شکست تحقیرآمیز تیم ملی ما در شهر صلح، لاپاز، نشان‌دهنده ابهامات عدیده‌ای در برنامه‌ریزی‌های گذشته فدراسیون است.
به راستی چه کسی «دیه‌گو»را پیشنهاد کرد تا او تاریخی‌ترین شکستمان به بولیوی را چنین به یادگار بگذارد؟
دلایل زیادی وجود دارند که انتخاب مارادونا به سرمربیگری تیم ملی آرژانتین در راه جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی ریسکی بزرگ بوده است که نخستین پیامدهایش را شاهد هستیم.
در اینجا در شش مورد به تحلیل شرایط می‌پردازیم. چه شرایط پیش از بازی (با بولیوی) و چه پس از آن.
البته این شش آیتم هیچ ربطی به شش گلی که تیم مارادونا دریافت کرد ندارد!
1- فقدان پرستیژ
باخت 6 بر1 بهایی سنگین است؛ چه خانگی باشد چه بیرون خانه. چون طبیعی نیست تیمی که همیشه در مقابل آرژانتین ضعیف ظاهر می‌شده و با بازیکنانی سطح پایین حالا در محدوده پلی‌آف (یعنی در میانه جدول 10 تیمی بازی‌های مقدماتی جام جهانی 2010) قرار دارد بیاید به سادگی آرژانتین را در هم بکوبد، در شرایطی که در دیدارهای اخیر در لاپاز، تیم مارچلو بیلسا در آنجا مساوی گرفته و حتی تیم خوزه پکرمن برده بود.
بولیوی در رقابت‌های این دوره در آنجا از پرو و پاراگوئه (که بازیکنانشان به اندازه بولیویایی‌ها به بازی در ارتفاع خو گرفته‌اند) شکست خورد ولی شیلی را برد و در حالی که اروگوئه را 2 بر صفر برده بود تن به تساوی 2-2 داد و دست آخر با کلمبیا هم به تساوی بدون گل رسیده بود. خب، با این حساب ما باید برای بازی در ارتفاع 3680 متری از سطح دریا آماده می‌شدیم.
2- میراثی شرم‌آور برای آینده
«دیه‌گو مارادونا»، آرژانتینی را هدایت می‌کند که برای نخستین‌بار تا اینجای کار تنها 16 امتیاز اندوخته است.
در مقدماتی جام جهانی 2006، در روز یازدهم بازی‌های آمریکای جنوبی، ما 19 امتیازی بودیم، در مقدماتی 2002 در چنین مقطعی 25 امتیازی بودیم و در مقدماتی 98 که با 9 تیم بدون حضور برزیل قهرمان دوره قبل جام برگزار می‌شد، از 10 مسابقه 13 امتیاز داشتیم. تیم خوزه پکرمن در چنین مقطعی از مسیر مقدماتی شش امتیاز دیگر به اندوخته‌هایش افزود، کمااینکه تیم مارچلو بیلسا و تیم پاسارلا 4 و 6 امتیاز دیگر کسب کردند، در حالی که مارادونا تنها 3 امتیاز از سفر به ونزوئلا و بولیوی به دست آورد، یعنی همان امتیازاتی که حاصل پیروزی 4-0 ما در مقابل ونزوئلا بود. پیش از مارادونا، باسیله هم مثل او فقط یک بازی خارج از خانه را برده بود.
باسیله تیم را در رتبه چهارم به مارادونا تحویل داد.
هنوز در این رتبه باقی مانده‌ایم، با چشم‌اندازی نه‌چندان مطمئن از بازی‌های سیزدهم و چهاردهم. اگر آرژانتین بتواند کلمبیا را ببرد و اکوادور هم پرو را شکست دهد تازه آن‌وقت با فاصله تنها 2 امتیاز نسبت به اکوادور (تیم پنجم) باید به خانه برزیل و پاراگوئه سفر کنیم، در حالی که بازی‌های آخرمان هم آسان نخواهد بود. بازی
ماقبل آخر با پرو و آخرین بازی در اوج التهاب مونته ویدئو.
