل بنیتس و ونگر یا بازیکنان درون زمین بیش از حد بالا می‌رفت؟
نه به هیچ‌وجه. شاید از اینکه تیم محبوبمان گل می‌زند یا گل می‌خورد، خوشحال یا غمگین شویم ولی ما گزارشگران سیما به لحاظ حرفهای کاملاً مسلط هستیم و نمی‌گذاریم این اتفاقات تاثیری روی گزارشمان بگذارد. حتی گاهی ممکن است از آن طرف بام بیفتیم و به ضرر تیم محبوبمان چیزهایی بگوییم .
ولی در جاهای دیگر دنیا اینطور نیست و گزارشکر خیلی راحت احساسش را درباره همه چیز از جمله تیم مقابلش به زبان می‌آورد.
این تفاوت فرهنگ ما با فرهنگ‌های دیگر از جمله اروپایی‌هاست. حتی ممکن است در طول یک روز مردم از ما بپرسند که آبی هستی یا قرمز و متاسفانه اگر هم راستش را بگوییم واکنش آنها بدبینانه است، یعنی اگر بدانند تیم محبوبت کدام است این ظن گسترش می‌یابد که نکند فلانی الان درباره تیم خودش جانبدارانه صحبت کند.تفاوت دیگر برمی‌گردد به نزاکتی که در فرهنگ ما هست. یعنی من گزارشگر حق ندارم هر احساسی داشتم یا هر فکری به ذهنم رسید را بیان کنم. نمی‌توانم مثل آن گزارشگر انگلیسی سرعت یک بازیکن را با اسب قیاس کنم یا بگویم مثل کرگدن بزرگ است. نمی‌توانم مثل آن گزارشگر آلمانی بگویم هواداران دروازه‌بان دورتموند را «دینو» یا همان دایناسور صدا می‌کنند.
اما همین هفته شاهد بودیم که فحاشی تماشاگران استقلال به محمد مایلی‌کهن چه عواقبی داشت. این چطور با نزاکت و فرهنگ ما جور در می‌آید؟
ببینید، این هتاکی‌ها در ورزشگاه‌های آن طرف هم هست اما وقتی می‌گویم مساله به فرهنگ ما مربوط است بدین معنی است که مثلا سرمربی تیم ملی ما یا بازیکنان نمی‌توانند مثل فابیو کاپلو یا دیوید بکام نسبت به توهین‌های تماشاگران بی‌تفاوت بمانند. همین‌طور مردم و بینندگان تلویزیونی هم نمی‌توانند نسبت به الفاظ یا اظهارنظرهای من گزارشگر که از نزاکت یا بی‌طرفی به دور باشد، موضع‌گیری نکنند.
اصلا شما چطور برای گزارش یک چنین مسابقه حساسی آماده می‌شوید؟
درباره همین بازی اخیر لیورپول ـ آرسنال بگویم. از صبح روز سه‌شنبه تا شروع مسابقه شاید به اندازه 5 ساعت مفید در اینترنت به دنبال اطلاعات می‌گشتم. قبل از ناهار، بین کارهای روزانه، در خانه و در استودیو، خبرها و حرفهای پیش از بازی را زیر و رو می‌کردم اما بخش مهم‌تر به جمع‌آوری اطلاعات آماری دو تیم و بازیکنان مربوط می‌شد که بیشترشان را از BBC گرفتم. همین آمار و اطلاعات به من کمک کرد بینندگان را در حال و هوای رالی گل دقایق آخر بگذارم یا وقتی نمای بسته کنی دالگلیش نشان داده شد او را به عنوان مشاور بنیتس معرفی کنم.
تحلیل خودتان چیست؟ یعنی فکر می‌کنید چرا لیورپول ظرف یک هفته در دو مسابقه پی‌درپی 4ـ4 مساوی کرد؟
من با شناختی که نسبت به بنیتس پیدا کرده‌ام فکر می‌کنم او در جریان بازی از تریک‌های تاکتیکی استفاده می‌کند ولی نمی‌تواند از اینکه مربی مقابل بدلش را بزند جلوگیری کند. البته دفاع لیورپول هم وحشتناک
ضعیف است. جاودانی گفت، پیچش را تنظیم نکردی
هفت‌روز؛ دو تساوی لیورپول با دو رقیب انگلیسی، دو مسابقه ماندگار، دو نتیجه 4-4 و یک گزارشگر!
خب برای خودم هم باورنکردنی است، متاسفانه لیورپول در هر دو بازی به نتیجه‌ای که می‌خواست نرسید اما خوشبختانه ما و مردم شاهد فوتبالی دیدنی بودیم. راستش من و آقای جاودانی هر دو لیورپولی هستیم. بعد از بازی، رضا جاودانی به شوخی می‌گفت چهارتایی را که زدیم خوب آمدی اما پیچ دفاع را خوب تنظیم نکردی و باز هم چهارتا خوردیم.
