انرژی تماشاچی؛ تمرکز گروه
علیرضا میرمحمدی دانشجوی سینما تئاتر است، کارگردانی تئاتر می‌خواند و تا به حال صرفا در کارهای کلاسی و دانشجویی حضور داشته است. او نیز مانند جمع دیگری از بازیگران «بخوان»، نخستین تجربه حرفه‌ای خود را در کنار عاطفه تهرانی به ثبت می‌رساند.
چگونه به گروه خانم تهرانی وارد شدید؟
با آقای مهدی فرج‌پور کار می‌کردم که ایشان مرا به خانم تهرانی معرفی کردند.
ویژگی‌های نمایش «بخوان» برای‌تان چه بود؟
در وهله اول، من دنبال برخی فاکتورها بودم؛ یکی اینکه خیلی علاقه به دیالوگ و کاری که با ادبیات
سر و کار دارد، ندارم، بیشتر دوست داشتم که در وادی «فیزیکال فرم تي‌اتر» فعالیت کنم. خانم تهرانی هم در این زمینه تجربه‌هایی دارند.
حس و حال شما در شب‌های اجرا چگونه است؟ آیا به چیزهایی که مدنظر خودتان و خانم تهرانی بود دست پیدا کرده‌اید؟
اینها بستگی به شب‌های اجرا دارد. یک شب ممکن است که تک تک بچه‌ها حس و حال‌شان درست و خوب باشد و در گرم کردن و تمرکز گروهی همه چیز به‌خوبی پیش برود و انرژی تماشاگری که روی صندلی‌ها نشسته است هم خوب باشد و به ما منتقل بشود و اینها همه دست‌به‌دست هم بدهند و آن اجرا به خوبی پایان یابد. علاوه بر این، آن اتفاقی که مدنظر ما و خانم تهرانی بود رخ داد و اتفاق بسیار مهمی در این میان به وجود آمد که من بیشتر از هر چیز به سمت آن کشیده شدم، زمان طولانی تمرین بود چرا که چیزی که در دانشگاه ها اتفاق می‌افتد، با دو ساعت تمرین و دو جلسه در هفته در پلاتو بودن سر و ته یک تمرین تئاتر را جمع می‌کنند اما ما در این گروه به مدت یک‌سال، 6 روز در هفته و به مدت 7 ساعت در روز بی‌وقفه تمرین می‌کردیم تا این همه فعالیت منجر به یک کار 50 دقیقه‌ای بشود و این اتفاق نادری است.
این نوع نمایش تا چه حد می‌تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند؛ بویژه در ایران؟
چون در ایران از این قبیل اتفاق‌ها کم رخ داده، یک مقدار ارتباط برقرار کردن مشکل می‌شود و در طراحی حرکت انتخاب حرکات از لحاظ اینکه مخاطب و دید او و ارتباط برقرار کردن و جذب شدن او چگونه است، کار بسیار سختی است و در این میان حتی بسیاری از حرکات من و دیگر دوستان بر این اساس حذف شدند؛ آن هم به دلیل بسیار درونی بودن حرکات یا بسیار سطحی بودن آن. در این زمینه و بویژه در ایران باید هر دو قشر عام و خاص و نیز فهم آنها را نسبت به حرکات انتخابی در کار در نظر داشت و این یکی از مهم‌ترین جنبه‌های ارتباط برقرار کردن با مخاطب است. شما باید در یک کار با این خصوصیات تمام اینها را رعایت کنید؛ این کار بسیار دشواری است.
یک سال کار با تخیل
«ئه‌ستیره مرتضایی» لیسانس مترجمی زبان فرانسه و فوق‌لیسانس پژوهش هنر دارد. وی که بازیگر نمایش «بخوان» است از دوران کودکی به دلیل فعالیت‌های مادرش در کار کودک، با تئاتر آشنا و در این عرصه حضور داشته است.
خیلی کوتاه از فعالیت‌های قبلی خود می‌گویید؟
پیش‌تر کاری به نام «تنها راه ممکن» با آقای یعقوبی در تئاترشهر داشتم اما بیشتر در کار نمایشنامه‌خوانی فعالیت می‌کنم، آن هم به دلیل اینکه مترجمی زبان فرانسه خوانده‌ام و کار ترجمه یکسری از نمایشنامه‌ها را به‌عهده گرفته‌ام. آخرین کارم در این زمینه هم ترجمه نمایشنامه‌ای از مارگریت دوراس بود. بعد از آن در کارگاه
آقای شمال امین از اتریش شرکت کردم که در دو سال پیاپی دو اجرا در دانشگاه سوره و در تالار مولوی داشتیم و از آنجا با خانم تهرانی آشنا شدم.
