مهدی طاهرخانی: هفته قبل یک اتفاق مهم در فوتبال ایران رخ داد که با 2 عینک متفاوت می‌شود آن را دید. اتفاق این بود؛ اهدای ماشین مهدی طارمی به مجتبی محرمی. اما نگاه مثبت؛ بزرگ‌منشی یک ستاره در آغاز راه، و نگاه منفی؛ چه بر سر خودت آوردی اسطوره؟ هنوز آنهایی که فوتبال مجتبی محرمی را به یاد دارند برای‌شان یک علامت سوال بزرگ وجود دارد؛ چرا عاقبت بچه بامعرفت و باهوش قرمزها این شد؟ متاسفانه سکانس ماندگار از او درگیری‌اش با امیر قلعه‌نویی در داربی سال 1373 است اما خودش می‌گوید این اوج بی‌رحمی است، من آن همه نمایش عالی داشتم اما چرا فقط آن چند مشت به یاد همه مانده است؟ اینگونه فکر نکنید که تنها امروز پول به صورت افسارگسیخته وارد فوتبال شده است. همیشه یک جاهایی یک دوره‌هایی یک ولخرجی‌هایی صورت می‌گرفت و مجتبی محرمی یکی از آنهایی بود که فرصت داشت 3-2 دهه قبل پول نسبتا خوبی از فوتبال کسب کند. صحبت از مرد همه‌کاره دفاع پرسپولیس و تیم‌ملی است که راست پا بود اما آنقدر در دفاع چپ خوب کار کرد که هنوز خیلی‌ها او را بهترین دفاع چپ تاریخ فوتبال ایران می‌دانند. آن روزهایی که محرمی یکه‌تاز مجموعه بهترین‌های این فوتبال بود کشاورز به زمان خودش پول نسبتا درشتی را خرج جذب ستاره‌ها می‌کرد. همان‌هایی که امروز خودشان را اسوه تعصب می‌دانند برای یکی دو فصل هم که شده به این تیم متمول رفتند تا زندگی‌شان را تامین کنند اما داستان مجتبی محرمی با همه آنها متفاوت بود. او حتی پای پیش‌قرارداد با کشاورز هم رفت که رقم قراردادش تقریبا 6 میلیون تومان بود که در دوره خودش می‌شد یک آپارتمان تقریبا 200 میلیونی امروز را خرید اما آقای شماره 8، همان روزهایی که علی کریمی نوجوان فقط از قاب تلویزیون هنرنمایی صاحب این پیراهن را می‌دید، به پول کشاورز «نه» گفت تا پرسپولیسی باقی بماند. آن روزها که همه فوتبالیست‌ها برای کمی پول بیشتر آدم هرکسی می‌شدند، مجتبی محرمی حتی آدم علی پروین هم نشد اما گذر زمان همه چیز را تخریب کرد. اسطوره چنان با غول اعتیاد و ندانم‌کاری‌های خودش شاخ به شاخ شد که صدای خرد شدن استخوان‌هایش در خاک را همه شنیدند. آن مجتبی را فراموش کنید، مردی که روزی می‌توانست با نان بازویش آینده‌اش را تامین کند، حالا محتاج قول مهدی طارمی است تا روی وعده‌اش بماند برای اهدای خودروی اهدایی! دیدن آن عکس 2 حالت متفاوت را به بیننده القا می‌کرد؛ عده‌ای بزرگی یک تازه ستاره را می‌دیدند که به‌رغم نداشتن قرارداد آنچنانی، با سخاوت، ماشینی را که به او جایزه داده شده به محرمی اهدا می‌کند و عده‌ای دیگر، همان‌هایی که گذشته مجتبی را با چشم دیده‌اند، کمی دردشان آمد. چرا باید اسطوره محتاج صدقه شود؟ چه شد که مجتبی، همانی که 6 میلیون 30 سال قبل را به هیچ می‌پنداشت، حالا تا تحریریه روزنامه بیاید تا با کلید یک خودروی اهدایی عکس بیندازد؟ کار طارمی کارستان بود و جای ستایش فراوان دارد اما دیدن چهره محرمی دردآور بود. عکس را ببینید، همان لبخند تلخی را به لب دارد که پس از خراب کردن پنالتی مقابل عربستان به لبانش نشست. در این سو، هم دوره او، همانی که تک‌فریم خاطره باقی‌مانده از مجتبی، مشت‌هایی است که نثار صورتش شد به واسطه هوشش در مربیگری به نوک قله رفاه رسیده و سالی دست‌کم 2 میلیارد کاسب است اما مجتبی محرمی نه به خود که به همه هوادارانش بد کرد. عکس غریبی است! کاش غرور مرد شماره 8 همچنان تسخیرناپذیر باقی می‌ماند. او در دوره‌ای آدم پروین نشد که خیلی‌ها برای بوسیدن دست استاد، کیلومترها سینه‌خیز می‌رفتند اما حالا مجتبی در اینستاگرامش شیپور حمایت از حسین هدایتی را به دست گرفته و می‌گوید پرسپولیس حق اوست! دلیل حمایت هم همین 2 هفته قبل افشا شد؛ محرمی یکی از سهامداران شرکت استیل‌آذین ایرانیان است. کاش آقای تعصب، پسر شر، دفاع بی‌همتا و مرد تسخیرناپذیر دهه 60، اینگونه با خودش بد نمی‌کرد. کاش همان
30 سال قبل مانند خیلی‌های دیگر لباس کشاورز را بر تن می‌کرد، برای همیشه از پرسپولیس می‌رفت و برای یک واحد آپارتمان 70 متری همانند مرتضی فنونی‌زاده قبل از پایان لیگ و درست در دوره‌ای که هنوز با پیراهن سرخ قرارداد داشت، با یک تیم دیگر در خفا قرارداد امضا می‌کرد تا الان برای گرفتن ماشین طارمی کار به عکس انداختن نمی‌کشید! اصلا کاش مانند علی کریمی 20 سال دیرتر به دنیا می‌آمد تا در دوره خنده‌بازار مدافعان میلیاردی حالا برچسب بی‌قیمت به اتیکتش می‌خورد، کاش همینگونه که امروز آدم هدایتی شد همان 30 سال قبل سرش را خم می‌کرد و کمرش را دوتا؛ تا اولا اینگونه خودش را بی‌همتا نکند، ثانیا دل دوستدارانش را امروز اینچنین به درد نیاورد. می‌دانیم که خودت هم می‌دانی دوره‌ات تمام شده اما کاش کمی آرام‌تر به خود ویرانی نزدیک‌تر می‌شدی؛ این سرعت سزای تو و ما نبود.