برآوردها از یک تحقیق صورت گرفته در وزارت کار نشان می‌دهد متوسط تعداد بیکاران کشور در فاصله نیمه دهه ۸۰ تا ابتدای دهه ۹۰ بالغ بر ۲ میلیون و ۷۴۶ هزار نفر بوده است و در این مقطع زمانی تعداد شاغلان کشور به صورت متوسط ۲۰ میلیون و ۷۰۰ هزار نفر بوده و بیش از ۳۷میلیون نفر نیز هیچ فعالیتی در اقتصاد کشور نداشته‌اند. به گزارش مهر، بر این اساس، نتایج بررسی ۷ ساله از وضعیت بازار کار کشور نشان می‌دهد متوسط مدت بیکاری افراد برای جست‌وجوی یک شغل در حدود ۵ ماه است که این میزان برای مردان ۷ ماه و برای زنان حدود ۲۶ ماه است. نتایج سنجش امید به کار نشان می‌دهد متوسط ماندگاری افراد در اشتغال ۱۸ ماه است که این میزان برای زنان ۸ ماه و برای مردان ۲۴ ماه است. به بیان
ساده‌تر، افراد در مشاغلی که وارد می‌شوند در نهایت می‌توانند در دوره‌های یادشده بمانند و دوام بیاورند. از سویی، انتظار می‌رود یک فرد ۱۰ ساله و بیشتر بتواند ۲۵ سال از عمرش را به‌عنوان نیروی کار حضور داشته باشد. این دوره برای مردان ۴۱ سال و برای زنان نیز ۱۰ سال است. به بیان دیگر، مردان بیش از ۴ برابر زنان به‌عنوان نیروی آماده به کار شناخته می‌شوند. با این وجود، مدت زمانی که انتظار می‌رود افراد به کار اشتغال داشته باشند حدود ۲۲ سال است که این مدت برای مردان ۲۷ سال و برای زنان حدود ۸ سال است. دوره انتظار برای یافتن کار و بیکاری در ایران حدود ۳ سال است که این میزان برای مردان حدود ۴ سال و برای زنان حدود ۲ سال است. در بخش دیگر، متوسط غیرفعالی نیروی کار در ایران ۴۰ سال است که این میزان برای مردان حدود ۲۴ سال و برای زنان حدود ۵۵ سال است. یعنی ممکن است مردان در طول عمرشان ۲۴ سال را غیرفعال باشند و زنان نیز ۵۵ سال. بنا به این گزارش بالابودن تعداد متقاضیان کار در کشور درمقابل عرضه پایین فرصت‌های شغلی مناسب، باعث شده امید به اشتغال افراد جوان در ایران در سطح پایینی قرار گیرد در چنین شرایطی افراد نمی‌توانند تصمیم بگیرند در چه رشته‌ای وارد بازار نامساعد کار شوند. البته در بسیاری موارد دیگر بحث علاقه به ناچار جای خود را به معیشت و مسائلی از این دست می‌دهد و فرد برای اینکه بیکار نماند، به اولین فرصت شغلی که به وی پیشنهاد می‌شود پاسخ مثبت می‌دهد.