نمایشنامه «بخوان» و کار خانم تهرانی چه ویژگی‌هایی داشت که شما را جذب خود کرد؟
یکی از بارزترین ویژگی‌های کار خانم تهرانی این بود که یک فرصت یا تنها فرصتی را به من می‌داد تا آنچه که در درونم هست، خود، وجود خودم، تصویرها، تمام کلمات و جمله‌ها و هر چیزی که هست را به صورت یک حرکت نمایشی درآورم، خلق کنم و این پروسه جذاب و عظیم بود. یک سال کار با تخیل؛ از یک جمله شروع می‌کردم و خود آن جمله می‌رفت و بدل به حرکت می‌شد. البته در قالب یکسری تکنیک‌هایی که بیشتر کمک می‌کرد تا جمله‌ها قوی‌تر و خطوط قدرتمندتر شود. بر همین اساس هیچ وقت فکر نکردم که از این کار بیرون بیایم و همیشه دوست داشتم که بیشتر جلو بروم و ببینم چه چیزهای جدیدتری در آن هست. این برای من بسیار جذاب بود.
از چه تکنیک‌هایی بهره بردید تا به این مرحله از اجرا روی صحنه برسید؟
یکسری تکنیک‌ها را خانم تهرانی از سبک‌های مدرن برداشته و سری دیگر تکنیک‌هایی هستند که به واسطه تجربه و تحقیق به آنها دست پیدا کرده‌اند. عمده این تکنیک‌ها این بود که چگونه انرژی را در قالب یک حرکت بیرون بریزیم. ما از روش خط و نقطه که یک‌جور تمرین است و به‌علاوه تخیلی که به آن اضافه می‌شد، یک چیز جدید مثل «کنتاکت برقرار کردن با زمین و با انسان‌های دیگر» یاد گرفتیم؛ اینکه چگونه یک جمله را پرورش دهیم. اساسا با یک جمله چه حرکت‌هایی می‌توانیم انجام دهیم و با یک تصویر چه چیزهایی می‌توان خلق کرد. نگاه
انرژی تماشاچی؛ تمرکز گروه
علیرضا میرمحمدی دانشجوی سینما تئاتر است، کارگردانی تئاتر می‌خواند و تا به حال صرفا در کارهای کلاسی و دانشجویی حضور داشته است. او نیز مانند جمع دیگری از بازیگران «بخوان»، نخستین تجربه حرفه‌ای خود را در کنار عاطفه تهرانی به ثبت می‌رساند.
چگونه به گروه خانم تهرانی وارد شدید؟
با آقای مهدی فرج‌پور کار می‌کردم که ایشان مرا به خانم تهرانی معرفی کردند.
ویژگی‌های نمایش «بخوان» برای‌تان چه بود؟
در وهله اول، من دنبال برخی فاکتورها بودم؛ یکی اینکه خیلی علاقه به دیالوگ و کاری که با ادبیات
سر و کار دارد، ندارم، بیشتر دوست داشتم که در وادی «فیزیکال فرم تي‌اتر» فعالیت کنم. خانم تهرانی هم در این زمینه تجربه‌هایی دارند.
حس و حال شما در شب‌های اجرا چگونه است؟ آیا به چیزهایی که مدنظر خودتان و خانم تهرانی بود دست پیدا کرده‌اید؟
اینها بستگی به شب‌های اجرا دارد. یک شب ممکن است که تک تک بچه‌ها حس و حال‌شان درست و خوب باشد و در گرم کردن و تمرکز گروهی همه چیز به‌خوبی پیش برود و انرژی تماشاگری که روی صندلی‌ها نشسته است هم خوب باشد و به ما منتقل بشود و اینها همه دست‌به‌دست هم بدهند و آن اجرا به خوبی پایان یابد. علاوه بر این، آن اتفاقی که مدنظر ما و خانم تهرانی بود رخ داد و اتفاق بسیار مهمی در این میان به وجود آمد که من بیشتر از هر چیز به سمت آن کشیده شدم، زمان طولانی تمرین بود چرا که چیزی که در دانشگاه ها اتفاق می‌افتد، با دو ساعت تمرین و دو جلسه در هفته در پلاتو بودن سر و ته یک تمرین تئاتر را جمع می‌کنند اما ما در این گروه به مدت یک‌سال، 6 روز در هفته و به مدت 7 ساعت در روز بی‌وقفه تمرین می‌کردیم تا این همه فعالیت منجر به یک کار 50 دقیقه‌ای بشود و این اتفاق نادری است.
