درگذشت محمد مصدق نخست‌وزیر دوران محمدرضا پهلوی (1345ش)
محمد مصدق در سال 1261ش در روستای احمدآباد در اطراف تهران به دنیا آمد. وی در سال 1299ش به سمتهای وزیر دارایی، وزیر خارجه و سپس نمایندگی مردم تهران در مجلس شورای ملی برگزیده شد اما پس از آن برای مدتی از سیاست کناره گرفت. مصدق در سال 1322ش بار دیگر به صحنه سیاست بازگشت و در دورههای چهاردهم و شانزدهم مجلس شورای ملی، برای ملی کردن صنعت نفت ایران تلاش کرد. دکتر محمد مصدق در 29 اسفند 1329ش، موفق شد تا قانون ملی‌شدن صنعت نفت ایران را با حمایت جریانهای اسلامی به رهبری آیتالله کاشانی و گروههای ملی در مجلس به تصویب مجلس شورای ملی و سنا برساند. در همین راستا، مصدق در اردیبهشت 1330 برای اجرای این قانون و خلع ید از شرکت نفت انگلیس، نخست‌وزیر ایران شد. مصدق تصور میکرد که مردم تا همیشه از او حمایت خواهند کرد. کار او بدانجا رسید که حتی آیتالله کاشانی را از دخالت در امور دولت و سیاست برحذر داشت و به هشدار آن عالم مجاهد درباره احتمال کودتا علیه دولت توجهی نکرد. از آن سو، چون مصدق موجبات ناراحتی شاه و دوستان غربی او را فراهم آورده بود، تدارک کودتایی بر ضد مصدق دیده شد تا آنکه در جریان کودتای 28 مرداد 1332ش، دولت مصدق به آسانی سقوط کرد. او پس از چند سال تبعید در 14 اسفند 1345 و در 84 سالگی در آنجا در گذشت و در زادگاه خود به خاک سپرده شد.
حمله گارد «بنی صدر» و منافقان همدست او به مردم حزبالله (1359ش)
پس از انتخاب بنی‌صدر به ریاست‌جمهوری، تلاشهای وی در سازماندهی ارتش و اجرای عملیات نظامی به منظور کسب پیروزی سیاسی - نظامی با شکست و ناکامی همراه شد. لیکن این ناکامی وی، برنامههای دیگری را پیشروی نیروهای شناخته شده مخالف نظام قرار داد. در این روند، حادثه 14 اسفند در دانشگاه تهران، نشانه سرفصل جدیدی از تلاش ضدانقلاب در داخل کشور محسوب میشد. در این روز و در ادامه دشمنیهای بنی‌صدر و گروهک ضدانقلاب منافقین با یاران اصیل امام خمینی(ره) و نظام جمهوری اسلامی، در مراسمی که به مناسبت سالروز درگذشت دکتر محمدمصدق در دانشگاه تهران برگزار شده بود، بنی‌صدر در سخنرانی خود به شخصیتهای انقلاب و نهادهای انقلابی توهین کرد و در راستای اهداف استکبار جهانی سخن راند که با اعتراض امت حزبالله مواجه گردید. پس از آن گارد شخصی بنی‌صدر و منافقان مسلح طی یک برنامه از پیش تنظیم شده، به دستور بنی‌صدر، به مردم انقلابی حمله کرده و گروه بیشماری را زخمی و دستگیر نمودند. این حادثه منجر به وقوع حوادث و رخدادهایی شد که سرانجام منتهی به درگیری مسلحانه در داخل کشور و در نهایت شکست ضدانقلاب و حذف آنها از صحنه سیاسی شد.
مرگ «ژوزف استالین» رهبر دیکتاتور اتحاد جماهیر شوروی سابق (1953م)
ژوزف ویساریونوویچ جوگاشویلی موسوم به استالین، دیکتاتور سفاک شوروی سابق، در 21 دسامبر 1879م در شهری نزدیک تفلیس در گرجستان به دنیا آمد. او در 1917 همراه با لنین، انقلاب موفق بلشویکی را به پیروزی رساند و از طرف لنین به وزارت کشور روسیه منصوب شد. استالین در سال 1922م به جانشینی لنین که به علت بیماری توان انجام کار نداشت برگزیده شد و از این تاریخ به بعد، استالین با قبضه کردن تشکیلات حزب کمونیست به‌تدریج قدرت را به دست گرفت. در اواخر سال 1922م، استالین برای اینکه رهبری بلامنازع کشور را به دست بگیرد، لنین را به عنوان استراحت و معالجه و در واقع برای دخالت نکردن در امور، به شهر کوچک گورکی در 50 کیلومتری مسکو منتقل کرد و ارتباط او را با خارج به‌تدریج قطع نمود. در دهه 1930 و همگام با تأسیس سازمان پلیس مخفی توسط استالین، صدها هزار نفر از مردم دچار تصفیههای خونین شدند و میلیونها نفر به سیبری و اردوگاههای کار اجباری تبعید گشتند. استالین از 1941 تا 1945 جنگ علیه آلمان را رهبری کرد و با شرکت در کنفرانس تهران و یالتا نفوذ قابل ملاحظهای برای شوروی در اروپا و سازمان ملل کسب کرد. استالین در سال‌های پس از جنگ سیاست دوری از غرب را در پیش گرفت که بعدها به سیاست پرده آهنین معروف شد. ژوزف استالین سرانجام در پنجم مارس 1953م پس از عمری جنایت و خونریزی در 74 سالگی درگذشت و بسیاری از مردمان را از شرّ خویش راحت کرد.