انگار عادت کرده‌ایم وقتی کار به شر ایط بحرانی می‌رسد و نمی‌دانیم چه باید کرد، هفته‌ای یا روزی بسازیم و خود را از شر تمام عذاب وجدان‌ها خلاص کنیم؛ روز هوای پاک، روز ایمنی در برابر زلزله، روز زمین پاک و حالا این اواخر روز و هفته خوابگاه‌ها! جالب است؛ یک هفته درباره خوابگاه و خوابگاهیان سخنرانی می‌کنیم و بعد همه چیز فراموش می‌شود تا سال آینده، همین هفته.
سحرخیز باش تا کامروا شوی
اگر کسی آنقدر خوش‌شانس باشد تا در این اوضاع بی‌خوابگاهی بتواند تختی را در یکی از خوابگاه‌ها ازآن خود کند، تازه مشکلاتش آغاز شده است چراکه باید چهار سال برای به دست آوردن ابتدایی‌ترین لزومات زندگی بجنگد؛ آب گرم، نوبت پخت غذا، نوبت دستشویی، نوبت شستن لباس، جای نشستن، جای خوابیدن و حتی جای غذا خوردن. مریم که دانشجوی سال آخر جامعه‌شناسی است و در یکی از خوابگاه‌های تهران ساکن است برای اینکه بتواند بدون دردسر از دستشویی و حمام استفاده کند، صبح‌ها بعد از نماز دیگر نمی‌خوابد: «وقتی صبح خیلی زود بیدار می‌شوم دیگر مشکل آب گرم و نوبت برای حمام و دستشویی ندارم. البته این اصلا کار ساده‌ای نیست.»
مریم معتقد است زود بیدار شدن در خوابگاه کار دشواری است و او تنها برای فرار از سختی بیشتر این‌قدر سحرخیز است: «چون بچه‌ها عادت دارند تا نیمه‌شب بیدار بمانند و حرف بزنند، کسی زود نمی‌خوابد. بنابراین من هم خیلی زود نمی‌خوابم، اما از ترس اینکه صبح ساعت‌ها در صف بایستم و از کلاس‌هایم عقب بیفتم مجبورم زودتر بیدار شوم.» مظهری، روانشناس و استاد دانشگاه درباره خوابگاه‌های دانشجویی می‌گوید: دانشجویان حداقل چندین سال در خوابگاه‌های دانشجویی روز و شب خود را سپری می‌کنند و این درحالی است که از خانواده‌های خود و در نتیجه از یک محیط عاطفی دور هستند. نبود امکانات مناسب باعث می‌شود این افراد به‌راحتی با کمبود عاطفه مواجه شده و در معرض مشکلات روحی و روانی قرار گیرند. این روانشناس و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد می‌افزاید: اگرچه وضعیت برخی از خوابگاه‌های دانشجویی در حال حاضر بهبود یافته اما هنوز شاهد آن هستیم که بسیاری از دانشگاه‌ها از امکاناتی مانند سرویس‌های بهداشتی مناسب، فضای فیزیکی و محیط‌های تفریحی مناسب برخوردار نیستند .
خوابگاهی که حتی برای خواب جا ندارد
يك ساختمان بزرگ با اتاق‌هاي كوچك و تخت‌هاي چند طبقه فلزي كه شب‌ها موقع خواب سروصداي بسيار به پا مي‌كنند، اولین تصویر زندگی در فضایی جدید است. برای نوجوانی که ۱۸ سال در يك خانه با تمامي ويژگي‌هاي آرامش‌دهنده زندگی می‌کرد حالا يك ساختمان بزرگ جاي همه‌چيز را مي‌گيرد و نوع تازه زندگي آغاز مي‌شود. زندگی در اتاق‌های کوچک و تاریک بدون داشتن امکانات اولیه زندگی؛ این نوع تازه زندگی این نوجوان است. محمد، دانشجوي ۲۴ ساله دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسي به جمعيت دانشجويان ساكن يك اتاق اشاره مي‌كند و مي‌گويد: «هشت نفر در يك اتاق كوچك، يعني هشت جوان پر انرژي و پر سروصدا در يك محيط دربسته و محدود» و ادامه می‌دهد: «مشکل اینجاست که این اتاق‌ها حتی برای هشت نفر تختخواب ندارند و همیشه 2 نفری که آخر به جمع اضافه می‌شوند باید روی زمین بخوابند. حالا حساب کنید در این اتاق کوچک که دور تا دورش را تخت گرفته و دو نفر هم روی زمین خوابیده‌اند، اگر یکی بخواهد برای امتحان فردا درس بخواند چه می‌شود!»
