
در حالی که هنوز حدود 40 روز تا پایان فرصت نقلوانتقالات لیگ برتر والیبال باقی است، حضور تیمهای تازه وارد موجب غوغاسالاری در این ورزش شده است. در سالهای اخیر تیمهای زیادی یکشبه به والیبال آمدند و بعد از هزینههای سنگین در لیگ برتر و ناکامی خیلی زود عطای تیمداری را به لقای آن بخشیدند. داماش گیلان، گیتیپسند اصفهان، باریج اسانس کاشان، پتروشیمی بندر امام، میزان خراسان، پرسپولیس، نوین کشاورز، متین ورامین و... تیمهایی هستند که در سالهای اخیر از حضور در لیگ برتر والیبال انصراف دادند اما با موفقیتهای تیم ملی والیبال و گسترش اقبال عمومی به این ورزش هر ساله تعداد زیادی از صاحبان سرمایه نیز برای تیمداری در لیگ برتر ابراز تمایل میکنند؛ تمایلی که با استقبال مسؤولان فدراسیون یکشبه موجب شکلگیری تیمهای تازهتاسیس در والیبال میشود؛ تیمهایی که نه ساختار باشگاهی دارند و نه از زیربنا و سختافزار مناسب بهره میبرند، نه حتی نیروی انسانی مجرب و آشنا به مدیریت ورزشی در اختیار دارند و تنها به دلیل علاقه و گاهی تصمیم احساسی یک مدیر صنعتی یا اقتصادی تشکیل میشوند. به دلیل عدم آشنایی مدیران این باشگاهها با بازار خرید و فروش بازیکن در والیبال ایران معمولا هزینههای سرسامآوری تنها با هدف قهرمانی در این باره انجام میشود که باعث افزایش کاذب قیمت بازیکنان و برهم خوردن بازار نقلوانتقالات میشوند اما از آنجا که در دنیای ورزش نتیجه مسابقات قابل پیشبینی نیست، معمولا گرانترین تیمهای لیگ بهترین نتیجه را در مسابقات نمیگیرند. همین موضوع موجب میشود تب تند مدیران تیمهای تازه تاسیس به سرعت سرد شود و چنین تیمهایی بعد از یکی، دو سال انصراف خود را از حضور در لیگ برتر اعلام کنند. با این حال صرف حضورشان در لیگ برتر موجب غوغاسالاری میشود. پیشنهادهای نجومی به بازیکنان والیبال در ابتدای فصل و برگشت خوردن چک آنها در پایان فصل قصه تکراری سالهای اخیر لیگ برتر والیبال بوده است. در این آشفتهبازار بیشترین آسیب را تیمهای ریشهدار و سنتی لیگ برتر میبینند، تیمهایی که سالها برای پرورش یک بازیکن تلاش کردهاند، یکشبه ستارگان خود را از دست میدهند. متاسفانه صرف تیمداری در لیگ برتر والیبال هیچ امتیازی برای یک باشگاه به حساب نمیآید، از این رو باشگاههای بازیکنساز و ریشهدار در لیگ برتر والیبال به تدریج مجالی برای تداوم حضور در لیگ برتر والیبال پیدا نمیکنند. در سالهای گذشته دستمزد یک بازیکن در لیگ والیبال با مجموع هزینههای یک تیم دیگر برابری میکرد. شاید بهتر است مسؤولان سازمان لیگ برتر و فدراسیون والیبال به جای استقبال از تیمهای تازهوارد، در ایجاد ساختار نظاممند، پویا و تشویق باشگاههای ریشهدار و بازیکنساز برای تداوم حضور در لیگ برتر والیبال تلاش کنند.