سعید نامداری: «غرب باید با حمایت از توافق، دولت آقای روحانی را در ایران تقویت کند.» این لب کلام مصاحبه تقریبا 10 دقیقه‌ای جک استراو بود با عنایت فانی بود که این هفته از بی‌بی‌سی فارسی باز پخش شد. بنگاه خبرپراکنی بی‌بی‌سی پس از توافق وین، اقدام به باز پخش مصاحبه چندی پیش خود با وزیر اسبق خارجه انگلیس که به‌خاطر افشای کارچاق‌کنی‌هایش در میان انگلیسی‌ها به «جک 5 هزار پوندی» مشهور شده، کرد. استراو پس از حذف شدن از عرصه سیاسی بریتانیا که خودش در این مصاحبه از آن با عنوان «اجبار برای تغییر شغل» یاد کرد حالا باید به فکر مخارج عائله‌اش باشد. «جان ویتاکر استراو» 80 ساله که دوستان سیاسی‌اش حتی در تهران او را جک صدا می‌زنند از 1979 تا ماه فوریه گذشته(اسفند 93) که به‌خاطر رسوایی مالی و رسانه‌ای از کرسی پارلمانی‌اش استعفا داد، به مدت 36 سال نماینده حزب کارگر بریتانیا از شهر بلکبرن، یکی از پایگاه‌های مطلوب این حزب در جزیره بود اما تله رسانه‌ای مشترک روزنامه دیلی‌تلگراف و شبکه چهار(چنل فور) انگلیس چنان او را در حال دلالی به دام انداخت که خود جک بلافاصله به وست‌مینیستر آمد و با اعتراف به اینکه «بدجوری توی تله افتادم» استعفایش را از حزب کارگر اعلام کرد. در فیلم مخفی و مستند منجر به رسوایی استراو او در مقابل فرستادگان روزنامه دیلی‌تلگراف - که خودشان را ماهرانه نمایندگان یک شرکت مخابراتی چینی در هنگ‌کنگ جا زده بودند- تصویری از یک دلال حرفه‌ای و یک سیاستمدار اهل بخیه به نمایش می‌گذارد و برای اینکه طرف مقابل را از قدرت دلالی خودش در اتاق‌های پشتی وست‌مینیستر و اتحادیه اروپایی مطمئن سازد به ذکر خاطره‌هایی کثیف از لابی‌گری‌هایش برای شرکت‌های مختلف می‌پردازد و دست آخر هنگام چانه‌زنی حق دلالی‌اش می‌گوید: «قیمت من روزی 5 هزار پوند است.» و همین تبدیل می‌شود به لقب «جک 5 هزار پوندی» برای این مهره سوخته سیاسی و اجتماعی؛ لقبی که اگر برای حزب کارگر انگلیس سنگین بود باید برای جریانی سیاسی در ایران که جک کارچاق‌کن بیش از یک دهه است در رسانه‌ها و محافل سیاسی سنگشان را به سینه می‌زند نیز هشداردهنده باشد تا بیش از این حق حساب‌ها را خرج یک واسطه سیاسی سوخته نکنند. اما گویا این جریان تصور می‌کند از انگلستان فقط اخبار لیگ برتر فوتبالش به ایران می‌رسد و مردم ایران از رسوایی بی‌سابقه چند ماه پیش جک و حزب کارگر چیزی نمی‌دانند. با سابقه‌ای که از او سراغ داریم بعید است این دلال انگلیسی در همه سال‌های گذشته و همین‌طور در مصاحبه با بی‌بی‌سی برای رضای خدا موش گرفته باشد. او در این گفت‌وگو در کمال تعجب سعی کرد خود را یک شهروند ایرانی طرفدار رئیس‌جمهور روحانی جا بزند نه یک دیپلمات سابق انگلیسی. استراو تقریبا تمام اصول دیپلماتیک در مورد حفظ اسرار را در بازگویی ماوقع مذاکرات هسته‌ای سال‌های 2003 تا 2005 زیر پا گذاشت و پشت پرده‌ها را از زاویه نگاه خودش فاش کرد و عجیب آنکه در این افشاگری‌ها هیچ‌کس در امان نبود
– حتی دولت‌های بوش و بلر– مگر دوستان! استراو چنان از آقای هاشمی رفسنجانی درباره رابطه با آمریکا نقل قول کرد که گویی در همه این سال‌ها مرید او بوده است. او گفت باید به توافق با ایران خوشبین بود، چرا که ایران در حال تغییر از درون است و غرب دیگر نباید رفتاری که با خاتمی کرد را با روحانی تکرار کند. او سپس گفت خاتمی پس از وقایع 11 سپتامبر، با شجاعت تمام به سمت غرب گام برداشت اما دولت بوش قالی را از زیر پای او کشید. جک همچنین جان بولتون را نفوذی دیک چنی، معاون همه‌کاره دولت بوش در وزارت خارجه دوران کالین پاول دانست، دولت بوش را عامل بر هم خوردن نقشه 3 دولت اروپایی برای توافق هسته‌ای با ایران دانست و دست آخر هم گفت زیرآب او را همین‌ها نزد تونی بلر زده‌اند. استراو در نهایت چنین جمع‌بندی کرد که «در جهان غرب میلی برای حمله به ایران وجود ندارد» چرا که «تهدید ایران احمقانه است؛ حتی به فکر کردن به آن». دست آخر هم وقتی ابراز امیدواری کرد دوباره به ایران برود در واکنش به کنایه عنایت فانی که «آن وقت باید منتظر گوجه پرتاب کردن یک نماینده مجلس ایران باشید» پاسخ داد «در انگلیس چیزهای خیلی بدتری به سویم پرتاب شده».