محمدرضا کردلو: تلاش‌هایم برای رسیدن به اتوبوس بی‌آرتی ناکام ماند. از طرفی هم باید حواسم را جمع جیبم می‌کردم که سر برج کم نیاورم. به خاطر همین تاکسی سوار شدن را کم‌کم باید ترک می‌کردم اما با این شکل و اوضاعی که برای خیابان‌ها درست کرده‌اند، ناگهان خودم را در کنار خیابانی دیدم که به جز تاکسی وسیله دیگری نبود. تاکسی زرد رنگی با راننده میانسال و البته با سبیل‌های پرپشت رسید. من نشستم. می‌خواست مسافر بزند. عجله داشتم اما حیا کردم در این اوضاع بی‌مسافری و بنزین 1000 تومان، پیاده و سوار یکی دیگر از تاکسی‌ها که در حال حرکت هستند، شوم. یاد داستان یکی از مسافرت‌هایم به شهرستان افتادم. شاگرد شوفر داد می‌زد: «یک نفر، حرکت». منظورش این بود که یک نفر می‌خواهیم تا راه بیفتیم. حسابش را بکنید اتوبوس 40 نفری فقط یک نفر می‌خواست تا حرکت کند. من از در اتوبوس که داخل شدم دیدم قریب به اتفاق صندلی‌ها خالی است و شاگرد شوفر محترم با همین شعار «یک نفر، حرکت» بقیه مسافران را هم سوار کرده است. خلاصه 5-4 دقیقه‌ای منتظر ماندم تا 2 نفر دیگر نشستند. برای سوار کردن مسافر سوم خودش هم حوصله نداشت اما خدا رساند و راه افتادیم.
همراه من یک جوان دانشجو، یک نفر که می‌خواست به بیمارستان برود و یک مادربزرگ در تاکسی بودند. ماجرای داعش این روزها زیاد در شبکه‌های اجتماعی این‌طرف و آن‌طرف می‌شود. واقعیتش این است خیلی‌ها ترسیده‌اند که نکند غلط اضافی کند و پایش را این‌طرف مرزها بگذارد. راننده شنیده بود که اوضاع سوریه خیلی شلوغ‌تر و بدتر از ماه‌های قبل شده است. اخبار درگوشی‌اش بیراه هم نبود. می‌گفت
نصف سوریه رسما دست داعش افتاده است. از عراق هم به مسافران خبر می‌داد که اوضاع زیاد خوب نیست. من خودم چند روز پیش شنیده بودم از فرمانده نیروی زمینی ارتش که داعش پارسال در مرز کارهایی کرده بوده اما ناکام مانده. مردی که ابتدای سوار شدن آدرس بیمارستان را پرسیده بود و یکی از این پاکت‌های رادیولوژی دستش بود، گفت: خدا نکند جنگ شود، ما کم خسارت ندیدیم. جوان دانشجویی که دقیقا پشت سر من نشسته بود، گفت: مثلا چه غلطی می‌خوان بکنن؟ مگه ایران، سوریه و عراقه؟
راننده گفت: پسرجون سوریه و عراق هم هیچ‌کس فکر نمی‌کرد اینطوری بشن ولی الان جز خرابه هیچی از سوریه نمونده. مادربزرگ هم گفت: ماشاءالله ایران خیلی قویه، کسی نمی‌تونه کاریش داشته باشه. همینطور حرف چرخید تا نهایتا راننده گفت: اصلا بر فرض هم که ایران قوی باشه. اونا که دین و ایمون و عقل ندارن. آدم زنده رو میسوزونن. دارن ناموس مردم رو به حراج میذارن. فردا هم شاید به سرشون زد به ایران حمله کردند. امنیت خیلی مهمه، باید حواسمون باشه. مادر بزرگ گفت:آره والا. اگه این مذاکرات بذاره. هرچی بیشتر حرف میزنن آمریکا پرروتر میشه. داعش خود آمریکاست. دیدم مادربزرگ خوب اهل اخبار است، گفتم: حاج خانم خوب اخبار رو پیگیری می‌کنیا. گفت: پسرم چیکار کنم وقتی میگن همه چی به مذاکرات بنده، خب باید ببینم آخرش چی میشه دیگه. این را که گفت، راننده گفت: آقای روحانی گفته مشکل آب خوردن هم بعد لغو تحریم‌ها درست میشه. دانشجوی پشت سری من با خنده گفت: اگه به جای آب، شربت بخوریم چی؟ بازم تحریم تاثیر داره؟! راننده گفت: والا رو بنزین که تاثیر داشته. برداشتن آزاد کردن. وسیله رزق و روزی ما. والا به خدا. دست خالی...(و چند تا عبارت دوکلمه‌ای که همین معنا‌ها را می‌رساند). آخرش گفت: من نمی‌دونم، والا از ساعت 6 صبح تا 8 شب پشت ماشینم. آقای وزیر نفت گفته که «می‌برن بنزین‌ها رو می‌فروشن این حمل‌ونقل عمومی‌ها! آخه مگه چقدر میشه پولش. اصلا به کجای ما می‌رسه». مادر بزرگ گفت: با شما نبوده مادر. با اونایی بوده که این کار رو می‌کنن. راننده هر دو دست را از فرمان کشید و در ژستی که باید لنگوئیجش تاثیرگذار باشد دست‌هایش را به طرف جلو دراز کرد و گفت: خب! آخه کدوم آدم عاقلی براش می‌صرفه این کار. خب! بر فرض اینکه هست؛ چرا جلوی اونو نمی‌گیرن؟ من چه گناهی کردم که اینا برنامه‌ریزی ندارن؟ فکر کردم دیدم در همین یک ربع بحث از داعش رسید به بنزین. حالا نگو حرف‌ها از یادم برده که 3-2 دقیقه پیش باید پیاده می‌شدم و حالا باید کلی راه را پیاده گز کنم. با خودم گفتم تحویل بگیر؛ هم کرایه دادی و هم باید پیاده‌روی کنی!