مهدی طاهرخانی: پس از ورود پول به فوتبال ایران، یکی از مشکلات بزرگ که گریبان این ورزش را گرفت، بالا رفتن روز افزون قیمت بازیکنان بود. بزرگ‌ترین حسرت بازیکنان دهه‌های 60 و 70 فوتبال ایران، شناسنامه‌شان است. آنها اکثرا یک آرزو دارند؛ کاش 20 سال جوان‌تر بودند. بازیکنی مثل محسن عاشوری که هم اینک در فوتبال ما نمونه نزدیک به او هم مشاهده نمی‌شود با یک قیمت بسیار نازل سال‌ها در پرسپولیس بازی کرد، در تیم‌ملی ذخیره بهترین‌ها بود و آنچه از تمام عمر فوتبالی‌اش به دست آورد مطابقت دارد با آن چیزی که یک فوتبالیست درجه 2 طی 3 یا 4 سال این روزها به دست می‌آورد. از اواخر دهه 70 خورشیدی پول به صورت افسارگسیخته به فوتبال ما آمد و همین حضور بی‌مدیریت و بی‌برنامه باعث شد اولا چشمه استعدادها به علت حضور دلالان سودجو بخشکد و از سوی دیگر قیمت بازیکنان به صورت عجیب و باورنکردنی رشد کند. به‌عنوان مثال فصل قبل بازیکنی با پرسپولیس قرارداد 750 میلیون تومانی بست که روی هم رفته در 3 بازی کامل برای قرمزها در میدان حاضر نشد. از این دست بازیکنان کم نیستند. اگر استعدادهای واقعی را که هم‌اینک انگشت‌شمار هستند کنار بگذاریم با سیل عظیمی از بازیکنان درجه 2 مواجه هستیم که در میدان مسابقه کاملا معمولی‌اند اما در زمان نقل و انتقالات به خوبی بازی با مدیران
ناکار آمد را می‌دانند. مشکل از جایی شروع شد که مدیران سیاسی به واسطه نزدیکی با دولت‌های وقت به استقلال و پرسپولیس آمدند و تنها هنر مدیریت‌شان هزینه کردن آنچنانی پول بیت‌المال بود. از سوی دیگر تیم‌های صنعتی هم به‌جای استخدام مدیران «این کاره» سراغ مردان مجموعه خود رفتند که هیچ شناختی از دنیای فوتبال و مواجه شدن با دلالان نداشتند.
مدیری که دلالان عاشقش شدند!
یکی از مدیران سابق یکی از تیم‌های صنعتی که یک دهه قبل تازه به عنوان یک تیم پولدار در فوتبال ایران حضور پیدا کرده بود، به‌قدری محبوب دلالان بود که برای نزدیکی با او بین ایجنت‌های رسمی و غیررسمی فوتبال ما یک نزاع کاملا جدی رخ داد. این دست از مدیران هیچ شناختی از بازار گرمی بازیکنان نداشتند. بازیکنی که در بهترین حالت ممکن
200 میلیون تومان هم نمی‌ارزید با صحنه‌آرایی و رو کردن پیشنهادات دروغین، مدیر تازه‌کار را در تنگنا قرار می‌داد تا با او قرارداد 600 میلیون تومانی ببندد؛ از این دست بازیکنان بسیار فراوان هستند و متاسفانه مادامی که نبود مدیر کارآزموده داشته باشیم بازار آنها همچنان گرم است. در این بین مدیران واقعی هم مجبورند برای عقب نیفتادن از بازار نقل و انتقالات پول‌های غیر واقعی خرج کنند.
پول زیاد برای متوسط‌ها
لیگ فوتبال ایران در چند سال اخیر به هیچ عنوان هیچ ستاره بزرگ و تاثیرگذاری تولید نکرده است. تا پیش از این تصور می‌شد بازیکنانی نظیر صادقیان و مسلمان جا پای بزرگانی همانند کریمی و مجیدی می‌گذارند اما گذر زمان نشان داد این انتظار یک باور کاملا غلط است. آنچه پتانسیل فوتبال ایران برای آینده به حساب می‌آید تیم فوتبال امید است؛ تیمی که در فروردین‌ماه امسال در ورزشگاه آزادی با حمایت همه هواداران فوتبال، بازی بزرگ برابر عربستان را باخت و در گروهش دوم شد، تیمی که هیچ ستاره‌ای نداشت و به‌جز آزمون و جهانبخش که آن هم محصول سرمایه‌گذاری تیم‌های خارجی روی جوانان ما هست، مهره گرانقدری به ما نشان نداد. اما در آینده‌ای نه چندان دور شاهد خواهید بود همین متوسط‌ها در بازار نقل و انتقالات با قیمت‌هایی باور نکردنی منتقل می‌شوند. قیمت بازیکنان فوتبال با توجه به افزایش تورم، در کشور ما رشد می‌کند اما باید این افزایش قیمت برای ستاره‌ها باشد نه بازیکنان متوسط که تنها هنرشان
بازارگرمی است.
نقش ویژه رسانه‌ها
در این بین متاسفانه پای اهالی رسانه هم به سفره فوتبال باز شده است. خبرنگاری که رسالت دارد واقعیت را به مخاطب بگوید به واسطه بردن سهمی از قراردادش برای او بازارگرمی می‌کند و این یعنی خیانت به فوتبال. نمونه دم دستی هم تا دلتان بخواهد در این فوتبال داریم. روزنامه‌نگاری که دم از مبارزه با فساد و تبانی می‌زند اما در خفا با فلان دروازه‌بان رفاقت می‌کند و به‌رغم آن همه اشتباه و گاف، تنها از او در رسانه‌اش تعریف می‌کند. او می‌خواهد قیمت دوستش را بالا ببرد تا سهمی از قرارداد جدیدش را بگیرد. متاسفانه بازارگرمی و بالا بردن دروغین قیمت بازیکنان حالا بسیار پر تعداد شده است و اگر اهالی رسانه هم بخواهند در این بین تنها به فکر جیب خود باشند نه آنچه واقعیت فوتبال است هیچ فسادی پاک نخواهد شد. برخلاف ژست‌های فیسبوکی و استاتوس‌های روشنفکرانه که غالبا سر می‌دهیم اما هنگام نقل و انتقالات مبدل به دلال رسمی می‌شویم تا کمی تا قسمتی از این پول‌های میلیاردی را کاسب شویم. وای بر ما وای بر فوتبال ما.