مسعود حکم‌آبادی
فقط برای شروع
خیراندیش حدوداً 32ساله بود که به دعوت اصغر هاشمی اولین حضور خود مقابل دوربین را با فیلم سینمایی «روزهای انتظار» رقم زد. او در این فیلم به خاطر اینکه نقش محوری نداشت، نتوانست خودی نشان بدهد اما در عین حال همین حضور جرقه‌ای شد برای ثبت حضوری مداوم در سینما. پس از این و درست یک سال بعد با فیلم سینمایی «با من از فردا بگو» مقابل دوربین فریدون کوچکیان رفت و به عنوان پارتنر اصلی سیروس گرجستانی به ایفای نقش پرداخت.
همزمان با این فیلم، برای نخستین‌‌بار حضور در تلویزیون را هم تجربه کرد. او که تاکنون فقط دو بار رنگ پرده سینما را دیده بود، با حضور در سریال «مدرس» جای خود را در میان خانواده‌های ایرانی هم باز کرد تا از این پس هرکس او را در خیابان می‌دید با انگشت نشانش دهد! خیراندیش که ظاهرا تصمیم گرفته بود همچنان پرکار در صحنه حاضر باشد، در سال 67 بازی در فیلم سینمایی «شب حادثه» را (این بار هم برای یکی از نقش‌های فرعی) پذیرفت تا هرچه زودتر از این پروژه فارغ شود و به «شاخه‌های بید» بپیوندد. او هنوز بازی در این فیلم را تمام نکرده بود که کیانوش عیاری درصدد تولید یکی از کمدی‌های موفق آن روزها برآمد و تصمیم گرفت از خیراندیش برای بازی در فیلم دعوت کند. به این ترتیب پرونده سومین سال فعالیت هنری گوهر خیراندیش، هم در «روز باشکوه» بسته شد تا او از این به بعد با وسواس بیشتری به کار خود ادامه دهد.
ابتدای ناکامی‌ها
او سال 68 را با هنرنمایی ستودنی‌اش در فیلم سینمایی «زیر بام‌های شهر» آغاز کرد و با همین فیلم هم موفق شد برای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن در دوره هشتم جشنواره فیلم فجر کاندیدا شود. او اگرچه موفق به دریافت این جایزه نشد اما تصمیم گرفت از این پس با وسواس بیشتری به فعالیتش ادامه دهد. در این سال حضور در سریال «آینه» عمده وقت خیراندیش را صرف خود کرد و به این ترتیب سال 68 در حالی تمام شد که او یک فیلم روی پرده داشت و یکی در قاب جادویی.
«همه یک ملت» و «سایه خیال» 2 فیلم نه چندان مهمی بودند که فقط جنبه محکم نگه داشتن ریسمان فعالیتی خیراندیش را در سال 69 ایفا کردند و درست پس از اینها بود که خیراندیش (که حالا دیگر 37ساله شده بود) در 2 فیلم به یادماندنی سینما یعنی «مدرسه پیرمردها» و «بانو» نقش‌آفرینی کرد تا یکی از ماندگارترین بازی‌هایش در مقابل دوربین داریوش مهرجویی رقم بخورد.
بازی‌های مداوم با یار دیرین
خیراندیش حالا دیگر وارد پنجمین سال فعالیت هنری خود شده بود و طبیعتا مثل خیلی‌های دیگر به دنبال حق ضایع شده خود در فجر سینمای ایران بود. او در این سال در 3 فیلم به طور مداوم با همسر (حالا دیگر مرحومش) جمشید اسماعیل‌خانی همبازی شد و بدین ترتیب «عیالوار»، «یک مرد، یک خرس» و «لبه تیغ» با فاصله‌های چند ماه از هم، روی پرده رفت. در این میان برخلاف انتظارها، «عیالوار» از دو فیلم دیگر بیشتر دیده شد.
او در همین سال با سریال «آینه‌های وصل» به تلویزیون بازگشت و چند ماه پس از آن نیز «روزی روزگاری» را به عنوان دومین همکاری خود با امرالله احمدجو تجربه کرد که همچون «آینه» به یکی از پرطرفدارترین سریال‌های تلویزیون تبدیل شد.
