پیام خطرناک نتانیاهو
رژیم صهیونیستی پس از یک تاخیر قابل توجه که در خلال آن رایزنی‌های زیادی بین گروه‌های مختلف با رویکردهای متفاوت در داخل جامعه صهیونیستی انجام گرفت، یک کابینه کاملاً افراطی را تشکیل داد. نکته قابل تامل اینکه از دهه 70 تاکنون سابقه نداشته است که حزب راست بتواند چنین کابینه افراطی‌ای را تشکیل دهد. در ترکیب این کابینه 4 گروه شرکت دارند که احتمالاً یک جریان پنجم به نام «یهودت هاتورات» به معنای «یهودیان یکتاپرست» که جریانی بسیار افراطی است به عنوان پنجمین ضلع ائتلاف به آنها خواهد پیوست. 4 گروه دیگر را احزاب لیکود، اسرائیل خانه ما (که لیبرمن رهبری آن را برعهده دارد و یک حزب ناسیونالیست بسیار افراطی است و بیشتر افراد جنایتکار در آن عضویت دارند)، جناحی از حزب کار، شاس و حزب بیت یهودی که از احزاب راست تندرو است، تشکیل می‌دهند. شخص نتانیاهو که بین جامعه صهیونیستی به «Baby» ملقب است، مامور بود تا این کابینه را تشکیل دهد. این لقب نه به دلیل رفتار کودکانه بلکه به خاطر سرخوشی و رفتار نامتناسب و غیرعادی‌ای که معمولاً از او سر می‌زده به وی داده شده است.
در دهه 90 نتانیاهو اولین دوره و تجربه سیاسی خودش را به عنوان نخست‌وزیر سپری کرد و همان دوره کافی بود تا رویکردهای بسیار تند او را در قبال محیط داخلی و در تعامل با مساله فلسطین و کشورهای عربی پیرامون و حتی جامعه جهانی و آمریکا درک کنیم. کابینه فعلی نتانیاهو در واقع ترکیبی بسیار خطرناک در شرایط فعلی ارزیابی می‌شود. در حالی که جامعه جهانی و حتی آمریکایی‌ها به این سمت می‌روند که باید در موضوع های فلسطین به یک نقطه کنترل شده رسید تا مذاکرات سازش از سر گرفته شود، اولین رویکرد نتانیاهو در این‌باره عدم پذیرش تمام گمانه‌زنی‌هایی است که درباره صلح از طرف آمریکا و سازمان ملل مطرح می‌شود. در همین راستا حتی اعراب سازشکار منطقه نیز در یک شرایط و بن‌بست خاص قرار می‌گیرند. نتانیاهو چه در سخنرانی‌های نخست خود و چه در سخنرانی هفته گذشته هیچ‌گونه اشاره‌ای به راه‌حل دو دولت مستقل که در نقشه راه و توسط دولت آمریکا مطرح شده، نکرده و عملاً رویکرد خود را به عنوان یک صلح اقتصادی در دستور کار حکومت و کابینه قرار می‌دهد. این بدان معناست که مذاکرات سیاسی سازش از طرف نتانیاهو مردود شناخته شده و این مساله توسط لیبرمن هم مورد تاکید قرار گرفته است. لیبرمن اعلام کرد که آناپولیس، راه‌حل دو دولت و بازگرداندن جولان را نمی‌پذیریم. در واقع لیبرمن با گفتن 3 «نه» چشم‌انداز مذاکرات سیاسی سازش را مسدود کرد. لیبرمن و نتانیاهو گفتند که «درباره بلندی‌های جولان حاضریم با سوریه صلح کنیم اما این بلندی‌ها را پس نخواهیم داد» که این بدان معناست که مساله مذاکرات با سوریه نیز از هم‌اکنون باید متوقف شود. درباره مساله فلسطین،نتانیاهو وليبرمن معتقدند راه‌حل دو دولت از طرف آنها قابل پذیرش نیست و صراحتاً لیبرمن اعلام کرده تا زمانی که حماس در غزه حاکم است برای رژیم صهیونیستی هیچ شریک فلسطینی وجود نخواهد داشت و باید حکومت خودگردان فلسطین برای سرکوب این گروه در غزه اقدام کند. این مساله هم پوشش و بهانه‌ای است تا مساله مذاکرات سیاسی مخدوش شده و از بین برود. از سوی دیگر رویکرد منفی و نپذیرفتن آناپولیس توسط کابینه جدید سبب می‌شود که این پیمان به عنوان یک اجماع گسترده از طرف کشورهای سازشکار، که مبنای چند ساله حرکت‌های سیاسی بین اولمرت و ابومازن بود، کاملاً مخدوش شود. به جای رویکرد مذاکرات سیاسی، نتانیاهو و لیبرمن معتقدند که باید صلح اقتصادی بین رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی و فلسطینی برقرار و با تعاملات اقتصادی زمینه صلح نهایی فراهم شود. در موضوع فلسطین نیز آنها معتقد به ترانسفر و اخراج فلسطینی‌های اراضی 1948 و اخراج کل فلسطینی‌ها از اراضی اشغالی هستند که باید به سمت اردن یا صحرای سینا انتقال داده شوند.
