ریحانه سازور: ازدواج کردی؟ خبری نیست؟ داره دیر میشه‌ها! دیگه وقتشه! این جمله‌هایی است که این روزها در بیشتر میهمانی‌ها شنیده می‌شود و دختران و پسران جوان هم در معرض اتهام مشکل‌پسندی زیر بار این حرف‌ها کمر خم می‌کنند و به روی خود نمی‌آورند. درد تنهایی و بی‌همزبانی یک طرف، جواب قانع‌کننده برای اطرافیان هم طرف دیگر ماجرا! اما سوال اینجاست که تمام موضوع به همین یک کلمه یعنی مشکل‌پسندی ختم می‌شود؟ این‌طور که پیداست تمام تیرها به سمت سختگیری و داشتن شرایط ایده‌آل طرفین و سلیقه خاص افراد روانه شده و تمام اقشار جامعه اعم از مدیران و حتی خود مردم این موضوع را به صورت عمومی پذیرفته‌اند و هیچ کس حاضر به اندکی تفکر و نقد در این حیطه نیست. چگونه از جوانی که هنوز اندر خم یک کوچه برای دریافت حقوق بخور و نمیر است تقبل هزینه‌های سرسام‌آور یک ازدواج را انتظار داریم؟ با یک حساب سرانگشتی هم می‌توان به این موضوع پی برد که هزینه‌های جانبی و اصلی یک ازدواج متوسط سر به فلک می‌کشد که آن هم بدون پشتیبانی خانواده بعید به نظر می‌رسد چه برسد به جوانی که پشتیبانی هم ندارد و غیر از خدا یاوری برای خود نمی‌بیند. هر چند هیچ کس مخالف ازدواج آسان، کم‌هزینه و بهنگام نیست اما در حال حاضر جمع و جور کردن و خرید جهیزیه برای خانواده دختر آن هم در زمانه‌ای که چشم و هم‌چشمی در میان مردم بیداد می‌کند، به نظر می‌رسد مشکل بزرگ دیگری است! حال با نادیده گرفته شدن همه این مشکلات پیش‌رو موضوع یافتن همسر دلخواه آنقدر بزرگ و خطیر جلوه داده شده است که مدیران دست به دامان راه‌اندازی سایتی در همین راستا شده‌اند تا بتوانند خط بطلانی بر شرایط سخت حاکم بر جوانان بکشند البته شکی در این نیست که یکی از فاکتورهای مهم برای شروع یک رابطه ماندگار، یافتن شخص مورد نظر مطابق سلیقه و معیار‌های فرهنگی و اجتماعی است اما آیا اینترنت و فضای مجازی در این زمینه کمک فراوانی به ما می‌کند؟ همان اینترنتی که آمار‌های رسمی چند سال گذشته موفقیت 2 درصدی ازدواج‌هایش را نمایان کرد! با توجه به دشواری‌های مربوط به یافتن همسر که اگر به صورت رسمی و حضوری شخصی به خانواده‌ای معرفی شود باز شناخت طرفین تا مدت‌ها دچار نوسان است، حال چگونه مردم می‌توانند به سایت اینترنتی اعتماد داشته باشند؟ در همین باره نام
300 سایت غیررسمی همسریابی به چشم می‌خورد که در نوع خود مثال‌زدنی است اما این روزها این سایت تازه تاسیس شده مدعی است که راه تازه‌ای را در زمینه ازدواج جوانان پیش گرفته است و از طریق واسطه‌های ازدواج و افراد مورد اعتماد مردم فعالیت می‌کند. با فرض اینکه در این سایت، همسان‌گزینی برای جوان‌ها انجام شود ضامن مراحل بعدی ازدواج این افراد چه سازمانی است؟ آیا با تغییر یک اسم از همسریابی به همسان‌گزینی و تغییرات جزئی دیگر می‌توان این مهم را مدیریت کرد؟ آیا ساماندهی وضعیت نابسامان ازدواج جوانان که این روزها به معضل اساسی جامعه تبدیل شده با فعالیت یک سایت قابل حل است؟ آیا راه‌اندازی این سایت ضامن پرداخت وام ازدواج و کوتاه شدن صف‌های طولانی وام‌های ازدواج در کشور است؟ همه این موارد پرسش‌هایی است که باید مدیران
امر به آن پاسخ دهند.