«پپ‌گواردیولا» انگلیسی را عالی صحبت میکند. سرمربی بارسلونا زبانی را که زبان چهارمش هم نیست، با چنان گیرایی کم‌نظیری ادا میکند که یک انگلیسی می‌تواند نسبت به فصیح بودن آن گواهی دهد. کافی است از «مارتین آتکینسون» داور چهارم انگلیسی دیدار رفت بارسا – بایرن در یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا بپرسید وقتی که توسط گواردیولای خشمگین چنین خطاب گرفت:
«تو دیوانه‌ای!»
به همین دلیل او مجبور شد مابقی پیروزی چشمگیر 4- صفر شاگردانش در نوکمپ را از روی سکو دنبال کند، گرچه وقتی در پایان بازي از داوران معذرت خواهي كرد ولي هنوز هم آرام نشده بود. با این وجود گواردیولای مغرور، مودب و متمدن است که در این فصل از مسابقات اروپایی توجه زیادی را به خود جلب کرده است. بر لب خط، او می‌تواند نمادی جذاب و دیدنی از تعصب در محوطه فنی خودش باشد، اما در حالی که همه چیز او را خوشایند و مثبت می‌یابیم، نمایش خشم «پپ» شاید در یک نگاه «کمال‌گرا» ناخوشایند جلوه کند.
وقتی او به داوران می‌پرد، خود را یک محافظ فرض میکند. در واقع «هاوارد وب» مافوق آتکینسون در آن مسابقه، به این خاطر گواردیولا را از لب خط به سکوها تبعید کرد تا اشتباه خود مبنی بر اخطار دادن به لئو مسی را که در محوطه جریمه بایرن سرنگون شده بود لاپوشانی کند .
«آیا تو می‌خواهی من این پسر سرگرم‌کننده را بیرون بکشم؟ یا اینکه می‌خواهی از او محافظت کنم؟»
این سوالی بود که مدت‌ها قبل گواردیولا از «مدینا کانتالخو» داور مسابقه بارسا – رئال مادرید پرسید، زمانی که مسی در نوکمپ آماج ضربات سپیدها قرار گرفت. چنین جوش و خروش‌هایی است که بازیکنان بارسا وقتی مدعی می‌شوند گواردیولای 38 ساله هنوز مثل خودشان فکر میکند به آنها اشاره دارند.
این همان گواردیولایی است که دو، سه روز بعد از حذف کردن بایرن مقابل من نشسته بود و افکارش را درباره فوتبال انگلیس به من مي‌گفت؛ البته تیم‌های انگلیسی نه داوران!
بهانه دیدار ما دوباره به هم رسیدن بارسا و چلسی در لیگ قهرمانان بود. حالا او تقاص لحظه جنون‌آسایش در نوکمپ را هم پس داده و به جایگاه مخصوص خود در نزدیکی خط زمین بازخواهد گشت؛ ملبس به لباسی شیک و پیشاپیش 80 هزار هوادار وفادار. بله بازیکنان چلسی در چنین حال و هوایی سه‌شنبه‌‌شب (امشب) برای دیدار رفت مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا به زمین چمن نوکمپ پا می‌گذارند.
یکی از چیزهایی که او چاره‌ای جز افسوس خوردن درباره آن ندارد و همين در آن شب دیوانگی به سراغش آمد، تجربه گرانی است که او کمی آن‌طرف‌تر از خود در کنار نیمکت بغلی و البته روی نیمکت دو دیگر مدعی لیگ قهرمانان (فرگوسن و ونگر) مشاهده میکند.
باوجود همه شرط‌بندی‌ها، بارسا محتمل‌ترین قهرمان این لیگ کاملاً انگلیسی شده نیست که البته عنوانش نه لیگ برتر که لیگ قهرمانان است.
