هانيه باقري: سبزه‌ها را رها کرد.
به دنبال پروانه رفت. خیره به خودش و روزگاری بود که دست به دست لحظه‌ها می‌خواست در این آغاز سال خرابش کند. تلاش کرده بود نو شود! اما انگار احساسی در او می‌گفت تو بازتاب دوباره
افکار سال‌های پیش هستی...
پروانه خودش را به پشت شاخه‌های درخت توتی رساند که تازه جوانه زده بودند. حس کرد شبیه کرم‌هایی است که قرار است برگ‌های آن را چند وقت دیگر بجوند. سیزده روز گذشته بود
از آغازی جدید...
می‌خواست زودتر از کرم‌ها، از پیله گذشته‌اش بیرون بیاید. باید پروانه می‌شد... پروانه را رها کرد و سعی کرد برای همیشه چون پروانه‌ای آزاد
از پیله آزاد شود... برون‌آ، از پیله درون!
هانيه باقري: سبزه‌ها را رها کرد.
به دنبال پروانه رفت. خیره به خودش و روزگاری بود که دست به دست لحظه‌ها می‌خواست در این آغاز سال خرابش کند. تلاش کرده بود نو شود! اما انگار احساسی در او می‌گفت تو بازتاب دوباره
افکار سال‌های پیش هستی...
پروانه خودش را به پشت شاخه‌های درخت توتی رساند که تازه جوانه زده بودند. حس کرد شبیه کرم‌هایی است که قرار است برگ‌های آن را چند وقت دیگر بجوند. سیزده روز گذشته بود
از آغازی جدید...
می‌خواست زودتر از کرم‌ها، از پیله گذشته‌اش بیرون بیاید. باید پروانه می‌شد... پروانه را رها کرد و سعی کرد برای همیشه چون پروانه‌ای آزاد
از پیله آزاد شود... ارسال نظر
پربیننده