تیم‌ملی والیبال ب ایران درحالی عنوان نخست را در رقابت‌های قهرمانی آسیا از دست داد که ایرادات فنی و رفتاری نسبت به این تیم وجود دارد اما بسیاری از منتقدان به دلایلی خاص حاضر به بازگو کردن آنها نیستند. رقابت‌های والیبال قهرمانی آسیا در حالی با قهرمانی تیم ژاپن (تیم دوم این کشور) خاتمه یافت که از قبل دست‌اندرکاران والیبال ایران با آسودگی خاطر جام را برای خود کنار گذاشته بودند. در کوران مسابقات نیز بسیاری از کارشناسان مدعی شده بودند تیم کشورمان بدون هیچ مشکلی جام را از آن خود خواهد کرد اما از مرحله نیمه‌نهایی بود که شرایط دیگری رقم خورد و شاگردان پیمان اکبری که به سختی از سد چین گذشته بودند مقابل آنالیز خوب، حرفه‌ای‌گری و بازی منسجم تیم کوتاه‌قامت ژاپن کاری از پیش نبردند و با وجود حمایت چندین هزار نفر از هواداران ایرانی جام را از دست دادند. تیمی که تحت عنوان تیم ب ایران در این دوره از مسابقات حضور یافت تلفیقی از بازیکنان باتجربه و اسمی و چندین بازیکن دیگر که فرصت کمتری در عرصه بین‌المللی برای نشان دادن توانایی‌های خود داشتند تشکیل یافته بود. این در حالی است که در تمام دنیا وقتی نام تیم ب به میان می‌آید ناخواسته ذهن همه به سمت بازیکنان کم‌تجربه و بی‌پشتوانه می‌رود اما به نظر می‌رسد این مورد درباره تیم ب کشورمان چندان رعایت نشده و پایه‌های اصلی این تیم از بازیکنان باتجربه تشکیل یافته بود. واقعیت‌های زیادی درباره تیمی که در رقابت‌های قهرمانی آسیا به میدان رفت وجود دارد، واقعیت‌هایی که هیچ‌گاه از سوی گزارشگران و مجریان تلویزیونی عنوان نشد. تمجیدهای کورکورانه آنها از سم هم بدتر است و باعث می‌شود بسیاری از مشکلات و ضعف‌ها پنهان بماند و اذهان عمومی به سمتی دیگر کشانده شود. به نظر می‌رسد گزارشگران یادشده برای فدراسیون بازی‌ها را گزارش کرده و تجزیه و تحلیل می‌کنند نه برای مردم. شاید اگر تیم ب ایران کاملا از بازیکنان رده سنی امید و بازیکنان کم‌تجربه تشکیل می‌شد و حتی نتیجه را هم در تهران از دست می‌داد کسی از عملکرد این تیم خرده نمی‌گرفت چرا که فدراسیون و تیم‌ملی به هدف اصلی خود برای کسب تجربه می‌رسید اما حیف که کسب عنوان در پس نام تیم ب پنهان مانده بود اگرنه سرمربی این تیم بعد از شکست مقابل ژاپن به یکباره مدعی نمی‌شد که این تیم سوم ایران بوده است. حضور پیمان اکبری در راس کادر فنی این تیم نیز با انتقادات زیادی همراه بود که داورزنی، رئیس فدراسیون والیبال قبل از شروع مسابقات با یک مصاحبه تند خود سعی کرد همه منتقدان را خاموش کند. اکبری همزمان هدایت تیم دانشجویان، تیم ب و پیکان را عهده‌دار است که البته رئیس فدراسیون مدعی شده بود انتخاب وی برای تیم دانشجویان خارج از حیطه کاری فدراسیون بوده است. آیا می‌شود پذیرفت این کار بدون هماهنگی فدراسیون بوده است؟ آیا بهتر نبود تفکر تازه‌ای در تیم ب حاکم می‌شد و دست‌کم به مربی دیگری فرصت ابراز شایستگی‌هایش داده می‌شد تا اکبری هم با آرامش لازم برای تیم باشگاهی خود در عرصه آسیایی برنامه‌ریزی کند؟ البته توجیه مسؤولان والیبال کشور این بوده که بازیکنان هر 3 تیم مشترک هستند. این هم نمی‌تواند توجیه خوبی باشد. تیم دانشجویان در یونیورسیاد نتیجه نگرفت و در تهران هم با برخورداری از بازیکنان کاملا باتجربه فینال را باخت. در کنار این مسائل باید به برخی رفتارهای بازیکنان تیم ب نیز اشاره کرد که دور از اخلاق حرفه‌ای‌گری است. اینکه کاپیتان باتجربه کشورمان بعد از پیروزی دشوار برابر چین حریف را ترسو خواند به نوعی توهین به حریف بود چرا که احترام متقابل شرط اصلی والیبال دنیاست اما بازیکنان کشورمان در بسیاری از موارد پس از کسب امتیاز شادی‌های تحقیرآمیز نسبت به بازیکنان حریف داشتند و در نشست خبری هم کاپیتان این تیم رفتار دیگر بازیکنان را تکمیل کرد. جام هجدهم قهرمانی آسیا از تهران به شرق آسیا رفت ولی درس‌های زیادی برای والیبال ایران بر جای گذاشت؛ درس‌هایی که بسیاری از منتقدان حاضر به بازگو کردن آنها نیستند چرا که نمی‌خواهند جایگاه خود را در والیبال ایران از دست بدهند و این دردناک‌تر از هر چیزی است.