آرسن ونگر 59 ساله، 21 سال مسن‌تر از گواردیولاست، گاس هیدینک هم قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا را درست سه سال پیش از آنکه گواردیولا نخستین بازی حرفه‌ای‌اش را انجام دهد تجربه کرده بود و سرانجام «ژوسپ گواردیولا ای سالا»ی کوچولو یک پسربچه تقریباً 12 ساله بود که در شب پیروزی آبردین تحت هدایت سرالکس فرگوسن بر رئال مادرید (جام برندگان جام اروپا – 1983) برای شکست دشمن بارسا شادمانی می‌کرد. آن قهرمانی نخستین عنوان اروپایی فرگوسن بود.
گواردیولا در پاسخ به این سوال که چرا لیگ برتر جزیره چنین قدرتمندانه در رقابت باشگاه‌های پیشروی جهان ظاهر شده دو عامل را معرفی میکند: «چون تیم‌های آنها توسط سرمربی‌هایی که تجربه جالب توجهی از فوتبال دارند مدیریت می‌شوند و بعد اینکه آنها اجازه می‌یابند به آرامی کارشان را بکنند آن هم در یک محیط حرفه‌ای خوب!»
چنین اعترافی البته بدین معنی نیست که او در نقش خود در بارسا با نبود چنین مزیت‌هایی مواجه است، اما به نوعی اشاره‌ای است به ریخت و پاش مربیان در باشگاه‌های انگلیسی. در روزگاری که لیگ برتر سال پشت سال سه چهارم ظرفیت قهرمانی لیگ قهرمانان را پر میکند، گواردیولا چنین تحلیلی دارد: «با قدرت اقتصادی لیگ انگلیس خیلی کارها می‌شود کرد، شکی در این نیست. دست آخر باشگاه‌هایی که بیشترین پول را دارند، می‌توانند با بهترین بازیکنان امضا کنند و قدرتمندترین تیم‌ها را بسازند. همه تیم‌های انگلیسی بسیار قدرتمند هستند و از این چهار باشگاه (چلسی، من‌یو، آرسنال به انضمام لیورپول) هرکدام می‌توانند به نیمه‌نهایی برسند؛ باشگاه‌هایی که به خوبی اداره می‌شوند و مربیانی که بهترین مهره‌ها را در چنته دارند، مهم‌تر از همه اینکه بازیکنان خیلی سخت کار می‌کنند و بشدت رقابتی هستند».
و حالا سوال اینجاست که آیا پس از حذف رئال مادرید توسط لیورپول (در مرحله یک‌هشتم نهایی) و گذشتن آرسنال از سد ویارئال (در مرحله یک‌چهارم نهایی) آیا لیگ برتر از حیث رقابتی بودن بازیکنانش از لالیگا هم جلو زده است؟
ایکر کاسیاس، کاپیتان تیم ملی اسپانیا چنین نظری دارد اما گواردیولا با او مخالف است:«فکر نمی‌کنم این موضوع به کمبود بازیکنان رقابتی در باشگاه‌های اسپانیایی مربوط باشد.
اوکی (خب) رئال مادرید در هر دو بازی توسط لیورپول به بدترین شکل ممکن شکست خورد اما در چنین سطحی از فوتبال جزئیات هستند که حقیقتاً سرنوشت مسابقه را مشخص می‌کنند و فاصله‌ها به همان اندازه کوچک. بله، لیگ انگلیس قدرتمند است اما لیگ ایتالیا و لیگ ما نیز همین‌طور است. من هنوز بر این عقیده‌ام که در مادرید به اندازه کافی بازیکنان رقابتی هستند تا راه طول و دراز اروپایی را بپیمایند ولی یک شب ممکن است که یکی دیگر بهتر از آنها باشد».
این تنها کنایه‌ای از موقعیت برتر بارسا نسبت به رقیب دیرینش رئال نیست، بلکه گواردیولا به عنوان یکی از «کلوئه»های بارسلونی – لقب هواداران متعصب بارسا – قصد دارد اینگونه از تخریب رقیب بزرگ بارسا جلوگیری کند. باید شما هم مثل او بوده باشید تا دریابید بارسا و رئال چه مفهومی برای یک بارسلونایی وفادار دارند که زمانی توپ‌جمع‌کن نوکمپ بود.