خیراندیش حدود 2 سال را در بیکاری گذراند تا بلکه با یک حضور متفاوت روی پرده سینما، حاضر شود، بر همین اساس در سال 74 با فیلم سینمایی «بوی خوش زندگی» به سینما آمد. حضور او در این فیلم، با توجه به سابقه هنری‌اش نشان از این داشت که دیگر خیراندیش را کم‌کم باید به عنوان یک بازیگر کمدی پذیرفت اما به یکباره حضور متفاوت او در «چهره» و تحسین داوران فجر چهاردهم از بازی او در این فیلم حادثه‌ای، این معادلات را بر هم زد. او در این فیلم نقش «ملک تاج» را در نهایت زیبایی به تصویر درآورد اما بازهم موفق نشد سیمرغ بهترین بازیگر فجر را با خود به خانه ببرد.
کمرنگ و کناره
خیراندیش پس از این تا دو سال از سینما دور ماند تا اینکه با فیلم سینمایی «ساغر» سومین همکاری خود با سیروس الوند را در سال 76 رقم زد. این فیلم که روایتی از زندگی دکتر پرتو تابان (با بازی فریماه فرجامی) است، باز هم نتوانست نقطه اوجی در کارنامه خیراندیش محسوب شود و باز 90دقیقه فیلم با حضور کناره و کمرنگ او به اتمام رسید. اما کمال تبریزی که پس از تجربه موفق «لیلی با من است» درصدد ساخت ششمین اثر سینمایی خودش بود، تصمیم گرفت در میان جوان اول‌های آن روز سینمای ایران یکی از نقش‌های «شیدا» را به خیراندیش بسپارد تا او چندمین بازی مقابل همسر مرحومش را تجربه کند. در همین سال «جنگجوی پیروز» که اثری قابل دفاع در کارنامه مجتبی راعی به حساب نمی‌آید، دومین حضور خیراندیش را در سینما رقم زد؛ حضوری که سناریوی تکراری جایزه نگرفتن‌های او را کامل کرد. او برای بازی در این فیلم باز هم فقط به عنوان کاندیدا شناخته شد و نه برگزیده!
اما خیراندیش کم‌کم تصمیم گرفت خودش را بیشتر به مردم نزدیک کند و در فیلم‌هایی حضور یابد که حداقل مخاطبی برای خود پیش‌بینی کرده باشد. به همین خاطر او بازی در فیلم سینمایی «میکس» را پذیرفت تا خاطره شیرین همکاری با مهرجویی دوباره زنده شود، غافل از اینکه در یکی از کمتردیده‌شده‌های کارنامه این فیلسوف سینمای ایران حضور می‌یابد.
در کنار همسایه‌ها
درست یک سال بعد از این بود که محمدحسین لطیفی که با ساخت سریال «کت جادویی» شهرت خاصی پیدا کرده بود، تصمیم گرفت با حضور بازیگران مطرح آن روزهای سینما مجموعه تلویزیونی «همسایه‌ها» را کلید بزند. او گوهر خیراندیش را برای بازی در نقش یکی از این همسایه‌ها برگزید؛ بازیگری که حالا به عنوان یکی از شناخته شده‌ترین بازیگران سینما به حساب می‌آمد. این سریال همانطور که انتظار می‌رفت به یکی از پربیننده‌ترین سریال‌های سیما بدل شد و در حالی که خیراندیش در اوج محبوبیت خود در میان مردم بسر می‌برد، ابوالحسن داوودی برای دومین بار از او دعوت به همکاری کرد تا کمدی موفق «نان، عشق و موتور 1000» را جلوی دوربین ببرد. او در این کمدی خانوادگی در کنار اکبر عبدی، تقریباً پیشکسوت‌تر از دیگران به حساب می‌آمد و اتفاقا یکی از دلایل جذب مردم به فیلم هم همین حضور موفق و متفاوت او بود. «مربای شیرین» و «دنیا» هم درست با همین سیاست و استفاده از محبوبیتی که خیراندیش برای خود دست و پا کرده بود، قصد داشتند گیشه‌ها را تسخیر کنند، اما اولی که چندین سال بعد از ساخت روی پرده رفت و دومی هم با اقبال چندان مناسبی روبه‌رو نشد. فقط در همین حد بود که بالاخره توانست تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل زن را از دوره هفتم جشن خانه سینما برایش به ارمغان بیاورد.