آیا سپید و آسمانی‌ها می‌توانند در این راه دشوار دوباره محبت هواداران را به خود جلب کنند؟
3- هدایت غلط
مارادونا پس از آنکه دست هوگو چاوز را فشرد و سه امتیاز را از ونزوئلا گرفت فکر می‌کرد در بولیوی هم دیگر رئیس‌جمهور چپ آمریکای لاتین «اوو مورالس» برای او دست و دلبازی به خرج خواهد داد. او دفاع کردن در مقابل بولیوی در آن ارتفاع را بهترین شیوه ممکن می‌دانست که راه حل خیلی خوبی هم به نظر می‌رسید؛ البته تنها در هواپیما، چون بعد از طرف کادر فنی با «استیسا»، دکتر تیم صحبت‌هایی انجام شد و او قول داد به بازیکنان گوشزد کند که تاثیر ارتفاع بر آنها اثبات شده نیست و این راه را برای «دیه‌گو» هموار کرد تا پیش از آغاز مسابقه در رختکن چنین شاگردانش را به ریسک کردن فرا بخواند: «باید در این بازی پیروز شویم و یک عالمه گل بزنیم».
تصورش را بکنید یکی از آنهایی که این فرمان عجیب را دریافت کرد لیونل مسی بود که بلافاصله پس از بازگشت به بوئنوس‌آیرس اعتراف کرد: «در چنان ارتفاعی بازی کردن غیرممکن است». با شروع بازی معلوم شد که بولیوی از 8 بازیکن دیدار ابتدای هفته‌اش با کلمبیا مقابل آرژانتین بهره می‌برد در حالی که مارادونا هم در لاپاز از 8 بازیکن ترکیب مسابقه با ونزوئلا استفاده می‌کرد.
آرایش تیم او 2ـ4ـ4 بود. در حقیقت آغاز بازی هم کاملا متعادل بود گرچه کمی بعد صعودکنندگان به ارتفاعات بولیوی درست مثل هموطن انقلابی‌شان «چه‌گوآرا» در این ارتفاعات دچار تنگی نفس شدند.
اینگونه بود که یک بار دیگر پس از «چه» اسطوره، یک یاغی آرژانتینی، مارادونا، با شلیک‌های پی‌در پی ارتش بولیوی شکست.
4 ـ ... و اینک یک دیه‌گوی سقوط کرده
این شکست بازیکنان آرژانتینی را با یک دیه‌گوی سقوط کرده مواجه ساخت؛ یعنی همان بازیکنانی که حتی نفس‌های دیه‌گو را افسانه‌ای می‌پنداشتند. البته افسانه‌ای بودن الزاما به معنای پیروز بودن نیست ولی این شکست ثابت کرد که مارادونا تنها زمانی افسانه‌ای است که بتواند حمله کند؛ اوگرنه وقتی فرصت حمله کردن از او گرفته شود او هم یک انسان غیرقابل دفاع مثل همه آدم‌های بی‌دفاع دیگر است.
پس از مسابقه، مارادونا شاگردانش را به پشت در رختکن فراخواند. اما تنها معدودی از بازیکنان با اجابت دعوت، از وی حمایت کردند. «هرنان گومس» دستیار مارادونا می‌گوید: «1ـ6 یک نتیجه فنی است، فقط همین.» او حق داشت اما مساله این نیست. بلکه باید پرسید آیا می‌توان به جای مارادونا، سر بازیکنان را هدف قرار داد. حتی «دی ماریا»يی که به گناه اشتباه جوانی متهم شده؟
5ـ نقش بیلاردو چیست؟
بیلاردو همیشه می‌خواست که باشد. می‌خواست که به تیم ملی بازگردد و به همین دلیل از انتصاب مارادونا حمایت کرد. ولی رابطه این دو به سرعت به سردی گرایید. مارادونا پیش از نخستین تجربه مربیگری‌اش با آرژانتین به «کلارین» گفته بود: «من از دکتر انتظاراتی دارم.» ولی در حقیقت از بیلاردو مشورتی گرفته نشد بویژه وقتی که تیم برای صعود به ارتفاعات لاپاز آماده می‌شد. شاید مارادونا احساس می‌کرد در لاپاز هم یک تصمیم خلق‌الساعه به کارش خواهد آمد. در نتیجه فدراسیون فوتبال آرژانتین حالا از بیلاردو می‌خواهد که نقش مشورتی پر رنگ‌تری برای تیم ملی ایفا کند و از این پس از طریق یکی از اعضای فدراسیون نظرات بیلاردو در زمینه‌های فنی و همچنین ترکیب تیم گرفته خواهد شد. خوليو گروندونا، رئیس فدراسیون هم یک شب پس از شکست، مارادونا را چنین مورد ملامت قرار داد: «اگر مربی قهرمان جهان (بیلاردو) در کنارم بود باید خیلی احمق می‌بودم که او را نادیده می‌انگاشتم».