هنوز هم هواداران متعصب نوکمپ عکس‌هایی از پسربچه توپ‌جمع‌کن دارند که وقتی ستاره‌های وقت بارسا در حال خروج از زمین بودند آستینشان را می‌کشید تا به آنها یک «تبریک» ساده تقدیم کند. در آن حال و هوا، پسر کاتالان برخاسته از شهر سانتپدور در شمال بارسلونا به آکادمی جوانان بارسا راه یافت. او یک نوجوان قدبلند، جذاب و مصمم بود که می‌خواست خودش را در هجومی‌ترین بخش خط میانی نشان دهد.
اما یوهان کرایف که بعدها سرمربی بارسا و مرشد گواردیولا شد، وقتی او را کشف کرد که تشخیص داد از او یک هافبک دفاعی عالی در‌می‌آید و این تصمیم جواب داد، طوری که تا 11 سال پس از نخستین بازی رسمی‌اش برای بارسا او تصویری از یک مرد ایده‌آل در عمق دفاعی خط میانی بازی کرده و در این میان آخرین جام باشگاه‌های اروپا (پیش از تغییر فرمت به لیگ قهرمانان) و نخستین جام بزرگ اروپایی بارسا در سال 1992 بالا برد و در همان سال به تیم المپیک اسپانیا کمک کرد طلای المپیک 1992 بارسلونا را به چنگ آورند.
از همان نخستین سال‌های دهه دوم زندگی‌اش، او بازوبند کاپیتانی بارسا را می‌بست و برای بسیاری از بازیکنان بومی یک بت بود. بچه‌هایی که حالا چندتایی‌شان در بارسا برای او بازی می‌کنند.
ژاوي، سازمان دهنده خط میانی این تیم می‌گوید با این آرزو بزرگ شده که بتواند کارهایی را بکند که گواردیولا می‌کرد. آندرس اینیستا هم همین را می‌گوید. سسک فابرگاس که البته حالا از بارسا رفته و برای آرسنال بازی میکند، اعتراف میکند آندرس اینیستا را که چند سالی از خودش جلوتر بوده، می‌ستوده چون او را مثل گواردیولا می‌پنداشته است.
حتی امروز نام غیررسمی آکادمی بارسلونا «مدرسه گواردیولا» است، چون در اینجا استراتژیست‌هایی هستند که قصد دارند سبک بازی از خط میانی را پابرجا نگه دارند. کمتر کسی می‌داند که گواردیولا در سال‌های آخر فوتبالش در رم، بازی تحت مربیگری فابیو کاپلو را هم تجربه کرد و از همانجا بود که مرد ایتالیایی در محافل خصوصی مژده داد این فوتبالیست روزی یک مربی استراتژیست بزرگ می‌شود و برای این فرمانده بزرگ کجا بهتر از باشگاهی که از بچگی در آن بالیده بود. از چنین جایگاهی است که گواردیولا از استانداردهای لالیگا دفاع میکند و حتی وقتی با اطمینان می‌گوید که بارسا لیگ داخلی را فتح میکند، منظورش این نیست که تیمش دیگران را از میدان به در کرده و سطح فوتبال اسپانیا تنزل پیدا کرده، برعکس منظور اصلی او این است که سفرهای بینابینی بارسا از لالیگا به لیگ قهرمانان، سفرهایی آسان هستند حتی اگر در آنها با رقبای قدرتمند انگلیسی مثل چلسی روبه‌رو شوند: « اینکه دست بالاتر را نسبت به چلسی داریم پیشداوری است ولي ما از این انگلیسی های مقتدر نمی هراسیم ». چقدر متواضع!
