مستند «جمعه سیاه» به کارگردانی یوسف نتیل غزاوی، کشتار وحشتناکی را که توسط صهیونیستها در روز اول آگوست ۲۰۱۴ صورت گرفت و در ساعات اولیه آن ۱۴۰ فلسطینی کشته و صدها نفر زخمی شدند روایت می‌کند. به گزارش فارس، «جمعه سیاه» مستندی درباره جنایت صهیونیستها در حق شهروندان شهر رفح در نوار غزه در حملات اخیر رژیم صهیونیستی است که اخیرا در غزه رونمایی شده است. بنابر این گزارش، در این مستند به روایت‌های انسانی از حمله صهیونیستها به این شهر پرداخته شده و در بین تصاویری محدود از هنگام صورت گرفتن این جنایت و مردمی که به خانه‌هایشان در رفح بازگشته‌اند و خاطرات خود را مرور می‌کنند در رفت‌وآمد است. «یوسف نتیل» در این مستند روایت «صالح ابومحسن» را روایت می‌کند؛ او می‌گوید: حالتی از ترس بر ما مستولی شده بود و از منزل‌مان در شرق رفح به سمت بیمارستان فرار کردیم که ناگاه متوجه نبودن دخترم «اسیل» شدم و به دلیل حجم سنگین حملات حتی با آمبولانس هم نتوانستم برای نجاتش بازگردم و پس از 4 روز جسد تکه‌تکه شده دخترم را یافتیم. اما یوسف نتیل درباره مستندش می‌گوید: وضوح جزئیات بیان‌شده از این جنایت به زبان کسانی که آن را درک کرده‌اند کارم را به حدی آسان کرده که کارگردانی اندکی انجام دادم، چراکه پیام انسانی آنها آنقدر سلیس بود که مستقیما به قلب و عقل بیننده نفوذ می‌کرد. وی می‌افزاید: واقعا از روایت‌هایی که می‌شنیدم و تصاویری که دوستان از تصویربرداران و عکاسان جمع‌آوری کرده بودند، شوکه شدم و این باعث شد من ترغیب شدم این جنایت را در قالب فیلم به میراث فلسطینی‌ها بیفزایم و بتوانم جزئیات یک جنایت را در عرض 25 دقیقه بیان کنم و امیدوارم این تصاویر به دست بیننده آن در جشنواره‌ها و در شبکه‌های تلویزیونی برسد. در همین حال «عندلیب عدوان» تهیه‌کننده این مستند معتقد است «جمعه سیاه» مستندی است که می‌تواند یک سند تاریخی و حقوقی برای محکومیت جنایت اشغالگرانی باشد که بدون احساس گناه یا عذاب وجدان دست به چنین جنایت‌هایی می‌زنند. وی که مدیر «مرکز رسانه‌های اجتماعی» است از ترجمه انگلیسی این اثر خبر داده و از رسانه‌ها خواسته است «پرونده جدیدی برای این جنایت و مستند کردن آن باز کنند، چراکه این اتفاق مملو از روایت‌های دردناکی است که جز اندکی مستند نشده است. اما پایان‌بخش مستند «جمعه سیاه» بازگشت مردم به زندگی در میانه خرابه‌ها و خون‌هاست، بچه‌ها به زندگی عادی‌شان بازگشته‌اند و بازی می‌کنند و این پایان امید و لبخند را به چهره بیننده‌ای برمی‌گرداند که چشم‌هایش از اشک سیراب شده است، چه اینکه بازگشت انسان‌ها به این منطقه با آن حجم جنایت و آتش خارج از تخیل است.