این اتفاق باید زودتر از اینها می‌افتاد، نه حالا که حتی برکناری علی دایی هم مرهمی بر زخم میلیون‌ها ایرانی نیست. لجبازی، غرور و کینه تمام آن چیزی بود که بارها به سرمربی تیم ملی نسبت دادند و برای ترک عادات مشابه به او گوشزد کردند، اما یک گوش دایی در بود و گوش دیگر دروازه تا امروز وضعیت تیم ملی به گونه‌ای اسفبار شود که برای صعود به جام‌جهانی تنها روی کاغذ شانس داشته باشد. دایی کار خودش را کرد، پولش را گرفت و خصومت‌های شخصی‌اش را هم پیاده کرد تا دیگر نه با علی کریمی مشکلی داشته باشد نه با مهدی مهدوی‌کیا. او تمام عقده‌هایی که در زمان برانکو به دل گرفته بود را خالی کرد تا به همه یاد آوری کند که عاقبت پاس ندادن به کاپیتان وقت، کنار گذاشته شدن از تیم ملی است. دایی را برکنار کردند چون راه دیگری به غیر از این نداشتند. حتی علی کفاشیان هم که در یکی از آخرین مصاحبه‌های آخر سالش گفته بود اگر ایران به جام‌جهانی صعود نکند دایی سرمربی تیم ملی می‌ماند تغییر موضع داد و به خاطر ایران و سربلندی مملکت حاضر به کنار گذاشتن عقاید شخصی و برکناری دایی شد، درست همان کاری که دایی حاضر نشد به خاطر ایران بکند تا امروز صعود به جام‌جهانی با اما و اگر همراه باشد. دایی با این حرکت و آخرین شاهکاری که در کنفرانس مطبوعاتی‌اش انجام داد، ثابت کرد که اصلا آدم بزرگی نیست و در مواجهه با حرف حساب خبرنگاران و سوالاتی که از او می‌شود فقط یک راهکار دارد، درگیری لفظی. او آنقدر به خودش مطمئن بود که حتی پس از باخت به عربستان قبول نکرد که شکست خورده است و ناکامی‌هایش را به گردن تیم ملی انداخت و در یک جمله گفت: «من شکست نخوردم، ایران شکست خورد!» آقای دایی! خارج شدن این جمله از دهان کسی که خود را منبع تعصب به ایران می‌داند و عرق ملی برایش بیشترین اهمیت را داشته است (البته به قول خودش) جای تعجب دارد. ای کاش در پایان بازی با عربستان کمی در زمین چمن راه می‌رفتی و به چشم‌های هواداران نگاه می‌کردی. ای کاش برای فرار از فحاشی هواداران، همراه بازیکنان عربستان به رختکن نمی‌رفتی تا لقب بازنده بزرگ هم به القاب اسطوره فوتبال ایران اضافه نشود. تمام شد، همه چیز تمام شد و اصلا هم مهم نیست که حالا دایی کجاست و چکار می‌کند، وقتی برای او شکست ایران اهمیتی ندارد پس مهم نیست که او در ایران باشد یا برای رفع خستگی در اروپا. دایی هر کجا که هست مطمئنا دیگر به تیم ملی فکر نمی‌کند! اما پس از وارد شدن این شوک به تیم ملی و درست در نخستین ساعاتی که دایی از تیم ملی برکنار شد اریش روته‌مولر به‌عنوان جانشین موقت او انتخاب شد تا مسؤولان فدراسیون فوتبال برای انتخاب سرمربی جدید تشکیل جلسه دهند. همان روز و به نقل از یک منبع آگاه در فدراسیون فوتبال مطرح شد که افشین قطبی و محمد مایلی‌کهن از جدی‌ترین گزینه‌های سرمربیگری تیم ملی ایران هستند. چند روز پیش که علی کفاشیان در گفت‌و‌گوی تلفنی با برنامه نود (به صورت زنده از جزیره کیش) حرف زد خبر از تماس تلفنی افشین قطبی با فدراسیون ایران را داد. آنطور که از شواهد و گفته‌های کفاشیان پیداست به نظر قطبی اعلام آمادگی کرده تا بر کرسی مربیگری در تیم ملی بنشیند، اما صحبت‌های حاج‌باقر، مدیر برنامه‌های قطبی خلاف این گفته را ثابت می‌کند. به گفته حاج باقر انتخاب نخست افشین اروپا است. با این حال قطبي ثابت کرده که کاملا غیرقابل پیش‌بینی است و شاید رفتن به اروپا را به زمانی دیگر موکول کند. طبق شنیده‌ها در سفر کفاشیان به