104 تشکل دانشجویی کشور در نامه‌ای به اعضای شورایعالی امنیت ملی اعلام کردند: جنبش دانشجویی از اعضای محترم شورایعالی امنیت ملی انتظار دارد فارغ از هیاهوهای رسانه‌ای و تبریک و تخریب‌های نابجا، در فضایی آرام و منطقی به روشنگری مردم پرداخته و از اجرای هرگونه توافق نامتوازن که ناقض منافع ملی باشد، جلوگیری به عمل آورد.
به گزارش «وطن امروز»، در این نامه آمده است: بنابر فرمایش رهبر انقلاب که فرمودند «انتظار ما این است که دست‌اند‌رکاران، با دقت مصالح را
- مصالح کشور را، مصالح ملی را- در نظر بگیرند و آنچه را تحویل ملت خواهند داد، بتوانند با گردن افراشته، در مقابل خدای متعال هم ارائه بدهند»، جنبش دانشجویی از اعضای محترم شورایعالی امنیت ملی انتظار دارد فارغ از هر سمت لشکری و کشوری، به عنوان حافظان منافع ملت ایران، در این برهه از نبرد تاریخی حق و باطل، وظیفه خود را به نحو احسن اجرا نمایند و بدانند عملکرد ایشان در حافظه تاریخی ملت ایران خواهد ماند.
در این نامه همچنین با اشاره به تناقضات مربوط به متن برجام و خطوط قرمز نظام آمده است:
3 خط قرمز در حوزه امنیت ملی و منطقه‌ایِ نظام، عدم نفوذ دشمن در امنیت کشور به بهانه نظارت، حفظ و توسعه توان‌دفاعی و بازدارندگی کشور و حمایت از مقاومت اسلامی است که در متن برجام بارها مورد خدشه واقع شده‌اند. به طور مثال در بند 14 برجام با پرداختن به گزارش مورخ 8 نوامبر 2011 آژانس (مساله PMD) با دسترسی کامل به سایت‌ها، تجهیزات، اشخاص و اسناد موافقت شده است. آیا این بدان معنا نیست که به واسطه افشای این اطلاعات محرمانه باید منتظر به‌خطر افتادن امنیت دانشمندان و نخبگان هسته‌ای باشیم؟
این تشکل‌های دانشجویی اعلام کردند: برگ برنده قدرت دفاع و بازدارندگی ما در منطقه، در اختیار داشتن سامانه موشکی قدرتمند علی‌الخصوص موشک‌های بالستیک می‌باشد. ولی آیا این امتیاز با توجه به بند 3 ضمیمه B قطعنامه مبتنی بر عدم فعالیت ایران در ارتباط با موشک‌های بالستیک در طول 8 سال از ایران سلب نشده و با توجه به ناامنی حاصل‌شده از حضور مستکبرانه آمریکا و اسرائیل در منطقه، قدرت ایران برای مقابله با تهدیدات خارجی تقلیل پیدا نخواهدکرد؟ با توجه به اظهارات اخیر مسؤولان مبنی بر نپذیرفتن بندهای تسلیحاتی قطعنامه، اساساً آیا امکان این وجود دارد که جمهوری اسلامی قطعنامه‌ای را که به طور ضمنی در متن برجام پذیرفته و درباره متن آن مذاکره شده است، نپذیرد و بندهایی از آن را اجرا نکند؟ و بر فرض امکان عدم اجرای بندهای فوق‌الذکر توسط ایران، سرنوشت لغو تحریم‌هایی که در مکانیزم‌های این قطعنامه پیش‌بینی شده بود، چه می‌شود؟