محمد دلدار، جامعه‌شناس و مدرس دانشگاه تهران در اين‌باره مي‌گويد: مشكلات دانشجويان درون خوابگاه‌ها اين است كه امكانات اندك و ناكافي، خوابگاه‌ها را به محيط‌هايي غيرقابل تحمل تبديل كرده‌است.جواني را مي‌شناسم كه هنگام امتحانات از خوابگاه خارج مي‌شود و به خانه يكي از اقوامش مي‌رود. در حالي كه به نظر مي‌رسد خوابگاه بايد محيطي آرام و ساكت براي رشد و تحصيل دانشجويان باشد. وی ادامه می‌دهد: هم‌اكنون و بي‌اغراق بسياري از خوابگاه‌هاي ايران به محيط‌هايي پرسروصدا و غيرقابل تحمل بدل شده‌اند و بی‌شک محيط نامناسب زندگي نخستين ضربه بر پيكر روح جواني است كه با آرزوهاي بسيار به دنبال به دست آوردن رتبه‌هاي عالي علمي است. خوابگاه اگر چه مشکلات فراوانی را برای دانشجویان به همراه دارد و هیچ شباهتی بین آن اتاق‌های کوچک و محیط زندگی مناسب وجود ندارد، اما اغلب برای دانشجویان سرشار از خاطرات شیرین است. کسانی که بدون برخورد با مشکلات اساسی از این چهاردیواری دوست داشتنی خداحافظی می‌کنند سالیان سال خاطرات روزهای سپری شده در خوابگاه را در ذهن خود نگه می‌دارند. آرزوی یک خواب آرام
انگار عادت کرده‌ایم وقتی کار به شر ایط بحرانی می‌رسد و نمی‌دانیم چه باید کرد، هفته‌ای یا روزی بسازیم و خود را از شر تمام عذاب وجدان‌ها خلاص کنیم؛ روز هوای پاک، روز ایمنی در برابر زلزله، روز زمین پاک و حالا این اواخر روز و هفته خوابگاه‌ها! جالب است؛ یک هفته درباره خوابگاه و خوابگاهیان سخنرانی می‌کنیم و بعد همه چیز فراموش می‌شود تا سال آینده، همین هفته.
سحرخیز باش تا کامروا شوی
اگر کسی آنقدر خوش‌شانس باشد تا در این اوضاع بی‌خوابگاهی بتواند تختی را در یکی از خوابگاه‌ها ازآن خود کند، تازه مشکلاتش آغاز شده است چراکه باید چهار سال برای به دست آوردن ابتدایی‌ترین لزومات زندگی بجنگد؛ آب گرم، نوبت پخت غذا، نوبت دستشویی، نوبت شستن لباس، جای نشستن، جای خوابیدن و حتی جای غذا خوردن. مریم که دانشجوی سال آخر جامعه‌شناسی است و در یکی از خوابگاه‌های تهران ساکن است برای اینکه بتواند بدون دردسر از دستشویی و حمام استفاده کند، صبح‌ها بعد از نماز دیگر نمی‌خوابد: «وقتی صبح خیلی زود بیدار می‌شوم دیگر مشکل آب گرم و نوبت برای حمام و دستشویی ندارم. البته این اصلا کار ساده‌ای نیست.»