اوج کارنامه
در این سال که خیراندیش حضور در 3 فیلم کمدی موفق را در کارنامه خود رقم زده بود، نمی‌شد حدس زد کارگردانی با ریسک زیاد یک نقش جدی و البته متفاوت را به او بسپارد، اما ابراهیم حاتمی‌کیا این کار را کرد و ایفای نقش کاراکتر یک زن جنوبی سیگاری را به او سپرد تا خیراندیش هم با هنرمندی هرچه تمام‌تر پاسخ این اعتماد را بدهد. او در این فیلم آنقدر خوب نقش یک زن میان زمین و هوا مانده را ایفا کرد که هنوز هم نقش او در «ارتفاع پست» به عنوان یکی از زیباترین نقش آفرینی‌های او محسوب می‌شود.
او در این فیلم در میان جمعی از جوانان و با تجربه‌های سینما حضوری کاملا قدرتمندانه و حرفه‌ای داشت و حالا با این اوصاف وقتش رسیده بود که نظر داوران فجر را با قاطعیت به سوی خود جلب کند. همین هم شد و گوهر خیراندیش به عنوان برنده دیپلم افتخار بازیگر نقش اول زن، روی سن مراسم اختتامیه جشنواره بیستم فجر رفت، اما در همین حال داوران ششمین دوره جشن خانه سینما او را تنها در بخش بازیگری نامزد کردند و جایزه برگزیده خود را به وی اهدا نکردند، اما این موجب نشد رشته جوایز هنری خیراندیش با «ارتفاع پست» پاره شود؛ او بعد از این به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن‌سال از نگاه نویسندگان و منتقدان سینمایی معرفی شد.
آغاز حضور در گیشه
حالا دیگر چند سالی می‌شد که خیراندیش را فقط باید در نقش مادر یا مادربزرگ فیلم‌ها قبول کرد یا حداقل کسانی که سن‌شان در همین حدود است. او در سال 81 حضوری کوتاه اما موثر در «واکنش پنجم» میلانی داشت و به همین خاطر تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل زن را نیز از هفتمین دوره جشن خانه سینما به خانه برد. این در حالی بود که او پیش از این به عنوان نامزد دریافت این جایزه از فجر بیست و یکم تقدیر شده بود. اما حضور مقابل دوربین میلانی تنها فعالیت هنری او در سال 81 نبود، بلکه او در دو نقش کاملا متمایز در فیلم‌های «توکیو بدون توقف» و «رسم عاشق‌کشی» ظاهر و موفق شد برای دومین‌بار سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را در بیست‌ودومین جشنواره فیلم فجر از آن خود کند.
قدم در جاده خاکی
«سیزده گربه روی شیروانی»، «نقاب»، «مکس» و «گل یخ» را می‌توان به واقع نزول هنری گوهر خیراندیش دانست. او درست از همین فیلم‌ها بود که سیر نزولی خودش را آغاز کرد، ولی خوشبختانه این به معنای غروب همیشگی‌اش نبود، بلکه خیراندیش با حضور در مجموعه‌های تلویزیونی موفق توانست به یکی از محبوب‌ترین و موفق‌ترین چهره‌های رسانه ملی بدل شود. او بعد از اینکه «محاکمه»، «قاعده بازی»، «خواستگار محترم»، «بی‌وفا» و «دایره زنگی» را بازی کرد با حضور در سریال «میوه ممنوعه» یکی از بهترین هنرنمایی‌های تلویزیونی خود را رقم زد. او در این سریال که یکی از پربیننده‌ترین مجموعه‌های ماه رمضان بود در مقابل علی نصیریان به زیبایی نقش همسرش را بازی کرد تا اینکه مدت‌ها تصاویر متعدد او و دیگر بازیگران مجموعه روی جلد بیشتر نشریات کشور باشد.
