زبان بدن نیاز به خلوص دارد
مینا حسین‌آبادی یکی از بازیگران نمایش «بخوان» است که برای اولین‌بار در تئاتر شهر روی صحنه می‌رود. او که در حال حاضر مشغول تحصیل در رشته سینماست از تجربه حضور در «بخوان» می‌گوید.
چطور با خانم تهرانی آشنا شده و وارد کار ایشان شدید؟
خانم تهرانی حدود 11ماه پیش در دانشکده «سینما تئاتر» یک کارگاه آموزشی برگزار کردند که یک هفته هم ادامه داشت، پس از یک هفته بازیگران این نمایش را از میان شرکت‌کنندگان در کارگاه انتخاب کردند.
کار خانم تهرانی چه ویژگی‌هایی داشت که شما را مجذوب خود کرد؟
در ابتدا باید بگویم شیوه‌هایی که در این مدت از ایشان یاد گرفتیم، حاصل بیش از 10 سال تحقیقات و تجربه ایشان بود. در عین اینکه نحوه ارائه این تکنیک‌ها در آغاز و به مرور (هر چه جلوتر می‌رفتیم) جذاب‌تر می‌شد.
آیا تمرین در این مدت زمان طولانی کار ساده‌ای بود؟
واقعا می‌توان گفت کار بسیار سختی بود و این سختی برای همه ما بود، چرا که رسیدن به این هماهنگی کار بسیار دشواری بود که برای این کار بعد از طراحی حرکات، مدتی را صرف کردیم تا با هم هماهنگ شویم. علاوه بر اینها خانم تهرانی در طراحی هرکدام از این حرکات زحمت کشیدند و قسمت به قسمت حرکات ما طراحی شد. شاید بهتر باشد بگویم روی 5 دقیقه از کار، ایشان نزدیک به یک ماه و نیم طراحی کرده بودند. این امر کار را برای گروه بسیار سخت و در عین حال خوشایند و پر از تجربه کرد.
به‌طور مشخص این کار چه تجربه‌هایی را برای شما به همراه داشت؟
اولا قبل از شروع کار، ما با یکسری از اتودها تمرین می‌کردیم که آن اتودها سرتاسر تجربه بود و می‌توان گفت از دانشگاه هم بیشتر یاد گرفتیم و تجربه کسب کردیم؛ به عنوان مثال، ارائه ایده‌هایی از سوي خانم تهرانی و اجرای حرکات مختلف از طرف ما در هر روز، بسیاربسیار در روند یادگیری و باز شدن دریچه ذهن به ما کمک می‌کرد و باعث شد ما پله پله بالا بیاییم.
فکر می‌کنید حرف زدن با زبان بدن چه ویژگی‌هایی دارد و اساسا آیا این نوع کار می‌تواند با مخاطب خود ارتباط برقرار کرده و حرف خود را به او منتقل کند؟
در واقع حرف زدن با بدن بشدت سخت‌تر از حرف زدن با زبان است. در اینجا هم زمان زیادی صرف شد تا ما حرف زدن با زبان سر را کنار بگذاریم و هرچه می‌خواهیم با بدن‌مان نشان دهیم و با بدن‌مان دیالوگ بگوییم. به نظر من حرف زدن با بدن نیاز به خلوص بالایی دارد تا تماشاچی بتواند ژرفای آن حرکت را حفظ کند و به تعبیری آن را بخواند. اساسا اسم کار به همین دلیل «بخوان» است. چرا که هر کسی نسبت به ایده خودش و نسبت به آن چیزی که برداشت می‌کند حرکات و دیالوگ‌های ما را می‌خواند و کاری که خانم تهرانی با تک‌تک ما بازیگران انجام دادند این بود که توانستند آن خالص بودن وجود هر کدام از ما را نسبت به
نقش مان، از درون ما بیرون بکشند و بر این اساس هر کسی که کار را می‌بیند با آن ارتباط برقرار می‌کند. همه می‌گویند که ما چیزی را احساس کردیم، همه شما خالصانه در حال گفتن یک چیز هستید و ما می‌توانیم مفهوم آن را درک کنیم.
زندگی در حرکاتم جریان دارد
کاوه قائمی می‌گوید:«کار تئاترم به صورت حرفه‌ای بسیار کم بوده». او در کارنامه خود حضور در نمایش «بانوی سالخورده» از کارهای دیده شده
حمید سمندریان را دارد. او در تازه‌ترین تجربه حرفه‌ای‌اش روی صحنه تئاتر یکی از راویان نمایش «بخوان» بوده است.
