جام جهانی به چه قیمت و برای چه؟
جام‌جهانی به چه قیمت و برای چه؟ تمام مشکلات ما از آنجا شروع شد که تیم ملی پس از 20 سال به جام جهانی 1998 راه یافت! همانجا بود که از من بازیکن گرفته تا مربی، رئیس فدراسیون و طرفدار و غیره فکر کردیم که حالا کسی شده‌ایم و حق داریم به هر کس و هر چیز فخر بفروشیم و برای رسیدن به یک پست و مقام و قهرمانی دیگر هر اعتقاد و مسلکی را زیر پا گذاشته و هر چه می‌خواهیم بگوییم و انجام دهیم.
به هر کس که می‌خواهیم ناسزا گفته و مهم‌ترین و مقدس‌ترین اصل یک ایرانی را که خانواده اوست، تنها برای رسیدن به یک پیروزی لگدمال کرده و به پدر و فرزند روی سکوها کنار هم شعارهایی بدهیم که امروز به یک فرهنگ مبدل شده است.
بله، گفتم فرهنگ! با ایجاد کمیته انضباطی چه فرهنگ‌سازی‌اي در این فوتبال کرده‌ایم! حتی چند برنامه تلویزیونی جذاب نیز در این رابطه تهیه کرده‌ایم که در راستای‌اي بی‌حرمتی به بزرگ‌تر و پیشکسوت و دعوا و جدل نیز فرهنگ سازی می‌کنند.
می‌سازند و ویران می‌کنند، همه چیز را نقد می‌کنند و توجیه می‌کنند.
آیا باور کنیم پرگار شعور ما به شعاع نیازهای کودکانه امروز دایره می‌زند.
و صد افسوس که چقدر پربیننده‌اند، این برنامه‌ها!
راستی! چرا این همه سعی داریم که به جام جهانی برویم؟ آیا می‌خواهیم آنجا نیز فرهنگ‌سازی کرده و به تمام تماشاچیان دنیا شعار توپ و تانک را آموزش دهیم؟ یا فوتبال منظم و پر از برنامه و تاکتیک خویش را به رخ دنیا بکشیم؟
آه برنامه و برنامه‌ریزی!! چه توقع نابه‌جایی! رئیس فدراسیونی که در مقابل دوربین‌های تلویزیونی و در رسانه ملی اقرار می‌کند که نمی‌دانم تا یک ساعت دیگر در این پست هستم یا نه و لحن گفتار او نشان‌دهنده آن است که اهمیتی هم قائل نیست، چگونه برای رسیدن تیم به جام جهانی برنامه‌ریزی می‌کند و تصمیم می‌گیرد؟
از رفتن به جام جهانی به دنبال چه هستیم؟ به دنبال کسب افتخار؟ به دنبال پول بیشتر؟ یا اعتبار بیشتر؟
اعتبار؟ آه کلام غریبی است، اعتبار. وقتی پاک‌ترین و خوش‌قلب‌ترین مرد فوتبال خودمان را به جایی می‌رسانیم که الفاظی را به کار می‌برد که هیچگاه در طول زندگی‌اش حتی وقتی که با کسی دعوا کرده است به کار نبرده است، با او چه کرده‌ایم که چنین می‌گوید؟ از خودمان پرسیده‌ایم که چه بلایی بر سر معتقدترین مرد فوتبال‌مان آورده‌ایم؟ از خود پرسیده‌ایم که ارزش و حرمت اعتبار را می‌دانیم یا نه؟
مردی که از کودک خردسال تا پیرمرد کهنسال را آقا خطاب می‌کند، چنان با اعتبارش بازی می‌کنیم و پیش روی فرزند و خانواده‌اش تحقیر که سخنانی را به لب می‌آورد که همیشه مخالف آن بوده است. فقط به خاطر اینکه می‌خواهیم به یک برد دیگر رسیده یا به جام جهانی برویم!
و در چشمان اهالی فدراسیون فوتبال می‌بینیم که از این اوضاع چه خوشحالند ولی لب‌های آنها چیز دیگری می‌گوید و چه ساده که نمی‌دانند چشم‌ها هیچگاه دروغ نمی‌گویند!
و باز هم اعتبار. بزرگ‌ترین اعتبار فوتبال ملی خویش را به خاطر پنهان شدن در پشت نام او به یک‌باره سرمربی تیم ملی می‌کنیم و با یک باخت شبانه آن همه افتخار و اعتبار را همچون مهره‌ای که دیگر به دردمان نمی‌خورد و استفاده‌هایمان را از او کرده‌ایم، دور می‌اندازیم.
درباره اعتبار اگر ساعت‌ها بنویسم و بگویم کم است چرا که باید پرسید با اعتبارات فوتبال‌مان یعنی عابدزاده، عزیزی، دایی، مایلی‌کهن، پروین و ... در 10 سال گذشته، چه‌ها که نکرده‌ایم.
و به راستی چرا می‌خواهیم به جام جهانی برسیم؟ چرا؟!
*عضو سابق فوتبال!
