محمد صمدی: می‌گویند در زمانی می‌خواستند با توپ سن‌پترزبورگ را بزنند، اما ناغافل، توپ در همان حوالی ترکید. ظریفی گفت حالا ببینید اینجا که این صدا را داد آنجا چه کار کرد؟!
حالا حکایت آمارهای دولت است و جیب مردم. حوالت دادن‌های به آینده و عدم تاثیرگذاری در معیشت فی‌الحال مردم و همین‌طور شعار پشت شعار. پارسال در اسفندماه گفتند: تورم بهمن صفر است! توده مردم این را که شنیدند، خندیدند. در جایی دیگر گفتند: از رکود عبور کردیم. یک نماینده مجلس واکنش نشان داد: «اگر عبور کردید، مردم را هم عبور دهید». بعد گفتند: تورم 15درصد شده است. حالا اینکه اساسا امکان وقوع تورم صفر وجود دارد یا خیر؟ یا اینکه اصلا و اساسا می‌شود هم از رکود عبور کرد و هم تورم را پایین آورد، جوابش مشخص است اما همانطور که رئیس‌جمهور محترم 2 روز بعد از تحلیف گفته بود: «برای بیکاری هم لازم نیست آمار بدهیم هرکس در خانه و خانواده‌اش می‌تواند بفهمد چه خبر است»، حالا اصلا به آمار اشتغال که مبین نسبت رکود و تورم با هم است، اشاره نمی‌کند.
با همه کارآمدی‌هایی که رئیس دولت یازدهم، مدعی آن است و با همه وزرای ژنرال در دولت، روحانی پس از 2 سال همانطور که خودش گفته و می‌گوید و تصریح می‌کند، «آب خوردن» را هم به «تحریم» می‌بندد. پس کارآمدی چه می‌شود؟
این سوالی است که درباره هیچ‌کدام از مدعاهای دولت یازدهم، ما به ازای عینی آن مشخص نشده است. در سیاست خارجه با به کار بستن متدولوژی همگرایی و تعامل با دنیا، با توطئه کاهش 50 درصدی قیمت نفت مواجه می‌شود و این یعنی به ازای هر ایرانی سبد مصرف از درآمد فروش نفت، 50 درصد کاهش می‌یابد. تاثیر این کاهش در گران شدن بنزین و دیگر حامل‌های انرژی، افزایش نانوایی‌های آزادپز، افزایش قیمت برق و آب، افزایش قیمت لبنیات و دیگر اقلام ضروری و مصرفی خانوارهای ایرانی دقیقا با معیار «جیب مردم» دیده می‌شود.
روحانی حالا گفته است 3-2 روز یک بار قیمت‌ها را چک می‌کند و می‌داند چیزی گران نشده است. حیف شد آن جمله تاریخی «مردم بیایند از سرکوچه ما گوجه‌فرنگی بخرند» را تکرار نکرد تا بالکل پنبه گران شدن اجناس را بزند، اگرچه خودش گفت و سخنگوی دولت چند بار گفت که اقلام گران نشده است!
چهره مردم وقتی می‌نشینند پای تلویزیون و شنیدن این حرف‌ها قابل حدس است؛ به هم نگاه می‌کنند، کمی تامل می‌کنند و ممکن است در ذهن خود با رئیس‌جمهور مناظره کنند و به او بگویند: «واقعا گران نشده است؟ از جیب مردم خبر دارید؟ یا از روی آمار حرف می‌زنید؟ اصلا آمار مهم است؟ قبلا مگر نگفتید معیار جیب مردم است؟ تورم صفر داریم اصلا؟ اگر از رکود عبور کردیم چرا بیکاری بیشتر می‌شود؟ چرا واردات زیاد شده؟ مگر قرار نبود دیگر برای چینی‌ها شغل درست نکنیم؟ وآخر مذاکرات چه می‌شود؟ تحریم چه ربطی به آب خوردن دارد؟ و...» و همین‌طور سوال‌هایی که اقتضای یک مناظره ذهنی با رئیس‌جمهور است.
حالا هم «آب» نقش محوری در همه سخنرانی‌های روحانی پیدا کرده است. از آبیاری قطره‌ای برای کشاورزی، تا منابع پشت سدها برای آب خوردن مردم و... خیلی مهم شده است. روحانی در نشست خبری 23خرداد 94 گفت بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری را برای منابع آبی کشور انجام داده است. نمی‌دانم اینجا باید اشاره کنیم که حداقل رفاه ضرورت است یا خیر؟ یا اینکه باید یادآوری کنیم دولتی که با شعار دست دراز کردن دولت به سوی مردم، روی کار آمده حالا درباره آب (فکرش را بکنید، حتی آب) هم اظهارنظر دارد که برای تامینش چه می‌کنیم و چه نمی‌کنیم!
دارم فکر می‌کنم، عملا قصه مرغ و گوشت و لبنیات را از سبد تغذیه، سینما و پارک و تفریح و تعطیلات را از سبد فراغت و خیلی چیزهای دیگر را از سبد زندگی خانوارهای ایرانی باید فاکتور گرفت چرا که فعلا آب برای خودش مساله است! حالا آمارهای ضد و نقیض، مذاکرات هسته‌ای، 1000تومان شدن بنزین، واگذاری استقلال و پرسپولیس، لغو کنسرت‌ها و راه ندادن زنان به ورزشگاه و خطر داعش در مرزهای ایران و n تا مساله دیگر را ولش کن! «آب» را چه کار کنیم!
در یکی از سوال‌های آزمون تافل و در متن انگلیسی آمده بود: «مردم یک روز برای آب تظاهرات می‌کنند، شعار خواهند داد و با هم جنگ خواهند کرد!» روحانی پس از 2 سال آن روز را خیلی نزدیک کرده است انگار.
فی‌الحال البته بعد از گذشت 2 سال، مرور وعده و وعید‌های حسن روحانی حتی اگر کارآیی هم نداشته باشد، یک درس بزرگ سیاسی است و بیشتر چند واحد درس اخلاقی و ایضا مدیریتی و برنامه‌ریزی.