گزارشگر‌ها با مسابقاتی که گزارش می‌کنند ماندگار می‌شوند به نظر می‌رسد صدای شما هم با این دو مسابقه ماندگار شود.
واقعاً هم اتفاق نادری است، بویژه که می‌دیدیم به تدریج که بازی (لیورپول – آرسنال) پیش می‌رفت پیش‌بینی‌ها به حقیقت می‌پیوستند. مثل اینکه لیورپول تازه در 15 دقیقه پایانی روی دور گلزنی می‌افتد یا انتظار رد و بدل شدن گل بین دو تیم در وقت‌های تلف شده وجود دارد، چون آرسنال و لیورپول این فصل هر کدام 9 بار در وقت‌های تلف شده گل زده بودند که آمار عجیبی است و حالا برای هر دو به 10 گل رسیده است. یا اینکه خیلی اتفاقی به طعنه می‌گفتم «انگار امشب قرار نیست جز آرشاوین کسی برای آرسنال گل بزند» و همین‌طور هم شد و او گل‌های سوم و چهارم را هم برای تیمش به ثمر رساند.
البته شما یک گزارش ماندگار دیگر هم داشتید. دیدار
ایران – عراق سال 2001 در بغداد، وقتی آن جمله به یادماندنی «یک ملت پشت این توپ هستند» را در لحظه به ثمر رسیدن گل پیروزی‌بخش ایران توسط علی کریمی به زبان آوردید.
جالب است که پیش از آن مسابقه یکی از مسؤولان گرانقدر شبکه سوم به من توصیه کرده بود به خاطر شرایط حساس آن مسابقه احساساتم را کنترل کنم و بر خودم مسلط باشم. حتی یادم هست که گفت «اگر می‌خواستیم فضا را احساسی کنیم خب جواد خیابانی هست.» من هم به توصیه ایشان عمل کردم اما از یک جایی به بعد دیدم فضا حماسی است و آن جمله را پیش از آنکه علی کریمی به توپ ضربه بزند گفتم که خوشبختانه توپ هم وارد دروازه شد. همان موقع مرا بازخواست کردند که مگر نگفتیم گزارش را احساسی نکن ولی بعد که دوباره فیلم بازی را دیدند و واکنش مردم را، آنها هم پذیرفتند که چنان لحظاتی چنین گزارشی را ایجاب می‌کرد.
یک دلیل دیگر که شب‌های 4-4 لیورپول در افکار عمومی ماندگار شد، راه یافتن نخستین 4-4 لیورپول با چلسی به بحث‌های روز اهالی فوتبال خودمان بویژه حرفهای محمد مایلی‌کهن بود که او با مثال آوردن از آن، به عنوان نماد فوتبال سالم و شرافتمندانه، به فساد فوتبال ایران طعنه زد و حتی به شرف بازیکنان لیورپول و چلسی و هوادارانشان درود فرستاد.
همین‌طور هم هست. البته جا دارد اینجا نظر خودم را درباره بیانیه‌های بعدی ایشان اعلام کنم و بگویم با به کار بردن آن عبارات و ادبیات مثل گروهبان قندلی، گنده‌باقالی یا یک توپ دارم قلقلیه از سوی سرمربی تیم ملی موافق نبودم. آقای مایلی‌کهن انسان سالم و صادقی هستند ولی پیش از صدور چنین بیانیه‌هایی باید با آدم‌هایی که مورد اطمینانشان بودند مشورت می‌کردند که فکر نمی‌کنم چنین کاری کرده باشند. این قضیه به قدری فکرم را مشغول کرده بود که حتی از همکاران قدیمی‌مان در سیما پرس‌وجو کردم و فهمیدم «گروهبان قندلی» یک شخصیت بی‌عرضه در مجموعه‌های طنز قبل از انقلاب بوده یا «گنده‌باقالی» یک اصطلاح شمالی است که نشان می‌دهد آقای مایلی‌کهن اصالت شمالی دارند و از دایره واژگان آن فرهنگ وام گرفته‌اند.
اما از طرف دیگر با نگاه آقای مایلی‌کهن در مورد ابعاد فنی و آموزشی دیدار لیورپول – چلسی و همین‌طور دیدار تساوی 4-4 لیورپول با آرسنال کاملاً موافقم. ما به وضوح می‌دیدیم که بازیکنان دو تیم چه تلاشی می‌کنند. فکر می‌کنم اکثر بینندگان تلویزیونی حتی پیش از آنکه دو تیم به عدد 4 برسند، این احساس را داشتند که گل‌های بیشتر و بیشتری زده خواهد شد یا مثلاً می‌دیدیم لیورپولی‌‌ها گل چهارم را که زدند، خودشان توپ را از دروازه آرسنال برداشتند و وسط زمین کاشتند تا بلکه در همان یک دقیقه باقیمانده، 2 امتیاز دیگر هم بگیرند. در آرسنال آندری آرشاوین نمونه‌ای بود از ارزشگذاری بازیکنان حرفهای فوتبال. او هت‌تریک کرده و تیمش هم در آنفیلد به نتیجه رضایت‌بخش 3-3 دست یافته بود ولی باز هم در وقت‌های تلف شده چنان استارتی زد و ده‌ها متر دوید و خودش را رساند تا گل چهارمش را هم بزند. چنین صحنه‌هایی نشان می‌دهد که چرا ارزش یک بازیکن ده‌ها میلیون پوند است، یکی 2 میلیون پوند و یکی هم مثل بازیکن نوعی استقلال و پرسپولیس در جریان شکست از ام‌صلال یا الغرافه به زحمت خودش را در زمین حرکت می‌دهد.
