با مهشاد مخبری، بازیگر اشک‌ها و لبخندها
راه رفتن روی لبه تیغ
پروانه حسین‌زاده: مهشاد مخبری، بازیگر نقش سیمین در اشک‌ها و لبخندهاست. او تاکنون علاوه بر بازیگری تئاتر و ترجمه آثار نمایشی، فیلمنامه «آن‌سوی رودخانه» را به همراه عباس احمدی مطلق نوشته است. علاوه بر این بازی در «دبیرستان خضرا» و اجرای نمایش «پیرزن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» و طنز «13» و اجرای نمایش «سمفونی ناکوک» کار آتیلا پسیانی در کارنامه کاری وی ثبت شده است. به بهانه حضورش در سریال «اشک‌ها و لبخندها» به سراغش رفتیم.
بازیگری را چگونه شروع کردید؟
ورود من به این عرصه خیلی اتفاقی بود. هیچگاه آرزوی حضور در عرصه هنر و بازیگری را نداشتم، زمانی که به تماشای فیلم یا سریالی می‌نشستم، نگاهی معمولی و غیرحرفه‌ای به بازیگران داشتم تا اینکه به پیشنهاد یکی از دوستانم یک تئاتر دانشجویی اجرا کردم، پس از آن احساس کردم استعداد زیادی برای اینکه بدون آموزش این راه را ادامه بدهم ندارم بنابراین در کلاس‌های استاد سمندریان شرکت کردم و بعد از آن وارد رشته بازیگری در دانشگاه شدم. به هر حال بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای از کودکی وارد هنر شدم.
درباره نخستین کار خود بگویید. زمانی که برای نخستین‌بار مقابل دوربین حاضر شدید چه
حسی داشتید؟
درباره حس اولیه‌ام باید بگویم بیشتر شبیه به یک ذوق بچگانه بود و فقط خوشحال بودم از اینکه در خانه تک‌تک مردم دیده می‌شوم. اما کار اول من یک کار فوق‌العاده شیرین بود، در سال 1376 در مجموعه «دبیرستان خضرا» بازی کردم که این کار در نوع خود برای کار اول بسیار جالب بود، چون من آن زمان تجربه‌ای نداشتم و ایرادهای کار را نمی‌فهمیدم. اما وقتی بعد از چندین سال دوباره دیدم، متوجه شدم به علت شرایط مالی نامناسب، مشکلاتی در سریال به چشم می‌خورد که من آن زمان ناآگاه بودم.
با توجه به تجربه‌ای که در این مدت کسب کرده‌اید، امروز معیار شما برای پذیرش یک نقش چیست؟
تجربه، قوه تشخیصم را بالا برده است. فقط به متن و کارگردان توجه نمی‌کنم. حضور در مقابل دوربین نیازمند یک فعالیت پیوسته گروهی است. زمانی پیشنهادی را می‌پذیرم که همه چیز در کنار هم خوب و حرفه‌ای باشد و این حرفه‌ای بودن گروه نوعی ضمانت برای ساخته شدن یک اثر ماندگار است.
فکر می‌کنید چنین گروهی در تلویزیون وجود دارد؟
بله! در «اشک‌ها و لبخندها» این مساله را به خوبی حس کردم. همه در کار خود مثال‌زدنی و حرفه‌ای بودند و کسی نیاز به تذکر برای انجام وظیفه‌اش نداشت.
تا به حال شده در مقابل یک نقش احساس ناتوانی کنید؟
بله، در اجرای نمایش «بانو آئویی» کار آقای بیضایی با یکی از منولوگ‌ها مشکل داشتم و حتی هنگام تمرین همیشه آرزو داشتم که اتفاقی مانع از گفتن آن منولوگ شود، چون ترس از نتوانستن برایم آزاردهنده بود اما با این وجود یکی از بهترین کارهایم بود.
در سریال «اشک‌ها و لبخندها» حضور حسن فتحی چقدر به عنوان کارگردان در انتخاب این نقش موثر بود؟
طنز راه رفتن روی لبه تیغ است؛ یعنی یا کار بسیار درخشان می‌شود یا از لبه تیغ می‌افتید. حضور حسن فتحی به عنوان کارگردان خیلی مهم بود. او به کار خود احاطه کامل دارد و با سلایق مخاطب آشناست. فتحی اهل ریسک و باسواد و هنرمندی قابل احترام است و پیشنهاد او بزرگ‌ترین دلیل من برای انتخاب این نقش بود.