منبع: Times از انگلیسی ها نمی هراسیم
«پپ‌گواردیولا» انگلیسی را عالی صحبت میکند. سرمربی بارسلونا زبانی را که زبان چهارمش هم نیست، با چنان گیرایی کم‌نظیری ادا میکند که یک انگلیسی می‌تواند نسبت به فصیح بودن آن گواهی دهد. کافی است از «مارتین آتکینسون» داور چهارم انگلیسی دیدار رفت بارسا – بایرن در یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا بپرسید وقتی که توسط گواردیولای خشمگین چنین خطاب گرفت:
«تو دیوانه‌ای!»
به همین دلیل او مجبور شد مابقی پیروزی چشمگیر 4- صفر شاگردانش در نوکمپ را از روی سکو دنبال کند، گرچه وقتی در پایان بازي از داوران معذرت خواهي كرد ولي هنوز هم آرام نشده بود. با این وجود گواردیولای مغرور، مودب و متمدن است که در این فصل از مسابقات اروپایی توجه زیادی را به خود جلب کرده است. بر لب خط، او می‌تواند نمادی جذاب و دیدنی از تعصب در محوطه فنی خودش باشد، اما در حالی که همه چیز او را خوشایند و مثبت می‌یابیم، نمایش خشم «پپ» شاید در یک نگاه «کمال‌گرا» ناخوشایند جلوه کند.
وقتی او به داوران می‌پرد، خود را یک محافظ فرض میکند. در واقع «هاوارد وب» مافوق آتکینسون در آن مسابقه، به این خاطر گواردیولا را از لب خط به سکوها تبعید کرد تا اشتباه خود مبنی بر اخطار دادن به لئو مسی را که در محوطه جریمه بایرن سرنگون شده بود لاپوشانی کند .
«آیا تو می‌خواهی من این پسر سرگرم‌کننده را بیرون بکشم؟ یا اینکه می‌خواهی از او محافظت کنم؟»
این سوالی بود که مدت‌ها قبل گواردیولا از «مدینا کانتالخو» داور مسابقه بارسا – رئال مادرید پرسید، زمانی که مسی در نوکمپ آماج ضربات سپیدها قرار گرفت. چنین جوش و خروش‌هایی است که بازیکنان بارسا وقتی مدعی می‌شوند گواردیولای 38 ساله هنوز مثل خودشان فکر میکند به آنها اشاره دارند.
این همان گواردیولایی است که دو، سه روز بعد از حذف کردن بایرن مقابل من نشسته بود و افکارش را درباره فوتبال انگلیس به من مي‌گفت؛ البته تیم‌های انگلیسی نه داوران!
بهانه دیدار ما دوباره به هم رسیدن بارسا و چلسی در لیگ قهرمانان بود. حالا او تقاص لحظه جنون‌آسایش در نوکمپ را هم پس داده و به جایگاه مخصوص خود در نزدیکی خط زمین بازخواهد گشت؛ ملبس به لباسی شیک و پیشاپیش 80 هزار هوادار وفادار. بله بازیکنان چلسی در چنین حال و هوایی سه‌شنبه‌‌شب (امشب) برای دیدار رفت مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا به زمین چمن نوکمپ پا می‌گذارند.
یکی از چیزهایی که او چاره‌ای جز افسوس خوردن درباره آن ندارد و همين در آن شب دیوانگی به سراغش آمد، تجربه گرانی است که او کمی آن‌طرف‌تر از خود در کنار نیمکت بغلی و البته روی نیمکت دو دیگر مدعی لیگ قهرمانان (فرگوسن و ونگر) مشاهده میکند.
باوجود همه شرط‌بندی‌ها، بارسا محتمل‌ترین قهرمان این لیگ کاملاً انگلیسی شده نیست که البته عنوانش نه لیگ برتر که لیگ قهرمانان است.