چند اشتباه کوچولو
اما بعد از این و در سال 87 او دوباره به پرده نقره‌ای بازگشت و 3فیلم «یک اشتباه کوچولو»، «کلانتری غیرانتفاعی» و «صندلی خالی» را بازی کرد که هنوز هیچ‌کدامشان رنگ پرده را ندیده‌اند. اما در همین اثنا بود که حاتمی‌کیا تصمیم گرفت متفاوت‌ترین فیلمش را کارگردانی کند و باز برای ایفای نقش اصلی اپیزود سوم، کسی را بهتر از خیراندیش پیدا نکرد. این بار هم گوهر خیراندیش یکی از متفاوت‌ترین بازی‌هایش را تقدیم حاتمی‌کیا کرد تا همگان برگ برنده «دعوت» را حضور تاثیرگذار او بدانند. خیراندیش برای همین فیلم تندیس زرین بهترین بازیگر جشن خانه سینما را از آن خود کرد و باز ثابت کرد که در 53سالگی هم همچنان پرکار و پرانرژی است. پس از این، خیراندیش به یک دعوت متفاوت هم پاسخ گفت و در فیلم سینمایی «تهران 1500» در حالی که حضوری کارتونی داشت، به جای شخصیت خودش صحبت کرد!
و اما... اشک‌ها و لبخندها
پس از این و در حالی که به دلیل آسیب‌دیدگی هنگام فیلمبرداری سریال بهزاد فراهانی، مدت‌ها از خیراندیش خبری نبود، اخبار سریال جدید حسن فتحی منتشر شد. این در حالی بود که اخبار حکایت از ساخت یک سریال نوروزی داشت، اما «اشک‌ها و لبخندها» به پخش بعد از نوروز رسید و به یکباره حضور خیراندیش روی شیشه قاب جادویی تلویزیون، آن هم در سکانس اول سریال همه را شگفت‌زده کرد. خیراندیش در این سریال، نقش «عمه شمسی» یا همان «شمسی پلنگ» را بازی کرد؛ نقشی که کمترین شباهتی به خودش ندارد. او در این فیلم ثابت کرد همچنان می‌شود به عنوان یک بازیگر غیرقابل پیش‌بینی از او یاد کرد. یک بار دیگر تصور کنید، سکانس‌های مجادله دیدنی او با مهدی هاشمی را؛ یک زن خلافکار دوست‌داشتنی! پرش از ارتفاع پست
مسعود حکم‌آبادی
فقط برای شروع
خیراندیش حدوداً 32ساله بود که به دعوت اصغر هاشمی اولین حضور خود مقابل دوربین را با فیلم سینمایی «روزهای انتظار» رقم زد. او در این فیلم به خاطر اینکه نقش محوری نداشت، نتوانست خودی نشان بدهد اما در عین حال همین حضور جرقه‌ای شد برای ثبت حضوری مداوم در سینما. پس از این و درست یک سال بعد با فیلم سینمایی «با من از فردا بگو» مقابل دوربین فریدون کوچکیان رفت و به عنوان پارتنر اصلی سیروس گرجستانی به ایفای نقش پرداخت.
همزمان با این فیلم، برای نخستین‌‌بار حضور در تلویزیون را هم تجربه کرد. او که تاکنون فقط دو بار رنگ پرده سینما را دیده بود، با حضور در سریال «مدرس» جای خود را در میان خانواده‌های ایرانی هم باز کرد تا از این پس هرکس او را در خیابان می‌دید با انگشت نشانش دهد! خیراندیش که ظاهرا تصمیم گرفته بود همچنان پرکار در صحنه حاضر باشد، در سال 67 بازی در فیلم سینمایی «شب حادثه» را (این بار هم برای یکی از نقش‌های فرعی) پذیرفت تا هرچه زودتر از این پروژه فارغ شود و به «شاخه‌های بید» بپیوندد. او هنوز بازی در این فیلم را تمام نکرده بود که کیانوش عیاری درصدد تولید یکی از کمدی‌های موفق آن روزها برآمد و تصمیم گرفت از خیراندیش برای بازی در فیلم دعوت کند. به این ترتیب پرونده سومین سال فعالیت هنری گوهر خیراندیش، هم در «روز باشکوه» بسته شد تا او از این به بعد با وسواس بیشتری به کار خود ادامه دهد.