لحن سیمین را چه کسی به شما پیشنهاد داد و چقدر از خودتان برای آن خرج کردید؟
پیشنهاد از سوی شخص خاصی نبود بلکه یک همفکری بود. زمانی که با هم مشورت می‌کردیم که این شخصیت یک دختر جوان است و برای ازدواج مشتاق، وجود یک عامل باید مانع از سهل ازدواج کردن آن می‌شد برای همین هم بهترین گزینه را در این ویژگی دیدیم. به نظر من لحن صحبت سیمین، یک ایراد و مشکل نبود بلکه یک ویژگی محسوب می‌شد و چیزی که بیشتر از لحن صدا برای من جالب بود اعتماد به نفس سیمین است که خود را عاری از هر مشکلی می‌داند و بازی در آن نقش و آن لحن صدا برایم کار دشواری نبود زیرا تمام این امتحان‌ها را در تئاتر پس داده‌ام.
تجربه بازی در تئاتر چقدر در بازیگری به کمک شما آمده است؟
همیشه و در تمام دوران کاری‌ام همراه خوبی برایم بوده است. کسی که از تئاتر به سینما و تلویزیون می‌آید به صدا، حس و حرکت احاطه کامل دارد و بازی در مقابل دوربین میدانی برای پس‌دادن اوست.
طنز «اشک‌ها و لبخندها» را چطور دیدید؟
باید بگویم متفاوت با دیگر طنزهاست. جسارت حسن فتحی و قلم علیرضا نادری در کار کاملاً به چشم می‌خورد. به هر حال هر چه هست دوست‌‌داشتنی است.
علاوه بر بازیگری تئاتر و ترجمه آثار نمایشی، فیلمنامه هم می‌نویسید. در این باره کمی بگویید.
چندین فیلمنامه نیمه کاره دارم اما جدی‌ترین آن «بوسه هوزان» است که قرار است آقای عباس احمدی‌مطلق آن را کارگردانی کند. سال گذشته هم نگارش «آن سوی رودخانه» را تمام کردم که باز هم آقای احمدی آن را کارگردانی کردند که
پخش هم شد. راه رفتن روی لبه تیغ
با مهشاد مخبری، بازیگر اشک‌ها و لبخندها
راه رفتن روی لبه تیغ
پروانه حسین‌زاده: مهشاد مخبری، بازیگر نقش سیمین در اشک‌ها و لبخندهاست. او تاکنون علاوه بر بازیگری تئاتر و ترجمه آثار نمایشی، فیلمنامه «آن‌سوی رودخانه» را به همراه عباس احمدی مطلق نوشته است. علاوه بر این بازی در «دبیرستان خضرا» و اجرای نمایش «پیرزن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» و طنز «13» و اجرای نمایش «سمفونی ناکوک» کار آتیلا پسیانی در کارنامه کاری وی ثبت شده است. به بهانه حضورش در سریال «اشک‌ها و لبخندها» به سراغش رفتیم.
بازیگری را چگونه شروع کردید؟
ورود من به این عرصه خیلی اتفاقی بود. هیچگاه آرزوی حضور در عرصه هنر و بازیگری را نداشتم، زمانی که به تماشای فیلم یا سریالی می‌نشستم، نگاهی معمولی و غیرحرفه‌ای به بازیگران داشتم تا اینکه به پیشنهاد یکی از دوستانم یک تئاتر دانشجویی اجرا کردم، پس از آن احساس کردم استعداد زیادی برای اینکه بدون آموزش این راه را ادامه بدهم ندارم بنابراین در کلاس‌های استاد سمندریان شرکت کردم و بعد از آن وارد رشته بازیگری در دانشگاه شدم. به هر حال بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای از کودکی وارد هنر شدم.
درباره نخستین کار خود بگویید. زمانی که برای نخستین‌بار مقابل دوربین حاضر شدید چه
حسی داشتید؟
درباره حس اولیه‌ام باید بگویم بیشتر شبیه به یک ذوق بچگانه بود و فقط خوشحال بودم از اینکه در خانه تک‌تک مردم دیده می‌شوم. اما کار اول من یک کار فوق‌العاده شیرین بود، در سال 1376 در مجموعه «دبیرستان خضرا» بازی کردم که این کار در نوع خود برای کار اول بسیار جالب بود، چون من آن زمان تجربه‌ای نداشتم و ایرادهای کار را نمی‌فهمیدم. اما وقتی بعد از چندین سال دوباره دیدم، متوجه شدم به علت شرایط مالی نامناسب، مشکلاتی در سریال به چشم می‌خورد که من آن زمان ناآگاه بودم.