جزیره کیش اتفاق دیگری هم افتاده است. حضور رئیس فدراسیون که با شایعاتی در مورد حضور فیلیپ تروسیه در جزیره همراه بوده حرف و حديث‌هايي را به دنبال داشته است. اینکه این یک اتفاق نبوده و کفاشیان به بهانه مذاکره با این مربی فرانسوی به کیش رفته است، البته حتی اگر این خبر هم مورد تایید باشد شاید باید دور تروسیه را یک خط قرمز کشید. او در حال حاضر با فدراسیون فوتبال ژاپن قرارداد دارد و مشاور فنی این فدراسیون است. بحث انتخاب امیر قلعه‌نویی و بیژن ذوالفقارنسب را هم که به نظر باید منتفی دانست. هر چند که در همان روز‌های نخست شایعه شد این دو مربی در لیست کاندیدای مربیگری تیم ملی هستند، اما به گفته یکی از نزدیکان فدراسیون فوتبال نام این دو مربی در گزینه‌های مدنظر فدراسیون وجود ندارد. ضمن اینکه نامی هم از فیروز کریمی و مصطفی دنیزلی برده شده است که رنگ بیشتری به شایعه دارد. نام بردن از حشمت مهاجرانی هم شاید بازی جدیدی باشد برای مشغول کردن ذهن افکار عمومی تا سرمربی تیم ملی با دقت بیشتری انتخاب شود. به هر حال از تمام گزینه‌هایی که نام آنها در فهرست ذکر شده است نمی‌توان براحتی گذشت. رایزنی‌ها برای مذاکره با مربیان نام برده در حالی آغاز شده است که تصمیم‌گیری نهایی در این‌باره پس از نشست ویژه روز یکشنبه هیات رئیسه فدراسیون فوتبال گرفته خواهد شد. در حال حاضر تعدادی از اعضای هیات رئیسه مسؤولیت مذاکره با گزینه‌های ایرانی و خارجی را برعهده دارند و قرار است نتایج مذاکرات خود را در جلسه روز یکشنبه مطرح کنند تا پس از بررسی شرایط مربیان مورد نظر، گزینه نهایی برای هدایت تیم ملی فوتبال کشورمان انتخاب و معرفی شود. قطبی، تروسیه، مایلی‌کهن و قلعه‌نویی؛ گزينه‌هاي جانشينی دايي
روز از نو، روزی از نو
این اتفاق باید زودتر از اینها می‌افتاد، نه حالا که حتی برکناری علی دایی هم مرهمی بر زخم میلیون‌ها ایرانی نیست. لجبازی، غرور و کینه تمام آن چیزی بود که بارها به سرمربی تیم ملی نسبت دادند و برای ترک عادات مشابه به او گوشزد کردند، اما یک گوش دایی در بود و گوش دیگر دروازه تا امروز وضعیت تیم ملی به گونه‌ای اسفبار شود که برای صعود به جام‌جهانی تنها روی کاغذ شانس داشته باشد. دایی کار خودش را کرد، پولش را گرفت و خصومت‌های شخصی‌اش را هم پیاده کرد تا دیگر نه با علی کریمی مشکلی داشته باشد نه با مهدی مهدوی‌کیا. او تمام عقده‌هایی که در زمان برانکو به دل گرفته بود را خالی کرد تا به همه یاد آوری کند که عاقبت پاس ندادن به کاپیتان وقت، کنار گذاشته شدن از تیم ملی است. دایی را برکنار کردند چون راه دیگری به غیر از این نداشتند. حتی علی کفاشیان هم که در یکی از آخرین مصاحبه‌های آخر سالش گفته بود اگر ایران به جام‌جهانی صعود نکند دایی سرمربی تیم ملی می‌ماند تغییر موضع داد و به خاطر ایران و سربلندی مملکت حاضر به کنار گذاشتن عقاید شخصی و برکناری دایی شد، درست همان کاری که دایی حاضر نشد به خاطر ایران بکند تا امروز صعود به جام‌جهانی با اما و اگر همراه باشد. دایی با این حرکت و آخرین شاهکاری که در کنفرانس مطبوعاتی‌اش انجام داد، ثابت کرد که اصلا آدم بزرگی نیست و در مواجهه با حرف حساب خبرنگاران و سوالاتی که از او می‌شود فقط یک راهکار دارد، درگیری لفظی. او آنقدر به خودش مطمئن بود که حتی پس از باخت به عربستان قبول نکرد که شکست خورده است و ناکامی‌هایش را به گردن تیم ملی انداخت و در یک جمله گفت: «من شکست نخوردم، ایران شکست خورد!» آقای