شما گفتید طرفدار لیورپول هستید. آیا هنگام گزارش این 4-4های پرتب و تاب دچار هیجان بیش از حد می‌شدید یا اینکه مثلاً ضربان قلبتان مثل بنیتس و ونگر یا بازیکنان درون زمین بیش از حد بالا می‌رفت؟
نه به هیچ‌وجه. شاید از اینکه تیم محبوبمان گل می‌زند یا گل می‌خورد، خوشحال یا غمگین شویم ولی ما گزارشگران سیما به لحاظ حرفهای کاملاً مسلط هستیم و نمی‌گذاریم این اتفاقات تاثیری روی گزارشمان بگذارد. حتی گاهی ممکن است از آن طرف بام بیفتیم و به ضرر تیم محبوبمان چیزهایی بگوییم .
ولی در جاهای دیگر دنیا اینطور نیست و گزارشکر خیلی راحت احساسش را درباره همه چیز از جمله تیم مقابلش به زبان می‌آورد.
این تفاوت فرهنگ ما با فرهنگ‌های دیگر از جمله اروپایی‌هاست. حتی ممکن است در طول یک روز مردم از ما بپرسند که آبی هستی یا قرمز و متاسفانه اگر هم راستش را بگوییم واکنش آنها بدبینانه است، یعنی اگر بدانند تیم محبوبت کدام است این ظن گسترش می‌یابد که نکند فلانی الان درباره تیم خودش جانبدارانه صحبت کند.تفاوت دیگر برمی‌گردد به نزاکتی که در فرهنگ ما هست. یعنی من گزارشگر حق ندارم هر احساسی داشتم یا هر فکری به ذهنم رسید را بیان کنم. نمی‌توانم مثل آن گزارشگر انگلیسی سرعت یک بازیکن را با اسب قیاس کنم یا بگویم مثل کرگدن بزرگ است. نمی‌توانم مثل آن گزارشگر آلمانی بگویم هواداران دروازه‌بان دورتموند را «دینو» یا همان دایناسور صدا می‌کنند.
اما همین هفته شاهد بودیم که فحاشی تماشاگران استقلال به محمد مایلی‌کهن چه عواقبی داشت. این چطور با نزاکت و فرهنگ ما جور در می‌آید؟
ببینید، این هتاکی‌ها در ورزشگاه‌های آن طرف هم هست اما وقتی می‌گویم مساله به فرهنگ ما مربوط است بدین معنی است که مثلا سرمربی تیم ملی ما یا بازیکنان نمی‌توانند مثل فابیو کاپلو یا دیوید بکام نسبت به توهین‌های تماشاگران بی‌تفاوت بمانند. همین‌طور مردم و بینندگان تلویزیونی هم نمی‌توانند نسبت به الفاظ یا اظهارنظرهای من گزارشگر که از نزاکت یا بی‌طرفی به دور باشد، موضع‌گیری نکنند.
اصلا شما چطور برای گزارش یک چنین مسابقه حساسی آماده می‌شوید؟
درباره همین بازی اخیر لیورپول ـ آرسنال بگویم. از صبح روز سه‌شنبه تا شروع مسابقه شاید به اندازه 5 ساعت مفید در اینترنت به دنبال اطلاعات می‌گشتم. قبل از ناهار، بین کارهای روزانه، در خانه و در استودیو، خبرها و حرفهای پیش از بازی را زیر و رو می‌کردم اما بخش مهم‌تر به جمع‌آوری اطلاعات آماری دو تیم و بازیکنان مربوط می‌شد که بیشترشان را از BBC گرفتم. همین آمار و اطلاعات به من کمک کرد بینندگان را در حال و هوای رالی گل دقایق آخر بگذارم یا وقتی نمای بسته کنی دالگلیش نشان داده شد او را به عنوان مشاور بنیتس معرفی کنم.
تحلیل خودتان چیست؟ یعنی فکر می‌کنید چرا لیورپول ظرف یک هفته در دو مسابقه پی‌درپی 4ـ4 مساوی کرد؟
من با شناختی که نسبت به بنیتس پیدا کرده‌ام فکر می‌کنم او در جریان بازی از تریک‌های تاکتیکی استفاده می‌کند ولی نمی‌تواند از اینکه مربی مقابل بدلش را بزند جلوگیری کند. البته دفاع لیورپول هم وحشتناک
ضعیف است. ارسال نظر
پربیننده