بدرود رؤیای سرخ پرتغالی
میلاد حجت‌الاسلامی: نتایج خوب پرسپولیس در دور رفت مسابقات فوتبال لیگ قهرمانان آسیا کمی موجب التیام زخم‌های هواداران این تیم به دلیل ناکامی در لیگ برتر بود اما پرسپولیس سه‌شنبه‌شب در بازی برگشت مقابل الغرافه تمام رویاهای هوادارانش را بر باد داد. حتی خوشبین‌ترین طرفدار تیم الغرافه هم تصور نمی‌کرد که این تیم پنج بار دروازه پرسپولیس را باز کند اما بی‌نظمی در خط دفاعی و ناتوانی علیرضا حقیقی در حراست از دروازه پرسپولیس سبب شد تا 5 بار دروازه این تیم روی میزبان قطری باز شود. البته در کنار نمایش ضعیف سرخپوشان نمی‌توان از عملکرد وینگادای پرتغالی هم به آسانی گذشت. او که در لیگ برتر هیچ تاثیر مثبتی بر روند حرکتی تیم نداشت در آسیا هم بسیار زود در قامت بازنده‌ای بزرگ قرار گرفت. استدلال‌های عجیب او در استفاده نکردن از بازیکنانی چون محسن خلیلی و در مقابل به کار گرفتن نفراتی چون بهادر عبدی در این آوردگاه مهم مسائلی است که هواداران را از تحلیل افکار مرد پرتغالی عاجز ساخته و زمینه‌ساز اعتراض آنها شده است، ضمن آنکه بحث‌های پیش‌آمده، قبل از سفر پرسپولیس به قطر و تعیین ضرب‌الاجل از سوی عباس انصاری‌فرد، مدیرعامل باشگاه برای وینگادا در برهم زدن تمرکز سرخپوشان چندان هم بی‌تاثیر نبود، حتی در نگاهی بدبینانه رقم خوردن این نتیجه عجیب می‌تواند به نوعی نشانگر تمایل بازیکنان پرسپولیس برای سرنگون ساختن مرد پرتغالی باشد.
پرسپولیس با وجود تغییرات میلیاردی روی نیمکت و حضور ستاره‌های سرشناس در ترکیب نتوانست در این فصل موفقیت خاصی را کسب کند و اکنون پس از فاجعه الغرافه، دیدار دهم اردیبهشت مقابل سپاهان آخرین امید تماشاگران سرخ‌ها و البته واپسین فرصت وینگادای پرتغالی است، البته اگر تا آن روز روی نیمکت پرسپولیس باقی بماند. یادداشت
جام جهانی به چه قیمت و برای چه؟
جام‌جهانی به چه قیمت و برای چه؟ تمام مشکلات ما از آنجا شروع شد که تیم ملی پس از 20 سال به جام جهانی 1998 راه یافت! همانجا بود که از من بازیکن گرفته تا مربی، رئیس فدراسیون و طرفدار و غیره فکر کردیم که حالا کسی شده‌ایم و حق داریم به هر کس و هر چیز فخر بفروشیم و برای رسیدن به یک پست و مقام و قهرمانی دیگر هر اعتقاد و مسلکی را زیر پا گذاشته و هر چه می‌خواهیم بگوییم و انجام دهیم.
به هر کس که می‌خواهیم ناسزا گفته و مهم‌ترین و مقدس‌ترین اصل یک ایرانی را که خانواده اوست، تنها برای رسیدن به یک پیروزی لگدمال کرده و به پدر و فرزند روی سکوها کنار هم شعارهایی بدهیم که امروز به یک فرهنگ مبدل شده است.
بله، گفتم فرهنگ! با ایجاد کمیته انضباطی چه فرهنگ‌سازی‌اي در این فوتبال کرده‌ایم! حتی چند برنامه تلویزیونی جذاب نیز در این رابطه تهیه کرده‌ایم که در راستای‌اي بی‌حرمتی به بزرگ‌تر و پیشکسوت و دعوا و جدل نیز فرهنگ سازی می‌کنند.
می‌سازند و ویران می‌کنند، همه چیز را نقد می‌کنند و توجیه می‌کنند.
آیا باور کنیم پرگار شعور ما به شعاع نیازهای کودکانه امروز دایره می‌زند.
و صد افسوس که چقدر پربیننده‌اند، این برنامه‌ها!