مریم معتقد است زود بیدار شدن در خوابگاه کار دشواری است و او تنها برای فرار از سختی بیشتر این‌قدر سحرخیز است: «چون بچه‌ها عادت دارند تا نیمه‌شب بیدار بمانند و حرف بزنند، کسی زود نمی‌خوابد. بنابراین من هم خیلی زود نمی‌خوابم، اما از ترس اینکه صبح ساعت‌ها در صف بایستم و از کلاس‌هایم عقب بیفتم مجبورم زودتر بیدار شوم.» مظهری، روانشناس و استاد دانشگاه درباره خوابگاه‌های دانشجویی می‌گوید: دانشجویان حداقل چندین سال در خوابگاه‌های دانشجویی روز و شب خود را سپری می‌کنند و این درحالی است که از خانواده‌های خود و در نتیجه از یک محیط عاطفی دور هستند. نبود امکانات مناسب باعث می‌شود این افراد به‌راحتی با کمبود عاطفه مواجه شده و در معرض مشکلات روحی و روانی قرار گیرند. این روانشناس و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد می‌افزاید: اگرچه وضعیت برخی از خوابگاه‌های دانشجویی در حال حاضر بهبود یافته اما هنوز شاهد آن هستیم که بسیاری از دانشگاه‌ها از امکاناتی مانند سرویس‌های بهداشتی مناسب، فضای فیزیکی و محیط‌های تفریحی مناسب برخوردار نیستند .
خوابگاهی که حتی برای خواب جا ندارد
يك ساختمان بزرگ با اتاق‌هاي كوچك و تخت‌هاي چند طبقه فلزي كه شب‌ها موقع خواب سروصداي بسيار به پا مي‌كنند، اولین تصویر زندگی در فضایی جدید است. برای نوجوانی که ۱۸ سال در يك خانه با تمامي ويژگي‌هاي آرامش‌دهنده زندگی می‌کرد حالا يك ساختمان بزرگ جاي همه‌چيز را مي‌گيرد و نوع تازه زندگي آغاز مي‌شود. زندگی در اتاق‌های کوچک و تاریک بدون داشتن امکانات اولیه زندگی؛ این نوع تازه زندگی این نوجوان است. محمد، دانشجوي ۲۴ ساله دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسي به جمعيت دانشجويان ساكن يك اتاق اشاره مي‌كند و مي‌گويد: «هشت نفر در يك اتاق كوچك، يعني هشت جوان پر انرژي و پر سروصدا در يك محيط دربسته و محدود» و ادامه می‌دهد: «مشکل اینجاست که این اتاق‌ها حتی برای هشت نفر تختخواب ندارند و همیشه 2 نفری که آخر به جمع اضافه می‌شوند باید روی زمین بخوابند. حالا حساب کنید در این اتاق کوچک که دور تا دورش را تخت گرفته و دو نفر هم روی زمین خوابیده‌اند، اگر یکی بخواهد برای امتحان فردا درس بخواند چه می‌شود!»
محمد دلدار، جامعه‌شناس و مدرس دانشگاه تهران در اين‌باره مي‌گويد: مشكلات دانشجويان درون خوابگاه‌ها اين است كه امكانات اندك و ناكافي، خوابگاه‌ها را به محيط‌هايي غيرقابل تحمل تبديل كرده‌است.جواني را مي‌شناسم كه هنگام امتحانات از خوابگاه خارج مي‌شود و به خانه يكي از اقوامش مي‌رود. در حالي كه به نظر مي‌رسد خوابگاه بايد محيطي آرام و ساكت براي رشد و تحصيل دانشجويان باشد. وی ادامه می‌دهد: هم‌اكنون و بي‌اغراق بسياري از خوابگاه‌هاي ايران به محيط‌هايي پرسروصدا و غيرقابل تحمل بدل شده‌اند و بی‌شک محيط نامناسب زندگي نخستين ضربه بر پيكر روح جواني است كه با آرزوهاي بسيار به دنبال به دست آوردن رتبه‌هاي عالي علمي است. خوابگاه اگر چه مشکلات فراوانی را برای دانشجویان به همراه دارد و هیچ شباهتی بین آن اتاق‌های کوچک و محیط زندگی مناسب وجود ندارد، اما اغلب برای دانشجویان سرشار از خاطرات شیرین است. کسانی که بدون برخورد با مشکلات اساسی از این چهاردیواری دوست داشتنی خداحافظی می‌کنند سالیان سال خاطرات روزهای سپری شده در خوابگاه را در ذهن خود نگه می‌دارند. ارسال نظر
پربیننده