6ـ کمک از بیرون گود یا تماشای صرف؟
وقتی فدراسیون بیلاردو را به عنوان مدیر فنی انتخاب کرد، این پیامی بود روشن برای مارادونا که او در این راه تنها نخواهد بود، مساله این است که یک نفر باید اشتباهات مارادونا را اصلاح کند. مثلا «لمه میگل آنخل» و «آلخاندرو مانکوسو» دو دستیار تمرین دهنده دیه‌گو، بیشتر برای استمرار و عمق بخشیدن به روابط مارادونا با گروهی از بازیکنان، مورد استفاده قرار می‌گیرند تا در نقش مشاوران تاکتیکی. روشن است که در لاپاز هم هیچ دیالوگی بین این دو و سرمربی درباره نوع رویکرد به این مسابقه به وجود نیامده است. شاید به همین خاطر هم باشد که برای مدت طولانی در جریان بازی شاهد تغییر و تعویضی نبودیم. البته مارادونا می‌خواست «اسکار روگری» را با تجربه، وزن فنی و دانش تاکتیکی بیشتر از «لمه» و «مانکوسو» در کنار خود داشته باشد که این خواسته توسط «خولیو گروندونا» رد شد که با پرخاش «دست خدا» مواجه شد. حالا صحبت از «فرناندو گامبوا» یا حتی «ریکاردو بوکینی» ناظر فدراسیون در بخش تیم‌های پایه آرژانتین است. ولی مطمئن باشید این داستان سر دراز دارد و یک‌دندگی اسطوره به این آسانی قابل کنترل نیست.
روزنامه «کلارین» چاپ بوئنوس آیوس ششگانه ای برای شکست شش‌تایی
اسطوره راه حماقت
شکست تحقیرآمیز تیم ملی ما در شهر صلح، لاپاز، نشان‌دهنده ابهامات عدیده‌ای در برنامه‌ریزی‌های گذشته فدراسیون است.
به راستی چه کسی «دیه‌گو»را پیشنهاد کرد تا او تاریخی‌ترین شکستمان به بولیوی را چنین به یادگار بگذارد؟
دلایل زیادی وجود دارند که انتخاب مارادونا به سرمربیگری تیم ملی آرژانتین در راه جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی ریسکی بزرگ بوده است که نخستین پیامدهایش را شاهد هستیم.
در اینجا در شش مورد به تحلیل شرایط می‌پردازیم. چه شرایط پیش از بازی (با بولیوی) و چه پس از آن.
البته این شش آیتم هیچ ربطی به شش گلی که تیم مارادونا دریافت کرد ندارد!
1- فقدان پرستیژ
باخت 6 بر1 بهایی سنگین است؛ چه خانگی باشد چه بیرون خانه. چون طبیعی نیست تیمی که همیشه در مقابل آرژانتین ضعیف ظاهر می‌شده و با بازیکنانی سطح پایین حالا در محدوده پلی‌آف (یعنی در میانه جدول 10 تیمی بازی‌های مقدماتی جام جهانی 2010) قرار دارد بیاید به سادگی آرژانتین را در هم بکوبد، در شرایطی که در دیدارهای اخیر در لاپاز، تیم مارچلو بیلسا در آنجا مساوی گرفته و حتی تیم خوزه پکرمن برده بود.
بولیوی در رقابت‌های این دوره در آنجا از پرو و پاراگوئه (که بازیکنانشان به اندازه بولیویایی‌ها به بازی در ارتفاع خو گرفته‌اند) شکست خورد ولی شیلی را برد و در حالی که اروگوئه را 2 بر صفر برده بود تن به تساوی 2-2 داد و دست آخر با کلمبیا هم به تساوی بدون گل رسیده بود. خب، با این حساب ما باید برای بازی در ارتفاع 3680 متری از سطح دریا آماده می‌شدیم.