ابتدای ناکامی‌ها
او سال 68 را با هنرنمایی ستودنی‌اش در فیلم سینمایی «زیر بام‌های شهر» آغاز کرد و با همین فیلم هم موفق شد برای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن در دوره هشتم جشنواره فیلم فجر کاندیدا شود. او اگرچه موفق به دریافت این جایزه نشد اما تصمیم گرفت از این پس با وسواس بیشتری به فعالیتش ادامه دهد. در این سال حضور در سریال «آینه» عمده وقت خیراندیش را صرف خود کرد و به این ترتیب سال 68 در حالی تمام شد که او یک فیلم روی پرده داشت و یکی در قاب جادویی.
«همه یک ملت» و «سایه خیال» 2 فیلم نه چندان مهمی بودند که فقط جنبه محکم نگه داشتن ریسمان فعالیتی خیراندیش را در سال 69 ایفا کردند و درست پس از اینها بود که خیراندیش (که حالا دیگر 37ساله شده بود) در 2 فیلم به یادماندنی سینما یعنی «مدرسه پیرمردها» و «بانو» نقش‌آفرینی کرد تا یکی از ماندگارترین بازی‌هایش در مقابل دوربین داریوش مهرجویی رقم بخورد.
بازی‌های مداوم با یار دیرین
خیراندیش حالا دیگر وارد پنجمین سال فعالیت هنری خود شده بود و طبیعتا مثل خیلی‌های دیگر به دنبال حق ضایع شده خود در فجر سینمای ایران بود. او در این سال در 3 فیلم به طور مداوم با همسر (حالا دیگر مرحومش) جمشید اسماعیل‌خانی همبازی شد و بدین ترتیب «عیالوار»، «یک مرد، یک خرس» و «لبه تیغ» با فاصله‌های چند ماه از هم، روی پرده رفت. در این میان برخلاف انتظارها، «عیالوار» از دو فیلم دیگر بیشتر دیده شد.
او در همین سال با سریال «آینه‌های وصل» به تلویزیون بازگشت و چند ماه پس از آن نیز «روزی روزگاری» را به عنوان دومین همکاری خود با امرالله احمدجو تجربه کرد که همچون «آینه» به یکی از پرطرفدارترین سریال‌های تلویزیون تبدیل شد.
خیراندیش حدود 2 سال را در بیکاری گذراند تا بلکه با یک حضور متفاوت روی پرده سینما، حاضر شود، بر همین اساس در سال 74 با فیلم سینمایی «بوی خوش زندگی» به سینما آمد. حضور او در این فیلم، با توجه به سابقه هنری‌اش نشان از این داشت که دیگر خیراندیش را کم‌کم باید به عنوان یک بازیگر کمدی پذیرفت اما به یکباره حضور متفاوت او در «چهره» و تحسین داوران فجر چهاردهم از بازی او در این فیلم حادثه‌ای، این معادلات را بر هم زد. او در این فیلم نقش «ملک تاج» را در نهایت زیبایی به تصویر درآورد اما بازهم موفق نشد سیمرغ بهترین بازیگر فجر را با خود به خانه ببرد.