چطور با خانم تهرانی و کار او آشنا شدید؟
در زمانی که خانم تهرانی کارگاهی را در دانشگاه تهران - باشگاه دانشجویان – دایر کردند من
به واسطه یکی از دوستان به این کلاس‌ها رفتم و بعد از حدود یک هفته که کارگاه به پایان رسید، برای این نمایش انتخاب شدم.
چند وقت برای این نمایش تمرین کردید؟
نزدیک به یک سال طول کشید.
آیا در ابتدا می‌دانستید چه کاری باید انجام دهید؟
زمان شرکت در کارگاه نمی‌دانستیم چه خبر است، اما بعد از آن خانم تهرانی با من تماس گرفتند و از من خواستند که با گروه همکاری کنم. چون به عقیده ایشان، من در کارگاه با تکنیک‌های ارائه شده ارتباط برقرار کرده بودم. بعد از آن به گروه ملحق شدم و با تمرین و استفاده از تجربیات خانم تهرانی برای حضور در این نمایش آماده شدم.
حس و حال شما در هر بار اجرا چگونه است؟
خب، این نخستین تجربه من است که با زبان بدن با تماشاگر حرف می‌زنم ولی هر شب از لحاظ حس و حال خودم و ارتباط برقرار کردن با تماشاگر، جذاب‌تر و بهتر می‌شود شاید هر بار می‌خواهم که با اکت‌ها عمیق‌تر ارتباط برقرار کنم و تمامی کارها برای من بسیار درونی و حقیقی می‌شود؛ بازی کمتر وجود دارد و زندگی در آن جریان دارد و این موارد می‌تواند ارتباطم را با تماشاچی قوی‌تر کند.
آیا این جریان زندگی با زندگی مخاطب قابل تطبیق و ارتباط هست؟
تا آنجا که من فکر می‌کنم، شنیده‌ام و با مخاطبان برخورد داشته‌ام، احساس می‌کنم هر کسی برای خود برداشتی از کار داشته و با اعمال و روند داستان به نسبت فهم و ادراكش ارتباطی برقرار کرده است.
این کار چه تجربه ویژه‌ای برای شما به همراه داشت؟
زندگی با بدن. زبان بدن نیاز به خلوص دارد
زبان بدن نیاز به خلوص دارد
مینا حسین‌آبادی یکی از بازیگران نمایش «بخوان» است که برای اولین‌بار در تئاتر شهر روی صحنه می‌رود. او که در حال حاضر مشغول تحصیل در رشته سینماست از تجربه حضور در «بخوان» می‌گوید.
چطور با خانم تهرانی آشنا شده و وارد کار ایشان شدید؟
خانم تهرانی حدود 11ماه پیش در دانشکده «سینما تئاتر» یک کارگاه آموزشی برگزار کردند که یک هفته هم ادامه داشت، پس از یک هفته بازیگران این نمایش را از میان شرکت‌کنندگان در کارگاه انتخاب کردند.
کار خانم تهرانی چه ویژگی‌هایی داشت که شما را مجذوب خود کرد؟
در ابتدا باید بگویم شیوه‌هایی که در این مدت از ایشان یاد گرفتیم، حاصل بیش از 10 سال تحقیقات و تجربه ایشان بود. در عین اینکه نحوه ارائه این تکنیک‌ها در آغاز و به مرور (هر چه جلوتر می‌رفتیم) جذاب‌تر می‌شد.
آیا تمرین در این مدت زمان طولانی کار ساده‌ای بود؟
واقعا می‌توان گفت کار بسیار سختی بود و این سختی برای همه ما بود، چرا که رسیدن به این هماهنگی کار بسیار دشواری بود که برای این کار بعد از طراحی حرکات، مدتی را صرف کردیم تا با هم هماهنگ شویم. علاوه بر اینها خانم تهرانی در طراحی هرکدام از این حرکات زحمت کشیدند و قسمت به قسمت حرکات ما طراحی شد. شاید بهتر باشد بگویم روی 5 دقیقه از کار، ایشان نزدیک به یک ماه و نیم طراحی کرده بودند. این امر کار را برای گروه بسیار سخت و در عین حال خوشایند و پر از تجربه کرد.
