محمدرضا کردلو: صبح روز 14 خرداد بهشت زهرا(س) شبیه هیچ روز دیگری نیست. کاروان‌هایی که معمولا از یکی ـ دو شب قبل‌تر به حرم امام آمده‌اند عشق می‌کنند با بهشت زهرا. پدری برای فرزندش از شاتوت‌های رسیده بهشت زهرا(س) می‌چیند و دور و بر قطعه شهدا شلوغ‌تر از همیشه است. از هر گوشه کناری هم نوایی می‌رسد. بعضی از کاروان‌ها هنوز در راهند. از دور و از بلوار‌های بلند بهشت زهرا(س) جمعیت در دسته‌های 30 و 40نفری راهی شده‌اند. بر سر مزار فرماندهان جنگ بیشتر تامل می‌کنند. نوحه‌ای سر می‌دهند و راه می‌افتند. این داستان هرساله 14خرداد است. با تانک مقابل موزه شهدا عکس می‌گرفتند. هرکسی هم که سیمش بیشتر از بقیه وصل بود در سایه درختان قطعه شهدا دلی تنگ داشت و اشک محبت سرازیر. اینجا اتفاقا هیچ نمایشی نیست چون در گرمای نیمه خرداد آن هم در منتها الیه تهران و داغی آسفالت فقط پای «ارادت» است که می‌کشد.
همه دست خالی برمی‌گردند اما همین که پایشان به ارادت رفته است سرحالند. پیرمردی از بیرجند آمده بود. نمی‌دانم این همه راه و در میان گذشتن از کویر هیچ سختی راه آزارش داده بود یا نه! روی دستش پلاکاردی را بلند کرده بود. آنقدر مثل امام سیاسی بود که عکسش حالا در شبکه‌های اجتماعی پیچیده. روی پلاکارد نوشته بود: «من بی‌سوادم. اما از امام شنیدم که گفت آمریکا شیطان بزرگ است».
دیدم تفسیر ساده و بی‌غل و غش و روشن و راست این پیرمرد از امام چقدر با حرف‌هایی که از امام تحریف می‌کنند متفاوت است. دیگری که جوانی بود روی برگه‌ای A4 جمله‌ای از امام نوشته بود: «من تا زنده‌ام نمی‌گذارم حکومت به دست لیبرال‌ها بیفتد» و همینطور جملات امام بود که مردم از بوشهر و بجنورد و اهواز و اردبیل و اصفهان و راه‌های دورتر و خیلی دورتر سر دست گرفته بودند. درست در مقابل پیشانی‌شان. آن هنگام که از شدت گرما و داغی صحرای بهشت زهرا(س) عرق از پیشانی‌شان سرازیر می‌شد.
میان مرگ بر آمریکا گفتن گروهی از جمعیت که دسته‌دسته وارد شدند، یکی گفت چند تا هم شعار مرگ بر گرانفروش بدهید. امان از این گرانی! که از هرجای ایران مسافری می‌دیدم می‌گفت از آن. مسافری که گرمای خسته‌کننده 14 خرداد امسال را فدای سر عشق به امام کرده بود هم می‌نالید. ترک بود و از روستایی از اطراف تبریز آمده بود. با کرایه راه. نه با کاروان. از من با تایید سوال می‌کرد: «تهران خیلی گران‌تر از جاهای دیگر است؟!» و من می‌گفتم: بله! تهران گران‌تر است. از من پرسید: چرا بعد از گرانی بنزین اعتراض نکردند مردم. من گفتم: اعتراض کردند، شنیده نشد. و همینطور پرسش و پاسخ.
پرسش و پاسخی که با دیگر مسافران هم داشتم. پیرزن یاسوجی می‌گفت: دهمین بار است برای 14 خرداد به تهران می‌آید و این بار پسرش ماشین خریده است و او را با خودروی شخصی خودش آورده و برای همین خیلی خوشحال است.
جوان اهوازی وقتی ما از گرما عرق می‌ریختیم و آب روی سر و صورت خود می‌ریختیم، می‌گفت: اهواز بیایید چه می‌کنید؟
خیلی ساده‌تر از آنکه خیلی‌های دیگر فکرش را بکنند. پریروز 15 خرداد بود. یاد سخنرانی امام افتادم برای 15خردادی‌ها. آنجا که گفت: «از ۱۵ خرداد تا حالا که آمدیم، خون دادیم». بلافاصله جمله خود را اصلاح می‌کند و به خود تشر می‌زند که: «یعنی شما خون دادید، من که نشستهام اینجا. من هم هیچ حقی ندارم. شما خون دادید. شماها به میدان رفتید؛ شماها مبارزه کردید؛ ماها هیچ حقی نداریم. ما باید برای شما خدمت کنیم. خودمان نباید استفاده کنیم. نه استفاده عنوانی. خاک بر سر من! که بخواهم استفاده عنوانی از شما بکنم! خاک بر سر من! که بخواهم خون شما ریخته بشود و من استفادهاش را ببرم!»
با خودم گفتم این امام شبیه مردم است؛ مردمی که شبیه امامند و مگر می‌شود امام مردم را تحریف کرد. مردمی که با تفسیر ساده‌شان تا حالا پدر تحریف‌ها را درآورده‌اند و درمی‌آورند با این ویژگی‌های‌‌شان!