دایی! خارج شدن این جمله از دهان کسی که خود را منبع تعصب به ایران می‌داند و عرق ملی برایش بیشترین اهمیت را داشته است (البته به قول خودش) جای تعجب دارد. ای کاش در پایان بازی با عربستان کمی در زمین چمن راه می‌رفتی و به چشم‌های هواداران نگاه می‌کردی. ای کاش برای فرار از فحاشی هواداران، همراه بازیکنان عربستان به رختکن نمی‌رفتی تا لقب بازنده بزرگ هم به القاب اسطوره فوتبال ایران اضافه نشود. تمام شد، همه چیز تمام شد و اصلا هم مهم نیست که حالا دایی کجاست و چکار می‌کند، وقتی برای او شکست ایران اهمیتی ندارد پس مهم نیست که او در ایران باشد یا برای رفع خستگی در اروپا. دایی هر کجا که هست مطمئنا دیگر به تیم ملی فکر نمی‌کند! اما پس از وارد شدن این شوک به تیم ملی و درست در نخستین ساعاتی که دایی از تیم ملی برکنار شد اریش روته‌مولر به‌عنوان جانشین موقت او انتخاب شد تا مسؤولان فدراسیون فوتبال برای انتخاب سرمربی جدید تشکیل جلسه دهند. همان روز و به نقل از یک منبع آگاه در فدراسیون فوتبال مطرح شد که افشین قطبی و محمد مایلی‌کهن از جدی‌ترین گزینه‌های سرمربیگری تیم ملی ایران هستند. چند روز پیش که علی کفاشیان در گفت‌و‌گوی تلفنی با برنامه نود (به صورت زنده از جزیره کیش) حرف زد خبر از تماس تلفنی افشین قطبی با فدراسیون ایران را داد. آنطور که از شواهد و گفته‌های کفاشیان پیداست به نظر قطبی اعلام آمادگی کرده تا بر کرسی مربیگری در تیم ملی بنشیند، اما صحبت‌های حاج‌باقر، مدیر برنامه‌های قطبی خلاف این گفته را ثابت می‌کند. به گفته حاج باقر انتخاب نخست افشین اروپا است. با این حال قطبي ثابت کرده که کاملا غیرقابل پیش‌بینی است و شاید رفتن به اروپا را به زمانی دیگر موکول کند. طبق شنیده‌ها در سفر کفاشیان به جزیره کیش اتفاق دیگری هم افتاده است. حضور رئیس فدراسیون که با شایعاتی در مورد حضور فیلیپ تروسیه در جزیره همراه بوده حرف و حديث‌هايي را به دنبال داشته است. اینکه این یک اتفاق نبوده و کفاشیان به بهانه مذاکره با این مربی فرانسوی به کیش رفته است، البته حتی اگر این خبر هم مورد تایید باشد شاید باید دور تروسیه را یک خط قرمز کشید. او در حال حاضر با فدراسیون فوتبال ژاپن قرارداد دارد و مشاور فنی این فدراسیون است. بحث انتخاب امیر قلعه‌نویی و بیژن ذوالفقارنسب را هم که به نظر باید منتفی دانست. هر چند که در همان روز‌های نخست شایعه شد این دو مربی در لیست کاندیدای مربیگری تیم ملی هستند، اما به گفته یکی از نزدیکان فدراسیون فوتبال نام این دو مربی در گزینه‌های مدنظر فدراسیون وجود ندارد. ضمن اینکه نامی هم از فیروز کریمی و مصطفی دنیزلی برده شده است که رنگ بیشتری به شایعه دارد. نام بردن از حشمت مهاجرانی هم شاید بازی جدیدی باشد برای مشغول کردن ذهن افکار عمومی تا سرمربی تیم ملی با دقت بیشتری انتخاب شود. به هر حال از تمام گزینه‌هایی که نام آنها در فهرست ذکر شده است نمی‌توان براحتی گذشت. رایزنی‌ها برای مذاکره با مربیان نام برده در حالی آغاز شده است که تصمیم‌گیری نهایی در این‌باره پس از نشست ویژه روز یکشنبه هیات رئیسه فدراسیون فوتبال گرفته خواهد شد. در حال حاضر تعدادی از اعضای هیات رئیسه مسؤولیت مذاکره با گزینه‌های ایرانی و خارجی را برعهده دارند و قرار است نتایج مذاکرات خود را در جلسه روز یکشنبه مطرح کنند تا پس از بررسی شرایط مربیان مورد نظر، گزینه نهایی برای هدایت تیم ملی فوتبال کشورمان انتخاب و معرفی شود. ارسال نظر
پربیننده