الهام صالح: سفرنامه بنویس! سفرنامه‌ای برای باران. سفرنامه‌ات چند جمله است؟ چند سطر؟ در سفرنامه‌ات چند واژه جا می‌دهی؟ بی‌خیال شو! سفرنامه‌ات را به باد بسپار. به سفرنامه شاعر فکر کن. او در کمترین واژه ها، سفرنامه‌ای بی نقص نوشته: «آخرین فصل سفرنامه باران، این است: که زمین چرکین است». گزینه اشعار شفیعی کدکنی پر از واژه‌های نغز است، واژه‌های ناب. واژه‌های این مجموعه بکرند، دست نخورده‌اند و روح را جلا می‌دهند چنانکه باران، جسم را. واژه‌هایی می‌یابی که کمتر به چشم آمده، کمتر دستمالی شده. واژه‌هایی می‌یابی که برای فهم‌شان باید به فرهنگ لغت مراجعه کنی. در «گزینه اشعار شفیعی کدکنی» واژه‌ها توی دهان می‌نشینند و طعمی که بر دهان می‌گذارند، شیرین است. دوست داری واژه‌ها را مزه مزه کنی، تکرار کنی و باز تکرار کنی: «پرند رنگ رنگ خواب‌ها». می‌توانی دل جانت را بسپاری به نیایش‌ها و از همین راه وصل شوی به او که لایزال است:« ای تو آغاز، تو انجام، تو بالا، تو فرود/ای سراینده هستی، سر هر سطر و سرود/ بازگردان، به سخن، دیگر بار/ آن شکوه ازلی، شادی و زیبایی را/ داد و دانایی را». می‌توانی آمین ات را با آمین شاعر به عرش بفرستی: «تو سخن را بده آن شوکت دیرین، آمین! نیز دوشیزگی روز نخستین، آمین!» نیایش‌ها بسیارند، می‌توانی نیایشی برگزینی نزدیک به آنچه در ذهن داری. شاعر به تو حق انتخاب می‌دهد. و گاه از زبان تو سخن می‌گوید: «خدایا! خدایا! تو با آن بزرگی/ - در آن آسمان ها- / چنین آرزوی کوچکی را/ توانی برآورد آیا؟» شفیعی کدکنی، در مجموعه شعر خود نگاهی هم دارد به داستان حضرت ابراهیم(ع): «مرغان ابراهیم دیگر باره می‌آیند/ مرغان سر یک سو فتاده، سنگدان یک سوی/ زاغ و خروس پا و پر بشکسته مجروح/ طاووس پرپرگشته و مرغابی بی‌سر/ مجموع می‌آیند زان سوی پریشانی/ در لوح محفوظ این چنین فرموده‌شان داور». و در «گزینه اشعار شفیعی کدکنی » می‌توانی هم نفس شوی با شاعر وقتی می‌سراید: «به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید... » به طعم عسل
الهام صالح: سفرنامه بنویس! سفرنامه‌ای برای باران. سفرنامه‌ات چند جمله است؟ چند سطر؟ در سفرنامه‌ات چند واژه جا می‌دهی؟ بی‌خیال شو! سفرنامه‌ات را به باد بسپار. به سفرنامه شاعر فکر کن. او در کمترین واژه ها، سفرنامه‌ای بی نقص نوشته: «آخرین فصل سفرنامه باران، این است: که زمین چرکین است». گزینه اشعار شفیعی کدکنی پر از واژه‌های نغز است، واژه‌های ناب. واژه‌های این مجموعه بکرند، دست نخورده‌اند و روح را جلا می‌دهند چنانکه باران، جسم را. واژه‌هایی می‌یابی که کمتر به چشم آمده، کمتر دستمالی شده. واژه‌هایی می‌یابی که برای فهم‌شان باید به فرهنگ لغت مراجعه کنی. در «گزینه اشعار شفیعی کدکنی» واژه‌ها توی دهان می‌نشینند و طعمی که بر دهان می‌گذارند، شیرین است. دوست داری واژه‌ها را مزه مزه کنی، تکرار کنی و باز تکرار کنی: «پرند رنگ رنگ خواب‌ها». می‌توانی دل جانت را بسپاری به نیایش‌ها و از همین راه وصل شوی به او که لایزال است:« ای تو آغاز، تو انجام، تو بالا، تو فرود/ای سراینده هستی، سر هر سطر و سرود/ بازگردان، به سخن، دیگر بار/ آن شکوه ازلی، شادی و زیبایی را/ داد و دانایی را». می‌توانی آمین ات را با آمین شاعر به عرش بفرستی: «تو سخن را بده آن شوکت دیرین، آمین! نیز دوشیزگی روز نخستین، آمین!» نیایش‌ها بسیارند، می‌توانی نیایشی برگزینی نزدیک به آنچه در ذهن داری. شاعر به تو حق انتخاب می‌دهد. و گاه از زبان تو سخن می‌گوید: «خدایا! خدایا! تو با آن بزرگی/ - در آن آسمان ها- / چنین آرزوی کوچکی را/ توانی برآورد آیا؟» شفیعی کدکنی، در مجموعه شعر خود نگاهی هم دارد به داستان حضرت ابراهیم(ع): «مرغان ابراهیم دیگر باره می‌آیند/ مرغان سر یک سو فتاده، سنگدان یک سوی/ زاغ و خروس پا و پر بشکسته مجروح/ طاووس پرپرگشته و مرغابی بی‌سر/ مجموع می‌آیند زان سوی پریشانی/ در لوح محفوظ این چنین فرموده‌شان داور». و در «گزینه اشعار شفیعی کدکنی » می‌توانی هم نفس شوی با شاعر وقتی می‌سراید: «به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید... » ارسال نظر
پربیننده