کمرنگ و کناره
خیراندیش پس از این تا دو سال از سینما دور ماند تا اینکه با فیلم سینمایی «ساغر» سومین همکاری خود با سیروس الوند را در سال 76 رقم زد. این فیلم که روایتی از زندگی دکتر پرتو تابان (با بازی فریماه فرجامی) است، باز هم نتوانست نقطه اوجی در کارنامه خیراندیش محسوب شود و باز 90دقیقه فیلم با حضور کناره و کمرنگ او به اتمام رسید. اما کمال تبریزی که پس از تجربه موفق «لیلی با من است» درصدد ساخت ششمین اثر سینمایی خودش بود، تصمیم گرفت در میان جوان اول‌های آن روز سینمای ایران یکی از نقش‌های «شیدا» را به خیراندیش بسپارد تا او چندمین بازی مقابل همسر مرحومش را تجربه کند. در همین سال «جنگجوی پیروز» که اثری قابل دفاع در کارنامه مجتبی راعی به حساب نمی‌آید، دومین حضور خیراندیش را در سینما رقم زد؛ حضوری که سناریوی تکراری جایزه نگرفتن‌های او را کامل کرد. او برای بازی در این فیلم باز هم فقط به عنوان کاندیدا شناخته شد و نه برگزیده!
اما خیراندیش کم‌کم تصمیم گرفت خودش را بیشتر به مردم نزدیک کند و در فیلم‌هایی حضور یابد که حداقل مخاطبی برای خود پیش‌بینی کرده باشد. به همین خاطر او بازی در فیلم سینمایی «میکس» را پذیرفت تا خاطره شیرین همکاری با مهرجویی دوباره زنده شود، غافل از اینکه در یکی از کمتردیده‌شده‌های کارنامه این فیلسوف سینمای ایران حضور می‌یابد.
در کنار همسایه‌ها
درست یک سال بعد از این بود که محمدحسین لطیفی که با ساخت سریال «کت جادویی» شهرت خاصی پیدا کرده بود، تصمیم گرفت با حضور بازیگران مطرح آن روزهای سینما مجموعه تلویزیونی «همسایه‌ها» را کلید بزند. او گوهر خیراندیش را برای بازی در نقش یکی از این همسایه‌ها برگزید؛ بازیگری که حالا به عنوان یکی از شناخته شده‌ترین بازیگران سینما به حساب می‌آمد. این سریال همانطور که انتظار می‌رفت به یکی از پربیننده‌ترین سریال‌های سیما بدل شد و در حالی که خیراندیش در اوج محبوبیت خود در میان مردم بسر می‌برد، ابوالحسن داوودی برای دومین بار از او دعوت به همکاری کرد تا کمدی موفق «نان، عشق و موتور 1000» را جلوی دوربین ببرد. او در این کمدی خانوادگی در کنار اکبر عبدی، تقریباً پیشکسوت‌تر از دیگران به حساب می‌آمد و اتفاقا یکی از دلایل جذب مردم به فیلم هم همین حضور موفق و متفاوت او بود. «مربای شیرین» و «دنیا» هم درست با همین سیاست و استفاده از محبوبیتی که خیراندیش برای خود دست و پا کرده بود، قصد داشتند گیشه‌ها را تسخیر کنند، اما اولی که چندین سال بعد از ساخت روی پرده رفت و دومی هم با اقبال چندان مناسبی روبه‌رو نشد. فقط در همین حد بود که بالاخره توانست تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل زن را از دوره هفتم جشن خانه سینما برایش به ارمغان بیاورد.
اوج کارنامه
در این سال که خیراندیش حضور در 3 فیلم کمدی موفق را در کارنامه خود رقم زده بود، نمی‌شد حدس زد کارگردانی با ریسک زیاد یک نقش جدی و البته متفاوت را به او بسپارد، اما ابراهیم حاتمی‌کیا این کار را کرد و ایفای نقش کاراکتر یک زن جنوبی سیگاری را به او سپرد تا خیراندیش هم با هنرمندی هرچه تمام‌تر پاسخ این اعتماد را بدهد. او در این فیلم آنقدر خوب نقش یک زن میان زمین و هوا مانده را ایفا کرد که هنوز هم نقش او در «ارتفاع پست» به عنوان یکی از زیباترین نقش آفرینی‌های او محسوب می‌شود.
