محمدرضا کردلو: بعدازظهر حول و حوش ساعت 5/4 بود که از محل کار زدم بیرون، چون عجله داشتم به سرعت خودم را به سر خیابان رساندم و پشت ترافیک سوار یک تاکسی سبزرنگ شدم. اتفاقا چند متر جلوتر پیرمردی هم سوار شد. قبل از ما هم 2 نفر داخل تاکسی بودند. رادیو روشن بود و آقای روحانی داشت حرف می‌زد. راننده که جوان‌تر از راننده‌های همیشگی بود، با دقت داشت گوش می‌داد. بعدتر دلیل دقتش در شنیدن حرف‌های رئیس‌جمهور را فهمیدم. راننده در سال 92 در ستاد روحانی تا 12 شب انتخابات و حتی پیامکی و تلفنی برای رای آوردن روحانی تلاش کرده بود. این را آخر بحث گفت، وقتی که بعد از تمام شدن حرف‌ها گفت: «باز همان حرف‌های قبلی».
طبیعی بود به خاطر وضعیت اقتصادی و ماجرای بنزین و تاخیر در واریز یارانه‌ها، محور بیشتر سوال‌ها اقتصادی باشد اما بعضی خبرنگارها سلیقه‌های خودشان را داشتند برای سوال و به مشکلات مردم کاری نداشتند انگار. کسی که خودش را خبرنگار دولت معرفی کرد از اینکه چند روز پیش روحانی درباره گره زدن «آب خوردن مردم» به «تحریم»ها اظهار نظر کرده بود، پرسید یعنی می‌خواست که روحانی جواب واکنش‌ها را بدهد. روحانی هم گفت که ما در سدسازی مشکل پیدا کردیم بعد از تحریم و همین آب خوردن مردم را دچار مشکل کرده. یکی ـ دو تا خبرنگار که گوینده می‌گفت خارجی هستند، درباره آینده مذاکرات پرسیدند. اطلاعات یکی از آنها انگار خیلی بیشتر بود. گفت که تحریم‌های بانکی تا یک سال بعد برداشته نمی‌شود. روحانی اولش با کنایه گفت: شاید یک ماه بوده شما یک سال شنیدید. بعدتر گفت: «البته چندماه طول می‌کشد.» و بعدترش گفت: «ممکن است ماه‌ها طول بکشد».
اینجاهایش را هیچ‌کدام از مسافران با دقت گوش نمی‌دادند اما تا موضوع یارانه‌ها می‌شد، همه گوش تیز می‌کردند. یک خبرنگار آمد و گفت: شما 2 روز بعد از تحلیف گفتی که معیار تورم، آمارهای بانک مرکزی و... نیست بلکه جیب مردم است اما الان فقط آمار خواندید. آیا هنوز هم برای دولت معیار جیب مردم است؟
یکی از مسافران گفت: شیرت حلال، چه سوالی پرسیدی!
بغل دستی‌اش گفت: چه فایده؟!!
راننده گفت: بگذارید بینیم چی می‌گه!
روحانی شروع کرد به حرف زدن اما دوباره آمار داد.
مسافر کنار دستی من گفت: اینکه نشد جواب، دوباره که آمار دادی! خودت گفتی جیب مردم. راننده ساکت بود.
چون کمی هم سن و سال بودیم، نظرش را پرسیدم. گفت واقعیتش اینه که دولت نتونسته مشکلات رو حل کنه واقعا. چون اصلا این مشکلات با این مدل کارا حل نمی‌شه. ولی من که شخصا خودم به روحانی رای دادم، فکر می‌کردم معجزه می‌شه ولی دیدیم همچین هم دولت آش دهن‌سوزی نشد.
گفتم: چطور؟
گفت: چطورش وضع ماست دیگه. ملت پول یارانه‌شون رو کرایه تاکسی می‌دادن، برا یه عده قطع شد ما هم تو این اوضاع بنزین هزاری باید بزنیم. آخه یه مدیریتی، یه چیزی. الان اول نشست خبری گفت که این دولت تصمیم یه شبه نگرفته ولی بنزینش از یه شبه که چه عرض کنم، حدفاصل یه گرگ و میش صبح و یه دفعه‌ای شد 1000تومن. اونی که فکر می‌کردم نشد.
من به طنز گفتم: آمارها هم همینو نشون میده. دیشب در یکی از این شبکه‌های اجتماعی نموداری را دیدم که نشان می‌داد میزان نارضایتی مردم بیشتر شده؛ منظورم آن بود.
یکی از مسافران گفت: آقای روحانی هم خیلی باحاله. تو صفحه اینستاگرامش همین دو، سه روز پیش عکس گذاشته و نوشته دولت به یکی از وعده‌هاش یعنی بازگشایی ارکستر سمفونیک عمل کرد. یکی ندونه می‌گه حتما تورم رو صفر کرده.(باخنده) راننده گفت: بابا تورم صفر اصلا نداریم. روحانی هم که گفته بود، الان حرفشو درست کرد و چند دقیقه پیش گفت که تورم صفر ممکن نیست.
کنار دستی‌اش که در صندلی جلو نشسته بود، عینکش را برد بالا و عقب را نگاه کرد و گفت: بازگشایی ارکستر سمفونیک چیز مهمیه. چرا دست کم می‌گیرید!
بغل دستی من گفت: آخه نظراتی هم که پایین مطلب گذاشتن جالبه. بیشترشون مشکلات شخصی‌شونو نوشتن. یعنی اینکه آخه ارکستر سمفونیک چه دردی می‌خواد از ما دوا کنه. یکی شون نوشته بود، 2 ماه کرایه خونش عقب افتاده.
راننده که عضو ستاد روحانی بود 2 سال پیش، اینها را که می‌شنید سرش را بالا و پایین می‌کرد و با افسوس می‌گفت: حیف!