با توجه به تجربه‌ای که در این مدت کسب کرده‌اید، امروز معیار شما برای پذیرش یک نقش چیست؟
تجربه، قوه تشخیصم را بالا برده است. فقط به متن و کارگردان توجه نمی‌کنم. حضور در مقابل دوربین نیازمند یک فعالیت پیوسته گروهی است. زمانی پیشنهادی را می‌پذیرم که همه چیز در کنار هم خوب و حرفه‌ای باشد و این حرفه‌ای بودن گروه نوعی ضمانت برای ساخته شدن یک اثر ماندگار است.
فکر می‌کنید چنین گروهی در تلویزیون وجود دارد؟
بله! در «اشک‌ها و لبخندها» این مساله را به خوبی حس کردم. همه در کار خود مثال‌زدنی و حرفه‌ای بودند و کسی نیاز به تذکر برای انجام وظیفه‌اش نداشت.
تا به حال شده در مقابل یک نقش احساس ناتوانی کنید؟
بله، در اجرای نمایش «بانو آئویی» کار آقای بیضایی با یکی از منولوگ‌ها مشکل داشتم و حتی هنگام تمرین همیشه آرزو داشتم که اتفاقی مانع از گفتن آن منولوگ شود، چون ترس از نتوانستن برایم آزاردهنده بود اما با این وجود یکی از بهترین کارهایم بود.
در سریال «اشک‌ها و لبخندها» حضور حسن فتحی چقدر به عنوان کارگردان در انتخاب این نقش موثر بود؟
طنز راه رفتن روی لبه تیغ است؛ یعنی یا کار بسیار درخشان می‌شود یا از لبه تیغ می‌افتید. حضور حسن فتحی به عنوان کارگردان خیلی مهم بود. او به کار خود احاطه کامل دارد و با سلایق مخاطب آشناست. فتحی اهل ریسک و باسواد و هنرمندی قابل احترام است و پیشنهاد او بزرگ‌ترین دلیل من برای انتخاب این نقش بود.
لحن سیمین را چه کسی به شما پیشنهاد داد و چقدر از خودتان برای آن خرج کردید؟
پیشنهاد از سوی شخص خاصی نبود بلکه یک همفکری بود. زمانی که با هم مشورت می‌کردیم که این شخصیت یک دختر جوان است و برای ازدواج مشتاق، وجود یک عامل باید مانع از سهل ازدواج کردن آن می‌شد برای همین هم بهترین گزینه را در این ویژگی دیدیم. به نظر من لحن صحبت سیمین، یک ایراد و مشکل نبود بلکه یک ویژگی محسوب می‌شد و چیزی که بیشتر از لحن صدا برای من جالب بود اعتماد به نفس سیمین است که خود را عاری از هر مشکلی می‌داند و بازی در آن نقش و آن لحن صدا برایم کار دشواری نبود زیرا تمام این امتحان‌ها را در تئاتر پس داده‌ام.
تجربه بازی در تئاتر چقدر در بازیگری به کمک شما آمده است؟
همیشه و در تمام دوران کاری‌ام همراه خوبی برایم بوده است. کسی که از تئاتر به سینما و تلویزیون می‌آید به صدا، حس و حرکت احاطه کامل دارد و بازی در مقابل دوربین میدانی برای پس‌دادن اوست.
طنز «اشک‌ها و لبخندها» را چطور دیدید؟
باید بگویم متفاوت با دیگر طنزهاست. جسارت حسن فتحی و قلم علیرضا نادری در کار کاملاً به چشم می‌خورد. به هر حال هر چه هست دوست‌‌داشتنی است.
علاوه بر بازیگری تئاتر و ترجمه آثار نمایشی، فیلمنامه هم می‌نویسید. در این باره کمی بگویید.
چندین فیلمنامه نیمه کاره دارم اما جدی‌ترین آن «بوسه هوزان» است که قرار است آقای عباس احمدی‌مطلق آن را کارگردانی کند. سال گذشته هم نگارش «آن سوی رودخانه» را تمام کردم که باز هم آقای احمدی آن را کارگردانی کردند که
پخش هم شد. ارسال نظر
پربیننده