
گروه اجتماعی: همزمان با شروع هفته جهانی محیطزیست جنگلهای کشور در آتش سوختند. انگار قدم هفته محیطزیست برای جنگلهای زاگرس خوشیمن نبود، چرا که روز پنجشنبه 14 خرداد جنگلهای بلوط استان ایلام به دلیل عامل انسانی دچار حریق شد که وزش باد در منطقه نیز گسترش این حریق به مناطق دیگر جنگل را سرعت بخشید. پس از سوختن این جنگلها سرانجام در غروب روز جمعه آتش مهار شد. جنگل باارزشی که زیباییاش آن را به عروس زاگرس تبدیل کرده بود. خبر این آتشسوزی در ابتدای هفته جهانی محیطزیست به حدی برای مردم مهم بود که در همان ساعات آغازین به تیتر یک رسانهها تبدیل و هفته محیطزیست به هفتهای سیاه برای جنگلهای کشور مبدل شد اما در این گیر و دار عروس زاگرس در آتش کمبود امکانات سوخت و خاکستر شد.
نابودی 40هکتار از جنگلها
به گزارش باشگاه خبرنگاران، آتش به جان جنگل افتاد اما چرا باید آنقدر ادامه پیدا کند که 40 هکتار از جنگلهای کشور را نابود کند و چرا نباید ستاد بحرانی برای اینگونه مواقع تدارک دیده شود؟ محمدرضا مروارید، استاندارد ایلام درباره این آتشسوزی از نبود بالگرد در استان و تیموری، نماینده سازمان محیطزیست از تعداد ناکافی محیطبان و کمبود اعتبار سازمان گفتهاند و اینکه سازمان محیطزیست بودجهای را برای خرید حتی یک بالگرد اطفای حریق ندارد.
آغاز پاسکاری مدیران
اما در این شرایط، پاسکاری مدیران برای پیدا کردن کسی که متولی حفاظت از جنگلهای بلوط ایلام باشد، بسیار قابل توجه بود و صحبت ابتکار، رئیس سازمان حفاظت محیطزیست در نشست خبری که به مناسبت هفته محیطزیست برگزار شد، شوکی بود برای دوستداران طبیعت. وی خاطرنشان کرد: این جنگلها جزو مناطق حفاظتشده نیستند و در نتیجه سازمان محیطزیست هیچ مسؤولیتی برای خاموش کردن آتش نداشته است. اینجاست که باید از رئیس محیطزیست پرسید آیا این جنگلها جزو سرمایه محیطزیستی کشور نیستند و شما مسؤول سازمان حفاظت محیطزیست نیستید؟ در شرایطی که مدیران در پی پیدا کردن مسؤول بودند، این خبر در شبکههای اجتماعی منتشر شد و بسیج عمومی، اقدام به مهار آتش با بیل و حتی با دست خالی کردند. در شرایطی که حتی بیل برای خاموش کردن آتش به مردم داده نشد، اگر حضور مردم نبود باید روزها شاهد سوختن عروس زاگرس در آتش بودیم.
آتشسوزی 170هکتاری
همزمان با این آتشسوزی در مناطق دیگر کشور نیز شاهد سوختن درختان در آتش بودیم به طوری که در همان زمان 20 هکتار از جنگلهای استان مازندران و 150 هکتار از جنگلهای خرمآباد سوختند که آتش به دست دوستداران طبیعت و تشکلهای مردمی مهار شد و این آتشسوزیها در سایه اهمیت حریم جنگلهای ایلام، آنچنان که باید رسانهای نشدند. در تمام این اتفاقات این مردم بودند که با دست خالی خاک روی آتش ریختند و آن را مهار کردند.