این نوع نمایش تا چه حد می‌تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند؛ بویژه در ایران؟
چون در ایران از این قبیل اتفاق‌ها کم رخ داده، یک مقدار ارتباط برقرار کردن مشکل می‌شود و در طراحی حرکت انتخاب حرکات از لحاظ اینکه مخاطب و دید او و ارتباط برقرار کردن و جذب شدن او چگونه است، کار بسیار سختی است و در این میان حتی بسیاری از حرکات من و دیگر دوستان بر این اساس حذف شدند؛ آن هم به دلیل بسیار درونی بودن حرکات یا بسیار سطحی بودن آن. در این زمینه و بویژه در ایران باید هر دو قشر عام و خاص و نیز فهم آنها را نسبت به حرکات انتخابی در کار در نظر داشت و این یکی از مهم‌ترین جنبه‌های ارتباط برقرار کردن با مخاطب است. شما باید در یک کار با این خصوصیات تمام اینها را رعایت کنید؛ این کار بسیار دشواری است.
یک سال کار با تخیل
«ئه‌ستیره مرتضایی» لیسانس مترجمی زبان فرانسه و فوق‌لیسانس پژوهش هنر دارد. وی که بازیگر نمایش «بخوان» است از دوران کودکی به دلیل فعالیت‌های مادرش در کار کودک، با تئاتر آشنا و در این عرصه حضور داشته است.
خیلی کوتاه از فعالیت‌های قبلی خود می‌گویید؟
پیش‌تر کاری به نام «تنها راه ممکن» با آقای یعقوبی در تئاترشهر داشتم اما بیشتر در کار نمایشنامه‌خوانی فعالیت می‌کنم، آن هم به دلیل اینکه مترجمی زبان فرانسه خوانده‌ام و کار ترجمه یکسری از نمایشنامه‌ها را به‌عهده گرفته‌ام. آخرین کارم در این زمینه هم ترجمه نمایشنامه‌ای از مارگریت دوراس بود. بعد از آن در کارگاه
آقای شمال امین از اتریش شرکت کردم که در دو سال پیاپی دو اجرا در دانشگاه سوره و در تالار مولوی داشتیم و از آنجا با خانم تهرانی آشنا شدم.
نمایشنامه «بخوان» و کار خانم تهرانی چه ویژگی‌هایی داشت که شما را جذب خود کرد؟
یکی از بارزترین ویژگی‌های کار خانم تهرانی این بود که یک فرصت یا تنها فرصتی را به من می‌داد تا آنچه که در درونم هست، خود، وجود خودم، تصویرها، تمام کلمات و جمله‌ها و هر چیزی که هست را به صورت یک حرکت نمایشی درآورم، خلق کنم و این پروسه جذاب و عظیم بود. یک سال کار با تخیل؛ از یک جمله شروع می‌کردم و خود آن جمله می‌رفت و بدل به حرکت می‌شد. البته در قالب یکسری تکنیک‌هایی که بیشتر کمک می‌کرد تا جمله‌ها قوی‌تر و خطوط قدرتمندتر شود. بر همین اساس هیچ وقت فکر نکردم که از این کار بیرون بیایم و همیشه دوست داشتم که بیشتر جلو بروم و ببینم چه چیزهای جدیدتری در آن هست. این برای من بسیار جذاب بود.
از چه تکنیک‌هایی بهره بردید تا به این مرحله از اجرا روی صحنه برسید؟
یکسری تکنیک‌ها را خانم تهرانی از سبک‌های مدرن برداشته و سری دیگر تکنیک‌هایی هستند که به واسطه تجربه و تحقیق به آنها دست پیدا کرده‌اند. عمده این تکنیک‌ها این بود که چگونه انرژی را در قالب یک حرکت بیرون بریزیم. ما از روش خط و نقطه که یک‌جور تمرین است و به‌علاوه تخیلی که به آن اضافه می‌شد، یک چیز جدید مثل «کنتاکت برقرار کردن با زمین و با انسان‌های دیگر» یاد گرفتیم؛ اینکه چگونه یک جمله را پرورش دهیم. اساسا با یک جمله چه حرکت‌هایی می‌توانیم انجام دهیم و با یک تصویر چه چیزهایی می‌توان خلق کرد. ارسال نظر
پربیننده