آرسن ونگر 59 ساله، 21 سال مسن‌تر از گواردیولاست، گاس هیدینک هم قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا را درست سه سال پیش از آنکه گواردیولا نخستین بازی حرفه‌ای‌اش را انجام دهد تجربه کرده بود و سرانجام «ژوسپ گواردیولا ای سالا»ی کوچولو یک پسربچه تقریباً 12 ساله بود که در شب پیروزی آبردین تحت هدایت سرالکس فرگوسن بر رئال مادرید (جام برندگان جام اروپا – 1983) برای شکست دشمن بارسا شادمانی می‌کرد. آن قهرمانی نخستین عنوان اروپایی فرگوسن بود.
گواردیولا در پاسخ به این سوال که چرا لیگ برتر جزیره چنین قدرتمندانه در رقابت باشگاه‌های پیشروی جهان ظاهر شده دو عامل را معرفی میکند: «چون تیم‌های آنها توسط سرمربی‌هایی که تجربه جالب توجهی از فوتبال دارند مدیریت می‌شوند و بعد اینکه آنها اجازه می‌یابند به آرامی کارشان را بکنند آن هم در یک محیط حرفه‌ای خوب!»
چنین اعترافی البته بدین معنی نیست که او در نقش خود در بارسا با نبود چنین مزیت‌هایی مواجه است، اما به نوعی اشاره‌ای است به ریخت و پاش مربیان در باشگاه‌های انگلیسی. در روزگاری که لیگ برتر سال پشت سال سه چهارم ظرفیت قهرمانی لیگ قهرمانان را پر میکند، گواردیولا چنین تحلیلی دارد: «با قدرت اقتصادی لیگ انگلیس خیلی کارها می‌شود کرد، شکی در این نیست. دست آخر باشگاه‌هایی که بیشترین پول را دارند، می‌توانند با بهترین بازیکنان امضا کنند و قدرتمندترین تیم‌ها را بسازند. همه تیم‌های انگلیسی بسیار قدرتمند هستند و از این چهار باشگاه (چلسی، من‌یو، آرسنال به انضمام لیورپول) هرکدام می‌توانند به نیمه‌نهایی برسند؛ باشگاه‌هایی که به خوبی اداره می‌شوند و مربیانی که بهترین مهره‌ها را در چنته دارند، مهم‌تر از همه اینکه بازیکنان خیلی سخت کار می‌کنند و بشدت رقابتی هستند».
و حالا سوال اینجاست که آیا پس از حذف رئال مادرید توسط لیورپول (در مرحله یک‌هشتم نهایی) و گذشتن آرسنال از سد ویارئال (در مرحله یک‌چهارم نهایی) آیا لیگ برتر از حیث رقابتی بودن بازیکنانش از لالیگا هم جلو زده است؟
ایکر کاسیاس، کاپیتان تیم ملی اسپانیا چنین نظری دارد اما گواردیولا با او مخالف است:«فکر نمی‌کنم این موضوع به کمبود بازیکنان رقابتی در باشگاه‌های اسپانیایی مربوط باشد.
اوکی (خب) رئال مادرید در هر دو بازی توسط لیورپول به بدترین شکل ممکن شکست خورد اما در چنین سطحی از فوتبال جزئیات هستند که حقیقتاً سرنوشت مسابقه را مشخص می‌کنند و فاصله‌ها به همان اندازه کوچک. بله، لیگ انگلیس قدرتمند است اما لیگ ایتالیا و لیگ ما نیز همین‌طور است. من هنوز بر این عقیده‌ام که در مادرید به اندازه کافی بازیکنان رقابتی هستند تا راه طول و دراز اروپایی را بپیمایند ولی یک شب ممکن است که یکی دیگر بهتر از آنها باشد».
این تنها کنایه‌ای از موقعیت برتر بارسا نسبت به رقیب دیرینش رئال نیست، بلکه گواردیولا به عنوان یکی از «کلوئه»های بارسلونی – لقب هواداران متعصب بارسا – قصد دارد اینگونه از تخریب رقیب بزرگ بارسا جلوگیری کند. باید شما هم مثل او بوده باشید تا دریابید بارسا و رئال چه مفهومی برای یک بارسلونایی وفادار دارند که زمانی توپ‌جمع‌کن نوکمپ بود.