به‌طور مشخص این کار چه تجربه‌هایی را برای شما به همراه داشت؟
اولا قبل از شروع کار، ما با یکسری از اتودها تمرین می‌کردیم که آن اتودها سرتاسر تجربه بود و می‌توان گفت از دانشگاه هم بیشتر یاد گرفتیم و تجربه کسب کردیم؛ به عنوان مثال، ارائه ایده‌هایی از سوي خانم تهرانی و اجرای حرکات مختلف از طرف ما در هر روز، بسیاربسیار در روند یادگیری و باز شدن دریچه ذهن به ما کمک می‌کرد و باعث شد ما پله پله بالا بیاییم.
فکر می‌کنید حرف زدن با زبان بدن چه ویژگی‌هایی دارد و اساسا آیا این نوع کار می‌تواند با مخاطب خود ارتباط برقرار کرده و حرف خود را به او منتقل کند؟
در واقع حرف زدن با بدن بشدت سخت‌تر از حرف زدن با زبان است. در اینجا هم زمان زیادی صرف شد تا ما حرف زدن با زبان سر را کنار بگذاریم و هرچه می‌خواهیم با بدن‌مان نشان دهیم و با بدن‌مان دیالوگ بگوییم. به نظر من حرف زدن با بدن نیاز به خلوص بالایی دارد تا تماشاچی بتواند ژرفای آن حرکت را حفظ کند و به تعبیری آن را بخواند. اساسا اسم کار به همین دلیل «بخوان» است. چرا که هر کسی نسبت به ایده خودش و نسبت به آن چیزی که برداشت می‌کند حرکات و دیالوگ‌های ما را می‌خواند و کاری که خانم تهرانی با تک‌تک ما بازیگران انجام دادند این بود که توانستند آن خالص بودن وجود هر کدام از ما را نسبت به
نقش مان، از درون ما بیرون بکشند و بر این اساس هر کسی که کار را می‌بیند با آن ارتباط برقرار می‌کند. همه می‌گویند که ما چیزی را احساس کردیم، همه شما خالصانه در حال گفتن یک چیز هستید و ما می‌توانیم مفهوم آن را درک کنیم.
زندگی در حرکاتم جریان دارد
کاوه قائمی می‌گوید:«کار تئاترم به صورت حرفه‌ای بسیار کم بوده». او در کارنامه خود حضور در نمایش «بانوی سالخورده» از کارهای دیده شده
حمید سمندریان را دارد. او در تازه‌ترین تجربه حرفه‌ای‌اش روی صحنه تئاتر یکی از راویان نمایش «بخوان» بوده است.
چطور با خانم تهرانی و کار او آشنا شدید؟
در زمانی که خانم تهرانی کارگاهی را در دانشگاه تهران - باشگاه دانشجویان – دایر کردند من
به واسطه یکی از دوستان به این کلاس‌ها رفتم و بعد از حدود یک هفته که کارگاه به پایان رسید، برای این نمایش انتخاب شدم.
چند وقت برای این نمایش تمرین کردید؟
نزدیک به یک سال طول کشید.
آیا در ابتدا می‌دانستید چه کاری باید انجام دهید؟
زمان شرکت در کارگاه نمی‌دانستیم چه خبر است، اما بعد از آن خانم تهرانی با من تماس گرفتند و از من خواستند که با گروه همکاری کنم. چون به عقیده ایشان، من در کارگاه با تکنیک‌های ارائه شده ارتباط برقرار کرده بودم. بعد از آن به گروه ملحق شدم و با تمرین و استفاده از تجربیات خانم تهرانی برای حضور در این نمایش آماده شدم.
حس و حال شما در هر بار اجرا چگونه است؟
خب، این نخستین تجربه من است که با زبان بدن با تماشاگر حرف می‌زنم ولی هر شب از لحاظ حس و حال خودم و ارتباط برقرار کردن با تماشاگر، جذاب‌تر و بهتر می‌شود شاید هر بار می‌خواهم که با اکت‌ها عمیق‌تر ارتباط برقرار کنم و تمامی کارها برای من بسیار درونی و حقیقی می‌شود؛ بازی کمتر وجود دارد و زندگی در آن جریان دارد و این موارد می‌تواند ارتباطم را با تماشاچی قوی‌تر کند.
آیا این جریان زندگی با زندگی مخاطب قابل تطبیق و ارتباط هست؟
تا آنجا که من فکر می‌کنم، شنیده‌ام و با مخاطبان برخورد داشته‌ام، احساس می‌کنم هر کسی برای خود برداشتی از کار داشته و با اعمال و روند داستان به نسبت فهم و ادراكش ارتباطی برقرار کرده است.
این کار چه تجربه ویژه‌ای برای شما به همراه داشت؟
زندگی با بدن. ارسال نظر
پربیننده