2- میراثی شرم‌آور برای آینده
«دیه‌گو مارادونا»، آرژانتینی را هدایت می‌کند که برای نخستین‌بار تا اینجای کار تنها 16 امتیاز اندوخته است.
در مقدماتی جام جهانی 2006، در روز یازدهم بازی‌های آمریکای جنوبی، ما 19 امتیازی بودیم، در مقدماتی 2002 در چنین مقطعی 25 امتیازی بودیم و در مقدماتی 98 که با 9 تیم بدون حضور برزیل قهرمان دوره قبل جام برگزار می‌شد، از 10 مسابقه 13 امتیاز داشتیم. تیم خوزه پکرمن در چنین مقطعی از مسیر مقدماتی شش امتیاز دیگر به اندوخته‌هایش افزود، کمااینکه تیم مارچلو بیلسا و تیم پاسارلا 4 و 6 امتیاز دیگر کسب کردند، در حالی که مارادونا تنها 3 امتیاز از سفر به ونزوئلا و بولیوی به دست آورد، یعنی همان امتیازاتی که حاصل پیروزی 4-0 ما در مقابل ونزوئلا بود. پیش از مارادونا، باسیله هم مثل او فقط یک بازی خارج از خانه را برده بود.
باسیله تیم را در رتبه چهارم به مارادونا تحویل داد.
هنوز در این رتبه باقی مانده‌ایم، با چشم‌اندازی نه‌چندان مطمئن از بازی‌های سیزدهم و چهاردهم. اگر آرژانتین بتواند کلمبیا را ببرد و اکوادور هم پرو را شکست دهد تازه آن‌وقت با فاصله تنها 2 امتیاز نسبت به اکوادور (تیم پنجم) باید به خانه برزیل و پاراگوئه سفر کنیم، در حالی که بازی‌های آخرمان هم آسان نخواهد بود. بازی
ماقبل آخر با پرو و آخرین بازی در اوج التهاب مونته ویدئو.
آیا سپید و آسمانی‌ها می‌توانند در این راه دشوار دوباره محبت هواداران را به خود جلب کنند؟
3- هدایت غلط
مارادونا پس از آنکه دست هوگو چاوز را فشرد و سه امتیاز را از ونزوئلا گرفت فکر می‌کرد در بولیوی هم دیگر رئیس‌جمهور چپ آمریکای لاتین «اوو مورالس» برای او دست و دلبازی به خرج خواهد داد. او دفاع کردن در مقابل بولیوی در آن ارتفاع را بهترین شیوه ممکن می‌دانست که راه حل خیلی خوبی هم به نظر می‌رسید؛ البته تنها در هواپیما، چون بعد از طرف کادر فنی با «استیسا»، دکتر تیم صحبت‌هایی انجام شد و او قول داد به بازیکنان گوشزد کند که تاثیر ارتفاع بر آنها اثبات شده نیست و این راه را برای «دیه‌گو» هموار کرد تا پیش از آغاز مسابقه در رختکن چنین شاگردانش را به ریسک کردن فرا بخواند: «باید در این بازی پیروز شویم و یک عالمه گل بزنیم».
تصورش را بکنید یکی از آنهایی که این فرمان عجیب را دریافت کرد لیونل مسی بود که بلافاصله پس از بازگشت به بوئنوس‌آیرس اعتراف کرد: «در چنان ارتفاعی بازی کردن غیرممکن است». با شروع بازی معلوم شد که بولیوی از 8 بازیکن دیدار ابتدای هفته‌اش با کلمبیا مقابل آرژانتین بهره می‌برد در حالی که مارادونا هم در لاپاز از 8 بازیکن ترکیب مسابقه با ونزوئلا استفاده می‌کرد.
آرایش تیم او 2ـ4ـ4 بود. در حقیقت آغاز بازی هم کاملا متعادل بود گرچه کمی بعد صعودکنندگان به ارتفاعات بولیوی درست مثل هموطن انقلابی‌شان «چه‌گوآرا» در این ارتفاعات دچار تنگی نفس شدند.
اینگونه بود که یک بار دیگر پس از «چه» اسطوره، یک یاغی آرژانتینی، مارادونا، با شلیک‌های پی‌در پی ارتش بولیوی شکست.