راستی! چرا این همه سعی داریم که به جام جهانی برویم؟ آیا می‌خواهیم آنجا نیز فرهنگ‌سازی کرده و به تمام تماشاچیان دنیا شعار توپ و تانک را آموزش دهیم؟ یا فوتبال منظم و پر از برنامه و تاکتیک خویش را به رخ دنیا بکشیم؟
آه برنامه و برنامه‌ریزی!! چه توقع نابه‌جایی! رئیس فدراسیونی که در مقابل دوربین‌های تلویزیونی و در رسانه ملی اقرار می‌کند که نمی‌دانم تا یک ساعت دیگر در این پست هستم یا نه و لحن گفتار او نشان‌دهنده آن است که اهمیتی هم قائل نیست، چگونه برای رسیدن تیم به جام جهانی برنامه‌ریزی می‌کند و تصمیم می‌گیرد؟
از رفتن به جام جهانی به دنبال چه هستیم؟ به دنبال کسب افتخار؟ به دنبال پول بیشتر؟ یا اعتبار بیشتر؟
اعتبار؟ آه کلام غریبی است، اعتبار. وقتی پاک‌ترین و خوش‌قلب‌ترین مرد فوتبال خودمان را به جایی می‌رسانیم که الفاظی را به کار می‌برد که هیچگاه در طول زندگی‌اش حتی وقتی که با کسی دعوا کرده است به کار نبرده است، با او چه کرده‌ایم که چنین می‌گوید؟ از خودمان پرسیده‌ایم که چه بلایی بر سر معتقدترین مرد فوتبال‌مان آورده‌ایم؟ از خود پرسیده‌ایم که ارزش و حرمت اعتبار را می‌دانیم یا نه؟
مردی که از کودک خردسال تا پیرمرد کهنسال را آقا خطاب می‌کند، چنان با اعتبارش بازی می‌کنیم و پیش روی فرزند و خانواده‌اش تحقیر که سخنانی را به لب می‌آورد که همیشه مخالف آن بوده است. فقط به خاطر اینکه می‌خواهیم به یک برد دیگر رسیده یا به جام جهانی برویم!
و در چشمان اهالی فدراسیون فوتبال می‌بینیم که از این اوضاع چه خوشحالند ولی لب‌های آنها چیز دیگری می‌گوید و چه ساده که نمی‌دانند چشم‌ها هیچگاه دروغ نمی‌گویند!
و باز هم اعتبار. بزرگ‌ترین اعتبار فوتبال ملی خویش را به خاطر پنهان شدن در پشت نام او به یک‌باره سرمربی تیم ملی می‌کنیم و با یک باخت شبانه آن همه افتخار و اعتبار را همچون مهره‌ای که دیگر به دردمان نمی‌خورد و استفاده‌هایمان را از او کرده‌ایم، دور می‌اندازیم.
درباره اعتبار اگر ساعت‌ها بنویسم و بگویم کم است چرا که باید پرسید با اعتبارات فوتبال‌مان یعنی عابدزاده، عزیزی، دایی، مایلی‌کهن، پروین و ... در 10 سال گذشته، چه‌ها که نکرده‌ایم.
و به راستی چرا می‌خواهیم به جام جهانی برسیم؟ چرا؟!
*عضو سابق فوتبال!
بدرود رؤیای سرخ پرتغالی
میلاد حجت‌الاسلامی: نتایج خوب پرسپولیس در دور رفت مسابقات فوتبال لیگ قهرمانان آسیا کمی موجب التیام زخم‌های هواداران این تیم به دلیل ناکامی در لیگ برتر بود اما پرسپولیس سه‌شنبه‌شب در بازی برگشت مقابل الغرافه تمام رویاهای هوادارانش را بر باد داد. حتی خوشبین‌ترین طرفدار تیم الغرافه هم تصور نمی‌کرد که این تیم پنج بار دروازه پرسپولیس را باز کند اما بی‌نظمی در خط دفاعی و ناتوانی علیرضا حقیقی در حراست از دروازه پرسپولیس سبب شد تا 5 بار دروازه این تیم روی میزبان قطری باز شود. البته در کنار نمایش ضعیف سرخپوشان نمی‌توان از عملکرد وینگادای پرتغالی هم به آسانی گذشت. او که در لیگ برتر هیچ تاثیر مثبتی بر روند حرکتی تیم نداشت در آسیا هم بسیار زود در قامت بازنده‌ای بزرگ قرار گرفت. استدلال‌های عجیب او در استفاده نکردن از بازیکنانی چون محسن خلیلی و در مقابل به کار گرفتن نفراتی چون بهادر عبدی در این آوردگاه مهم مسائلی است که هواداران را از تحلیل افکار مرد پرتغالی عاجز ساخته و زمینه‌ساز اعتراض آنها شده است، ضمن آنکه بحث‌های پیش‌آمده، قبل از سفر پرسپولیس به قطر و تعیین ضرب‌الاجل از سوی عباس انصاری‌فرد، مدیرعامل باشگاه برای وینگادا در برهم زدن تمرکز سرخپوشان چندان هم بی‌تاثیر نبود، حتی در نگاهی بدبینانه رقم خوردن این نتیجه عجیب می‌تواند به نوعی نشانگر تمایل بازیکنان پرسپولیس برای سرنگون ساختن مرد پرتغالی باشد.
پرسپولیس با وجود تغییرات میلیاردی روی نیمکت و حضور ستاره‌های سرشناس در ترکیب نتوانست در این فصل موفقیت خاصی را کسب کند و اکنون پس از فاجعه الغرافه، دیدار دهم اردیبهشت مقابل سپاهان آخرین امید تماشاگران سرخ‌ها و البته واپسین فرصت وینگادای پرتغالی است، البته اگر تا آن روز روی نیمکت پرسپولیس باقی بماند. ارسال نظر
پربیننده