تشدید قانونگذاری و سیاست‌های امنیتی که از سال 2006 آغاز شده و تقویت موج ترانسفر و اخراج فلسطینی‌ها جزو اولین پیامدهای تشکیل این کابینه است. نتانیاهو و لیبرمن که دارای مواضع کاملا آشکاری در قبال مسائل منطقه هستند معتقدند باید خودشان را برای جنگ آماده کنند. این امر ممکن است محیط منطقه و جامعه بین‌المللی را بشدت تحت تاثیر قرار دهد. اگرچه نتانیاهو تعامل خود را در مسائل و چالش‌های منطقه‌ای بویژه ایران با یک رویکرد دیپلماتیک دنبال می‌کند ولی آماده شدن برای جنگ بدان معناست که رژیم صهیونیستی در دوران نتانیاهو به سمت ایجاد چالش‌های بزرگ در سطح منطقه پیش میرود. اگرچه در ظاهر دستور کار نتانیاهو این است که رویکرد اصلی نتانیاهو، رژیم صهیونیستی را وارد جنگ با کشورهای منطقه، حزب‌الله، جنگ جدید در غزه و شاید هم مساله تعرض به ایران خواهد کرد. فی‌المجموع کابینه نتانیاهو که وزارت خارجه او به لیبرمن داده شده، یک پیام بسیار خطرناک برای تمام بازیگران منطقه‌ای و جهانی است. گفته می‌شود لیبرمن یک پرونده رشوه‌خواری و پولشویی را در جریان دارد.
از آنجایی که متحد اصلی نتانیاهو حزب اسرائیل خانه ما به سرکردگی لیبرمن است، وزارت امنیت داخلی به یکی از دوستان لیبرمن داده شده است. بنابر این وزیر امنیت داخلی و پلیس بر روند بازجویی‌های لیبرمن اشراف کامل خواهند داشت. حضور لیبرمن در کابینه و وزارت خارجه و حضور افراد تندرویی مانند سیلون شالوم در پست معاونت نخست‌وزیر و مسؤولیت امور استراتژیک نشان‌دهنده این است که نوع تعامل کابینه اسرائیل در مناسبات بین‌المللی به سمت افراطی‌گری افسارگسیخته پیش میرود که پیامد و بازتاب آن در سطح منطقه بسیار گسترده خواهد بود. دیدگاه
پیام خطرناک نتانیاهو
رژیم صهیونیستی پس از یک تاخیر قابل توجه که در خلال آن رایزنی‌های زیادی بین گروه‌های مختلف با رویکردهای متفاوت در داخل جامعه صهیونیستی انجام گرفت، یک کابینه کاملاً افراطی را تشکیل داد. نکته قابل تامل اینکه از دهه 70 تاکنون سابقه نداشته است که حزب راست بتواند چنین کابینه افراطی‌ای را تشکیل دهد. در ترکیب این کابینه 4 گروه شرکت دارند که احتمالاً یک جریان پنجم به نام «یهودت هاتورات» به معنای «یهودیان یکتاپرست» که جریانی بسیار افراطی است به عنوان پنجمین ضلع ائتلاف به آنها خواهد پیوست. 4 گروه دیگر را احزاب لیکود، اسرائیل خانه ما (که لیبرمن رهبری آن را برعهده دارد و یک حزب ناسیونالیست بسیار افراطی است و بیشتر افراد جنایتکار در آن عضویت دارند)، جناحی از حزب کار، شاس و حزب بیت یهودی که از احزاب راست تندرو است، تشکیل می‌دهند. شخص نتانیاهو که بین جامعه صهیونیستی به «Baby» ملقب است، مامور بود تا این کابینه را تشکیل دهد. این لقب نه به دلیل رفتار کودکانه بلکه به خاطر سرخوشی و رفتار نامتناسب و غیرعادی‌ای که معمولاً از او سر می‌زده به وی داده شده است.