هنوز هم هواداران متعصب نوکمپ عکس‌هایی از پسربچه توپ‌جمع‌کن دارند که وقتی ستاره‌های وقت بارسا در حال خروج از زمین بودند آستینشان را می‌کشید تا به آنها یک «تبریک» ساده تقدیم کند. در آن حال و هوا، پسر کاتالان برخاسته از شهر سانتپدور در شمال بارسلونا به آکادمی جوانان بارسا راه یافت. او یک نوجوان قدبلند، جذاب و مصمم بود که می‌خواست خودش را در هجومی‌ترین بخش خط میانی نشان دهد.
اما یوهان کرایف که بعدها سرمربی بارسا و مرشد گواردیولا شد، وقتی او را کشف کرد که تشخیص داد از او یک هافبک دفاعی عالی در‌می‌آید و این تصمیم جواب داد، طوری که تا 11 سال پس از نخستین بازی رسمی‌اش برای بارسا او تصویری از یک مرد ایده‌آل در عمق دفاعی خط میانی بازی کرده و در این میان آخرین جام باشگاه‌های اروپا (پیش از تغییر فرمت به لیگ قهرمانان) و نخستین جام بزرگ اروپایی بارسا در سال 1992 بالا برد و در همان سال به تیم المپیک اسپانیا کمک کرد طلای المپیک 1992 بارسلونا را به چنگ آورند.
از همان نخستین سال‌های دهه دوم زندگی‌اش، او بازوبند کاپیتانی بارسا را می‌بست و برای بسیاری از بازیکنان بومی یک بت بود. بچه‌هایی که حالا چندتایی‌شان در بارسا برای او بازی می‌کنند.
ژاوي، سازمان دهنده خط میانی این تیم می‌گوید با این آرزو بزرگ شده که بتواند کارهایی را بکند که گواردیولا می‌کرد. آندرس اینیستا هم همین را می‌گوید. سسک فابرگاس که البته حالا از بارسا رفته و برای آرسنال بازی میکند، اعتراف میکند آندرس اینیستا را که چند سالی از خودش جلوتر بوده، می‌ستوده چون او را مثل گواردیولا می‌پنداشته است.
حتی امروز نام غیررسمی آکادمی بارسلونا «مدرسه گواردیولا» است، چون در اینجا استراتژیست‌هایی هستند که قصد دارند سبک بازی از خط میانی را پابرجا نگه دارند. کمتر کسی می‌داند که گواردیولا در سال‌های آخر فوتبالش در رم، بازی تحت مربیگری فابیو کاپلو را هم تجربه کرد و از همانجا بود که مرد ایتالیایی در محافل خصوصی مژده داد این فوتبالیست روزی یک مربی استراتژیست بزرگ می‌شود و برای این فرمانده بزرگ کجا بهتر از باشگاهی که از بچگی در آن بالیده بود. از چنین جایگاهی است که گواردیولا از استانداردهای لالیگا دفاع میکند و حتی وقتی با اطمینان می‌گوید که بارسا لیگ داخلی را فتح میکند، منظورش این نیست که تیمش دیگران را از میدان به در کرده و سطح فوتبال اسپانیا تنزل پیدا کرده، برعکس منظور اصلی او این است که سفرهای بینابینی بارسا از لالیگا به لیگ قهرمانان، سفرهایی آسان هستند حتی اگر در آنها با رقبای قدرتمند انگلیسی مثل چلسی روبه‌رو شوند: « اینکه دست بالاتر را نسبت به چلسی داریم پیشداوری است ولي ما از این انگلیسی های مقتدر نمی هراسیم ». چقدر متواضع!
منبع: Times ارسال نظر
پربیننده