4 ـ ... و اینک یک دیه‌گوی سقوط کرده
این شکست بازیکنان آرژانتینی را با یک دیه‌گوی سقوط کرده مواجه ساخت؛ یعنی همان بازیکنانی که حتی نفس‌های دیه‌گو را افسانه‌ای می‌پنداشتند. البته افسانه‌ای بودن الزاما به معنای پیروز بودن نیست ولی این شکست ثابت کرد که مارادونا تنها زمانی افسانه‌ای است که بتواند حمله کند؛ اوگرنه وقتی فرصت حمله کردن از او گرفته شود او هم یک انسان غیرقابل دفاع مثل همه آدم‌های بی‌دفاع دیگر است.
پس از مسابقه، مارادونا شاگردانش را به پشت در رختکن فراخواند. اما تنها معدودی از بازیکنان با اجابت دعوت، از وی حمایت کردند. «هرنان گومس» دستیار مارادونا می‌گوید: «1ـ6 یک نتیجه فنی است، فقط همین.» او حق داشت اما مساله این نیست. بلکه باید پرسید آیا می‌توان به جای مارادونا، سر بازیکنان را هدف قرار داد. حتی «دی ماریا»يی که به گناه اشتباه جوانی متهم شده؟
5ـ نقش بیلاردو چیست؟
بیلاردو همیشه می‌خواست که باشد. می‌خواست که به تیم ملی بازگردد و به همین دلیل از انتصاب مارادونا حمایت کرد. ولی رابطه این دو به سرعت به سردی گرایید. مارادونا پیش از نخستین تجربه مربیگری‌اش با آرژانتین به «کلارین» گفته بود: «من از دکتر انتظاراتی دارم.» ولی در حقیقت از بیلاردو مشورتی گرفته نشد بویژه وقتی که تیم برای صعود به ارتفاعات لاپاز آماده می‌شد. شاید مارادونا احساس می‌کرد در لاپاز هم یک تصمیم خلق‌الساعه به کارش خواهد آمد. در نتیجه فدراسیون فوتبال آرژانتین حالا از بیلاردو می‌خواهد که نقش مشورتی پر رنگ‌تری برای تیم ملی ایفا کند و از این پس از طریق یکی از اعضای فدراسیون نظرات بیلاردو در زمینه‌های فنی و همچنین ترکیب تیم گرفته خواهد شد. خوليو گروندونا، رئیس فدراسیون هم یک شب پس از شکست، مارادونا را چنین مورد ملامت قرار داد: «اگر مربی قهرمان جهان (بیلاردو) در کنارم بود باید خیلی احمق می‌بودم که او را نادیده می‌انگاشتم».
6ـ کمک از بیرون گود یا تماشای صرف؟
وقتی فدراسیون بیلاردو را به عنوان مدیر فنی انتخاب کرد، این پیامی بود روشن برای مارادونا که او در این راه تنها نخواهد بود، مساله این است که یک نفر باید اشتباهات مارادونا را اصلاح کند. مثلا «لمه میگل آنخل» و «آلخاندرو مانکوسو» دو دستیار تمرین دهنده دیه‌گو، بیشتر برای استمرار و عمق بخشیدن به روابط مارادونا با گروهی از بازیکنان، مورد استفاده قرار می‌گیرند تا در نقش مشاوران تاکتیکی. روشن است که در لاپاز هم هیچ دیالوگی بین این دو و سرمربی درباره نوع رویکرد به این مسابقه به وجود نیامده است. شاید به همین خاطر هم باشد که برای مدت طولانی در جریان بازی شاهد تغییر و تعویضی نبودیم. البته مارادونا می‌خواست «اسکار روگری» را با تجربه، وزن فنی و دانش تاکتیکی بیشتر از «لمه» و «مانکوسو» در کنار خود داشته باشد که این خواسته توسط «خولیو گروندونا» رد شد که با پرخاش «دست خدا» مواجه شد. حالا صحبت از «فرناندو گامبوا» یا حتی «ریکاردو بوکینی» ناظر فدراسیون در بخش تیم‌های پایه آرژانتین است. ولی مطمئن باشید این داستان سر دراز دارد و یک‌دندگی اسطوره به این آسانی قابل کنترل نیست.
روزنامه «کلارین» چاپ بوئنوس آیوس ارسال نظر
پربیننده