کاپلو؛ تصویری از یک برنده(2)

کاپلو؛ تصویری از یک برنده(2) ادامه فصل نخست: پیریس در میان گروه دوم، «گوئرینو کاپلو» پدر فابیو که از یکی از افسران لشکرهای توپخانه جبهه غرب بود به چشم می‌خورد. او مانند بسیاری دیگر تا حد مرگ شکنجه شده بود. براستی هنگامی که گوئرینو در تابستان سال 1945 به خانه‌اش در «پیریس» بازگشت، کمتر کسی حتی قادر به شناسایی او بود. گوئرینو که زمانی قامت بلند و جثه تنومندي داشت حدود 48 کیلو بیشتر وزن نداشت. شاید باور این مساله که او چگونه برخلاف بسیاری از همرزمان خود زنده مانده بود بسیار دشوار به نظر می‌رسید. او ترس و وحشت را پشت سر گذاشته بود، شاید زمان به کار بردن اراده‌ای پولادین برای آغازی نو و سختکوشی فرا رسیده بود. شاید هم پس از 6 سال نفرت و خشونت، اینک زمان بها دادن به عشق بود. به هر حال، در همان دوران و در روز 18 ژوئن 1946 «اولینا»، همسر گوئرینو پسری سالم به دنیا آورد که آن پسر، «فابیو» نام گرفت. جمهوری ایتالیا در آن سال در روز دوم ژوئن شکل گرفت و تا روز 14 سپتامبر یگان سوم نیروهای ارتش بریتانیا که در نزدیکی تریسته واقع شده بودند منطقه را تحت کنترل خود داشتند. این بدین معنی است که اگر کاپلو 16 روز زودتر به دنیا آمده بود اکنون یک انگلیسی‌الاصل محسوب می‌شد و اگر واژه سرنوشت در باورهای شما جایی داشته باشد شاید بتوانید باور کنید که این پسر کوچک از همان ابتدا قرار بود روزی هدایت تیم ملی فوتبال انگلیس را عهده‌دار شود. در میان نیروهای انگلیسی حاضر در منطقه چند نفر حضور داشتند که پیش از جنگ، فوتبال حرفه‌ای بازی کرده بودند. مسؤولان نظامی محلی گمان می‌کردند کنار هم قرار دادن فوتبالیست‌ها در کنار هم ایده خوبی خواهد بود، بنابراین چند تن از آنها در پیریس مستقر شده و در یک قدمی محل تولد کاپلو به تمرین در زمین چمن واقع در منطقه پرداختند. در میان آنها «استن مورتنسن» که بعدها به یکی از مهاجمان افسانه‌ای باشگاه بلک‌پول و تیم ملی فوتبال انگلیس تبدیل شد به چشم می‌خورد. او طی 25 بار پوشیدن پیراهن تیم ملی کشورش، برای این تیم 23 گل به ثمر رساند و تا به امروز تنها بازیکنی به شمار می‌رود که دوبار در فینال جام حذفی انگلیس موفق به هت‌تریک شده است. کوچک‌ترین مدرک عینی مبنی بر اینکه کاپلو، مورتنسن را در حال دویدن در زمین بازی دیده باشد وجود ندارد، اما تصور چنین صحنه‌ای خالی از لطف نیست. چه کسی می‌داند؟ شاید فابیوی کوچک آنجا در کنار زمین در آغوش مادرش بود. با توجه به اینکه گوئرینو بشدت درگیر باشگاه فوتبال محلی بود، منطقی به نظر می‌رسد که او در آن اطراف حضور داشته باشد و شاید، تنها شاید، او دوست داشت پسربچه کوچک خود را به رخ مهاجم آینده فوتبال انگلیس بکشد. شاید جنگ پایان یافته بود، اما بیسیاکریا محل تولد کاپلو بندرت روزهای آرام را تجربه می‌کرد. در واقع حدود یک دهه زمان لازم بود تا این منطقه بتواند وضعیت عادی خود را بازیابد. این منطقه همواره آمیخته‌ای از ایتالیایی‌ها، اسلوونیایی‌ها، اسلاویایی‌ها و اتریشی‌ها بود اما اکنون دیگر وضعیت آن غیرقابل کنترل به نظر می‌رسید. تنش‌ها میان راست‌گرایان و چپ‌گرایان و میان کمونیست‌ها و دموکرات‌های مسیحی در سرتاسر ایتالیا به اوج خود رسیده بود اما در بیسیاکریا گرایش دیگری نیز وجود داشت و آن هم ناسیونالیسم یا ملی‌گرایی بود. بسیاری بویژه آنهایی که والدین اسلوونیایی داشتند با «جوزیپ تیتو» رهبر کمونیست‌های یوگسلاوی نوظهور که پارتیزان‌ها را به مقاومت برابر تجاوز آلمان‌ها سوق داده بود همراه و همفکر شدند. آنها این موقعیت را فرصتی مناسب برای فرار از ایتالیا و بازگشت به وضعیت طبیعی پیش از سال 1918 می‌دیدند. طبیعتاً نگرانی مسؤولان ایتالیایی حاضر در منطقه روز به روز بیشتر می‌شد. در روز 30 ژوئن 1946 هواداران تیتو مسابقات دوچرخه‌‌سواری Giro d’Italia را متوقف کرده و در حالی که دوچرخه‌سواران به پیریس نزدیک می‌شدند به سوی آنها سنگ پرتاب کردند. بزودی، خشونت نه تنها در بیسیاکریا بلکه در تمام مسیر ساحل آدریاتیک تا تریسه بالا گرفت. مساله تنها به درگیری‌های خیابانی ختم نمی‌شد بلکه کریه‌‌تر و زشت‌تر از اینها بود. بسیاری از مردم همه روزه ناپدید شده و کمتر از یک هفته بعد با گلوله‌ای در پشت سر پيدا می‌شدند. بسیاری از آنها در گودال‌های معمولی که از بیسیاکریا به سمت تریسته وجود داشت پیدا می‌شدند. با یک برآورد تقریبی می‌توان گفت دست‌کم 2 هزار نفر توسط هواداران تیتو اعدام شدند. برخی از آنها فاشیست‌هایی بودند که به حمایت از آلمان‌ها می‌پرداختند، اما جرم بعضی دیگر تنها این بود که می‌خواستند بیسیاکریا در اختیار ایتالیایی‌ها باقی بماند. بسیاری ازخود را مخفی کردند، اما گوئرینو دست به چنین کاری نزد. او که چهره‌ای محبوب و قابل احترام در پیریس به شمار می‌رفت به عنوان معلم مدرسه و همچنین مربی فوتبال محلی همواره خود را به دور از مشاجره نگه داشته و در عوض سعی در گرد هم آوردن هردو گروه داشت. در اوایل دهه 50 موقعیت منطقه به ثبات رسیده بود، دست‌کم به سبب اینکه Iron Curtain «پرده آهنی» (این نامی است که از سال 1946 تا 1989 به مرز میان اروپای غربی و کشورهای کمونیستی اروپای شرقی اختصاص یافته بود.این مرز موجب شده بود تا ورود و خروج‌های اروپای شرقی با مشکلات بسیاری همراه شود) درست در فاصله چند مایلی پیریس از میان برداشته شده و موجب جدا شدن غرب از کمونیست‌های اروپای شرقی شده بود. برگردان: رشید سعدلو