در دهه 90 نتانیاهو اولین دوره و تجربه سیاسی خودش را به عنوان نخست‌وزیر سپری کرد و همان دوره کافی بود تا رویکردهای بسیار تند او را در قبال محیط داخلی و در تعامل با مساله فلسطین و کشورهای عربی پیرامون و حتی جامعه جهانی و آمریکا درک کنیم. کابینه فعلی نتانیاهو در واقع ترکیبی بسیار خطرناک در شرایط فعلی ارزیابی می‌شود. در حالی که جامعه جهانی و حتی آمریکایی‌ها به این سمت می‌روند که باید در موضوع های فلسطین به یک نقطه کنترل شده رسید تا مذاکرات سازش از سر گرفته شود، اولین رویکرد نتانیاهو در این‌باره عدم پذیرش تمام گمانه‌زنی‌هایی است که درباره صلح از طرف آمریکا و سازمان ملل مطرح می‌شود. در همین راستا حتی اعراب سازشکار منطقه نیز در یک شرایط و بن‌بست خاص قرار می‌گیرند. نتانیاهو چه در سخنرانی‌های نخست خود و چه در سخنرانی هفته گذشته هیچ‌گونه اشاره‌ای به راه‌حل دو دولت مستقل که در نقشه راه و توسط دولت آمریکا مطرح شده، نکرده و عملاً رویکرد خود را به عنوان یک صلح اقتصادی در دستور کار حکومت و کابینه قرار می‌دهد. این بدان معناست که مذاکرات سیاسی سازش از طرف نتانیاهو مردود شناخته شده و این مساله توسط لیبرمن هم مورد تاکید قرار گرفته است. لیبرمن اعلام کرد که آناپولیس، راه‌حل دو دولت و بازگرداندن جولان را نمی‌پذیریم. در واقع لیبرمن با گفتن 3 «نه» چشم‌انداز مذاکرات سیاسی سازش را مسدود کرد. لیبرمن و نتانیاهو گفتند که «درباره بلندی‌های جولان حاضریم با سوریه صلح کنیم اما این بلندی‌ها را پس نخواهیم داد» که این بدان معناست که مساله مذاکرات با سوریه نیز از هم‌اکنون باید متوقف شود. درباره مساله فلسطین،نتانیاهو وليبرمن معتقدند راه‌حل دو دولت از طرف آنها قابل پذیرش نیست و صراحتاً لیبرمن اعلام کرده تا زمانی که حماس در غزه حاکم است برای رژیم صهیونیستی هیچ شریک فلسطینی وجود نخواهد داشت و باید حکومت خودگردان فلسطین برای سرکوب این گروه در غزه اقدام کند. این مساله هم پوشش و بهانه‌ای است تا مساله مذاکرات سیاسی مخدوش شده و از بین برود. از سوی دیگر رویکرد منفی و نپذیرفتن آناپولیس توسط کابینه جدید سبب می‌شود که این پیمان به عنوان یک اجماع گسترده از طرف کشورهای سازشکار، که مبنای چند ساله حرکت‌های سیاسی بین اولمرت و ابومازن بود، کاملاً مخدوش شود. به جای رویکرد مذاکرات سیاسی، نتانیاهو و لیبرمن معتقدند که باید صلح اقتصادی بین رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی و فلسطینی برقرار و با تعاملات اقتصادی زمینه صلح نهایی فراهم شود. در موضوع فلسطین نیز آنها معتقد به ترانسفر و اخراج فلسطینی‌های اراضی 1948 و اخراج کل فلسطینی‌ها از اراضی اشغالی هستند که باید به سمت اردن یا صحرای سینا انتقال داده شوند.
تشدید قانونگذاری و سیاست‌های امنیتی که از سال 2006 آغاز شده و تقویت موج ترانسفر و اخراج فلسطینی‌ها جزو اولین پیامدهای تشکیل این کابینه است. نتانیاهو و لیبرمن که دارای مواضع کاملا آشکاری در قبال مسائل منطقه هستند معتقدند باید خودشان را برای جنگ آماده کنند. این امر ممکن است محیط منطقه و جامعه بین‌المللی را بشدت تحت تاثیر قرار دهد. اگرچه نتانیاهو تعامل خود را در مسائل و چالش‌های منطقه‌ای بویژه ایران با یک رویکرد دیپلماتیک دنبال می‌کند ولی آماده شدن برای جنگ بدان معناست که رژیم صهیونیستی در دوران نتانیاهو به سمت ایجاد چالش‌های بزرگ در سطح منطقه پیش میرود. اگرچه در ظاهر دستور کار نتانیاهو این است که رویکرد اصلی نتانیاهو، رژیم صهیونیستی را وارد جنگ با کشورهای منطقه، حزب‌الله، جنگ جدید در غزه و شاید هم مساله تعرض به ایران خواهد کرد. فی‌المجموع کابینه نتانیاهو که وزارت خارجه او به لیبرمن داده شده، یک پیام بسیار خطرناک برای تمام بازیگران منطقه‌ای و جهانی است. گفته می‌شود لیبرمن یک پرونده رشوه‌خواری و پولشویی را در جریان دارد.
از آنجایی که متحد اصلی نتانیاهو حزب اسرائیل خانه ما به سرکردگی لیبرمن است، وزارت امنیت داخلی به یکی از دوستان لیبرمن داده شده است. بنابر این وزیر امنیت داخلی و پلیس بر روند بازجویی‌های لیبرمن اشراف کامل خواهند داشت. حضور لیبرمن در کابینه و وزارت خارجه و حضور افراد تندرویی مانند سیلون شالوم در پست معاونت نخست‌وزیر و مسؤولیت امور استراتژیک نشان‌دهنده این است که نوع تعامل کابینه اسرائیل در مناسبات بین‌المللی به سمت افراطی‌گری افسارگسیخته پیش میرود که پیامد و بازتاب آن در سطح منطقه بسیار گسترده خواهد بود. ارسال نظر
پربیننده