امیدی نیست

شرایط عجیب حاکم بر فوتبال ایران از حد خسته کننده هم گذشته و به مرز آزار‌دهنده رسیده است. اتفاقات شگفت‌انگیز، نتایج مایوس‌کننده، بیانیه‌های پرسرو صدا و توهین‌هایی که مد شده، وضعیت آزاردهنده‌ای را ایجاد کرده است. حتی این شرایط برای مهدی مهدوی‌کیا، کاپیتان با اخلاق تیم ملی هم غیرقابل تحمل است. ترجیع بند حرف‌های مهدوی‌کیا در مصاحبه‌اش است. «من نمی‌فهمم» از همین جمله دو کلمه‌ای کیا می‌توان متوجه شد که چه شرایط عجیبی بر فوتبال ایران حاکم است. شرایطی که باعث شده مهدوی‌کیا اعتراف کند که «آینده خوشی را برای فوتبال ایران نمی‌بینم». آقای مهدوی‌کیا، هر هفته ما برای مصاحبه با شما سوژه جذابی داریم. این هفته هم که در جریان هستید؟ مگر چه اتفاقی افتاده است. اینکه فدراسیون فوتبال با استعفای مایلی کهن موافقت کرده است. من نمی‌دانستم. مگر مایلی‌کهن استعفا کرد؟ مایلی‌کهن بیانیه‌ای صادر کرد که فدراسیون فوتبال آن را به استعفا تعبیر کرد و مایلی‌کهن از تیم ملی کنار گذاشته شد. من در جریان این خبر نبودم. متاسفانه در شرایطی که باید برای سه بازی آینده تمام تمرکزمان را بگذاریم و تمام نیروی‌مان را جمع کنیم، درگیر مسائلی شدیم که خیلی عجیب است. در این دو هفته اخیر مطالبی را در روزنامه‌ها خوانده‌ام که برای من و تمام کسانی که از بیرون به فوتبال ایران نگاه می‌کنند، غیر قابل باور است. آنقدر اتفاقات عجیب و غریب در فوتبال ایران افتاده که واقعا نمی‌دانیم منظور شما کدام موضوع است. من نمی‌دانم چطور می‌شود که مسائلی نظیر تبانی در فوتبال ایران مطرح می‌شود، در حالی که هیچ اتفاقی نیفتاده، ما می‌بینیم برخی از روزنامه‌ها می‌نویسند که احتمالا در فلان بازی تبانی می‌شود و در فلان بازی چه می‌شود. آخر من نمی‌دانم، مگر می‌شود هنوز اتفاقی نیفتاده چنین ادعایی داشت. در فوتبال ما عادت شده وقتی تیمی نتیجه نمی‌گیرد، یکسری مطالب مطرح می‌شود. چنین مساله‌ای با هیچ عقلی جور در نمی‌آید. وقتی یک مربی نمی‌تواند موفق بشود و تیمش قدرت غلبه بر تیمی را ندارد، نباید چنین مسائلی را مطرح کند. ممکن است تبانی در هرجای دنیا رخ بدهد ولی تا وقتی ثابت نشود هیچ کس جرأت ندارد از آن حرف بزند و از آن چیزی بنویسند ولی اینجا من نمی‌دانم چه اتفاقی دارد می‌افتد که همه روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها از تبانی حرف می‌زنند. این برای یک تماشاگر ذهنیت ایجاد می‌کند. وقتی روزنامه‌ها می‌نویسند که احتمال دارد در یک بازی تبانی رخ بدهد، طبیعی است که وقتی یک تماشاگر جوان می‌خواهد برود ورزشگاه، اگر یک بازیکن طی بازی و با یک اشتباه معمولی توپ را به اشتباه وارد دروازه خودش بکند، در ذهنش جرقه می‌زند که این بازی یک تبانی بوده است. از شروع سال 88 نتایج تیم‌های فوتبال ایران در مسابقات مختلف ناامید‌کننده بوده. شما به لحاظ فنی وضعیت را چطور می‌بینید؟ بحث فنی در این شرایط بی معنی است. من نمی‌توانم بحث فنی داشته باشم اما اخباری که از ایران می‌شنوم تاسف بار است و با این اوضاع آینده‌ای را برای فوتبال ایران نمی‌بینم. ما که امیدواریم شرایط تغییر کند. آخر چطور امیدوارید. وقتی فوتبال ما فقط شده ادعای تبانی، بی ادبی و درگیری چطوری می‌شود که امیدوار بود، شما وضعیت ورزشگاه‌ها را ببینید. وقتی یک تماشاگر به خودش اجازه می‌دهد که براحتی به یک بازیکن و مربی فحاشی کند و ناسزا بگوید و هیچ اتفاقی هم نمی‌افتد، باید به حال این فوتبال تاسف خورد. باشگاه‌های ما پسوند فرهنگی دارند اما هیچ کاری انجام نمی‌شود. ما فقط داریم شعار می‌دهیم. روزنامه‌های ما از تبانی حرف می‌زنند، بازیکنان و مربیان ما بد اخلاقی می‌کنند و تماشاگران فحاشی می‌کنند؛ اینها واقعا ناراحت کننده است. هیچ کس هم به فکر نیست و همه تنها شعار می‌دهند. تبانی بحث بسیار زشتی است اما زشتی‌اش را در فوتبال ایران از دست داده و بدون اینکه چیزی ثابت شود همه از تبانی حرف می‌زنند. هر تیمی که نمی‌تواند نتیجه بگیرد به جای پرداختن به مسائل فنی، مطالب دیگری را مطرح می‌کند. این تقریبا عادت شده که در هفته‌های پایانی مسائلی از این دست مطرح می‌شود. من یک سوال دارم. مگر فقط ما هفته آخر داریم. مگر در لیگ‌های اروپایی بازی‌ها حساس نیست. پس چه می‌شود که آنجا چنین مباحثی مطرح نمی‌شود ولی ما در ایران چنین حرف‌هایی می‌زنیم. به هر حال بحث تبانی در همه جای دنیا از جمله آلمان که منظم‌ترین لیگ دنیا است اتفاق می‌افتد. من خودم چند سال پیش در یک بازی که مشکوک به تبانی بود حضور داشتم. هرچند که بعدها و پس از انجام تحقیقات فراوان مشخص شد که داور آن بازی را مشکوک سوت زده اما وقتی پس از پایان بازی در رختکن ما اعتراض کردیم و گفتیم که داور مشکوک سوت زده، پس از آن مدیر و مربی تیم فریادی بر سر ما کشیدند و گفتند که شما بازی بدتان را با داوری توجیه نکنید. در فوتبال اروپا چنین اتفاقاتی می‌افتد اما در فوتبال ما براحتی و قبل از اینکه اصلا بازی شروع شود ما از تبانی صحبت می‌کنیم. طرح چنین مسائلی غیر از اینکه ذهن جامعه ورزش ما را درگیر می‌کند و آرامش را برهم می‌زند چیز دیگری ندارد. دیروز تیم باشگاهی‌مان در این فضا از یک تیم قطری پنج گل خورد و فردا هم حتما نوبت تیم ملی است. متاسفانه با تمام احترامی که برای رسانه‌ها قائل هستم اما برخی از آنها هم به این فضا دامن می‌زنند. اما اگر چنین مسائلی توسط مربیان مطرح نشود، رسانه‌ها هم به آن نمی‌پردازند؟ باید قبول کرد که بعضی مطالب ارزش نوشتن ندارند. اگر مطالبی این چنینی نشر نشود، طبیعی است که مسائلی دیگر پشت آن مطرح نمی‌شود اما در این دو هفته فوتبال ما تعطیل شده و برخی از روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها به مسائلی نظیر تبانی و توهین و دعوا می‌پردازند. یعنی مقصر اصلی رسانه‌ها هستند؟ من این را نمی‌گویم. همه این وسط مقصر هستند اما رسانه‌ها باید چنین مسائلی را کنترل کنند. باید فرهنگ‌سازی کنند. بعضی مطالب قابل نوشتن نیست. الان ما باید تمام فکر و ذکرمان سه بازی مهم پیش رو باشد اما متاسفانه شما می‌گویید مایلی‌کهن استعفا داده و حالا دوباره باید از اول همه چیز را بسازیم. در این شرایط چکار می‌توان کرد؟ من یک بازیکن هستم و مسؤولیتی ندارم که بخواهم بگویم چکار کنیم اما باید مطبوعات، جامعه فوتبال و مسؤولان دست به دست هم بدهند. با جوی که وجود دارد فوتبال ایران نابود می‌شود. باید طرح مباحثی همچون تبانی، توهین و بی‌ادبی از فوتبال ایران جمع شود. فوتبالیست و مربی در یک فضای آرام می‌تواند کار کند. نمی‌توانیم به دنبال مسائل حاشیه‌ای باشیم و بعد توقع داشته باشیم که موفق شویم. باید از یک جایی شروع کنیم. مسؤولان باید شرایطی را به وجود بیاورند که از این فضا خارج شویم. من واقعا نمی‌فهمم که چطور می‌شود یک تماشاگر که زحمتی برای فوتبال نکشیده به یک بازیکن که سال‌ها جوانی‌اش را برای فوتبال گذاشته، بی‌احترامی کند و به خانواده او فحش ناموسی بدهد. آن تماشاگر خودش را جای آن بازیکن بگذارد آیا می‌تواند لحظه‌ای جای او باشد؟ کسی که به ورزشگاه می‌آید باید جنبه برد و باخت داشته باشد. در همه جای دنیا تماشاگران حق دارند اعتراض کنند اما حق ندارند که به بازیکنان فحاشی کنند. بازیکنی که وارد زمین می‌شود، می‌خواهد که تیمش برنده باشد و تلاشش را هم می‌کند. یک بار نتیجه دلخواه به دست می‌آید، یک بار هم تیم می‌بازد اما دلیل نمی‌شود که بخواهیم توهین کنیم. اشاره شما به اتفاقی است که بعد از بازی ایران و عربستان افتاد؟ آن یک نمونه‌اش است. در آن بازی همه بازیکنان تلاش‌شان را کردند اما بعد از بازی یک تماشاگر آمد و بد و بیراه گفت و هیچ کس هم کاری با آن نداشت. آمدیم سه ملی‌پوش را محاکمه کردیم، اما با آن فردی که فحش ناموس داد، هیچ کس کاری نداشت. چطور یک تماشاگر می‌تواند در فاصله یک متری به بازیکن تیم ملی ناسزا بگوید. ما متاسفانه به دنبال علت نمی‌گردیم. خدا را شکر الان طوری شده که همه یک دوربین دست‌شان است و از اتفاقات فیلم می‌گیرند و می‌شد براحتی آن فرد را شناسایی کرد. حدود سی، چهل شاهد هم در آن صحنه بود اما هیچ کس نپرسید که این آقا چه کسی بود. این وظیفه مطبوعات است که وقتی به کتک‌کاری یک ملی‌پوش می‌پردازند به علت درگیری هم بپردازند. علت درگیری آن آقا بود، کسی که به خودش اجازه داد به ملی پوشی که تمام تلاشش را کرده توهین کند. ظاهرا دل پری از این اتفاقات دارید؟ واقعا ناراحت کننده است. من در روزنامه‌ها می‌خوانم که فلان داور پس از قضاوت یک بازی گفت وگویی را انجام داده و گفته خانواده‌اش تهدید شده‌اند. واقعا من نمی‌دانم که در فوتبال ایران چه خبر است. با این شرایط چقدر باید امیدوار بود؟ ببینید، فوتبال عربستان در یک برهه‌ای به مشکل برخورد و تنها چهار امتیاز کسب کرد. آنها حرف نزدند و عمل کردند و آمدند ما را در تهران شکست دادند اما ما چکار کردیم. به جایی که الان تمام نیروی‌مان را برای پیروزی برابر کره شمالی جمع کنیم، داریم عکس آن عمل می‌کنیم و کار به جایی رسیده که تیم ملی باز بدون سرمربی شده است.