او در این فیلم در میان جمعی از جوانان و با تجربه‌های سینما حضوری کاملا قدرتمندانه و حرفه‌ای داشت و حالا با این اوصاف وقتش رسیده بود که نظر داوران فجر را با قاطعیت به سوی خود جلب کند. همین هم شد و گوهر خیراندیش به عنوان برنده دیپلم افتخار بازیگر نقش اول زن، روی سن مراسم اختتامیه جشنواره بیستم فجر رفت، اما در همین حال داوران ششمین دوره جشن خانه سینما او را تنها در بخش بازیگری نامزد کردند و جایزه برگزیده خود را به وی اهدا نکردند، اما این موجب نشد رشته جوایز هنری خیراندیش با «ارتفاع پست» پاره شود؛ او بعد از این به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن‌سال از نگاه نویسندگان و منتقدان سینمایی معرفی شد.
آغاز حضور در گیشه
حالا دیگر چند سالی می‌شد که خیراندیش را فقط باید در نقش مادر یا مادربزرگ فیلم‌ها قبول کرد یا حداقل کسانی که سن‌شان در همین حدود است. او در سال 81 حضوری کوتاه اما موثر در «واکنش پنجم» میلانی داشت و به همین خاطر تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل زن را نیز از هفتمین دوره جشن خانه سینما به خانه برد. این در حالی بود که او پیش از این به عنوان نامزد دریافت این جایزه از فجر بیست و یکم تقدیر شده بود. اما حضور مقابل دوربین میلانی تنها فعالیت هنری او در سال 81 نبود، بلکه او در دو نقش کاملا متمایز در فیلم‌های «توکیو بدون توقف» و «رسم عاشق‌کشی» ظاهر و موفق شد برای دومین‌بار سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را در بیست‌ودومین جشنواره فیلم فجر از آن خود کند.
قدم در جاده خاکی
«سیزده گربه روی شیروانی»، «نقاب»، «مکس» و «گل یخ» را می‌توان به واقع نزول هنری گوهر خیراندیش دانست. او درست از همین فیلم‌ها بود که سیر نزولی خودش را آغاز کرد، ولی خوشبختانه این به معنای غروب همیشگی‌اش نبود، بلکه خیراندیش با حضور در مجموعه‌های تلویزیونی موفق توانست به یکی از محبوب‌ترین و موفق‌ترین چهره‌های رسانه ملی بدل شود. او بعد از اینکه «محاکمه»، «قاعده بازی»، «خواستگار محترم»، «بی‌وفا» و «دایره زنگی» را بازی کرد با حضور در سریال «میوه ممنوعه» یکی از بهترین هنرنمایی‌های تلویزیونی خود را رقم زد. او در این سریال که یکی از پربیننده‌ترین مجموعه‌های ماه رمضان بود در مقابل علی نصیریان به زیبایی نقش همسرش را بازی کرد تا اینکه مدت‌ها تصاویر متعدد او و دیگر بازیگران مجموعه روی جلد بیشتر نشریات کشور باشد.
چند اشتباه کوچولو
اما بعد از این و در سال 87 او دوباره به پرده نقره‌ای بازگشت و 3فیلم «یک اشتباه کوچولو»، «کلانتری غیرانتفاعی» و «صندلی خالی» را بازی کرد که هنوز هیچ‌کدامشان رنگ پرده را ندیده‌اند. اما در همین اثنا بود که حاتمی‌کیا تصمیم گرفت متفاوت‌ترین فیلمش را کارگردانی کند و باز برای ایفای نقش اصلی اپیزود سوم، کسی را بهتر از خیراندیش پیدا نکرد. این بار هم گوهر خیراندیش یکی از متفاوت‌ترین بازی‌هایش را تقدیم حاتمی‌کیا کرد تا همگان برگ برنده «دعوت» را حضور تاثیرگذار او بدانند. خیراندیش برای همین فیلم تندیس زرین بهترین بازیگر جشن خانه سینما را از آن خود کرد و باز ثابت کرد که در 53سالگی هم همچنان پرکار و پرانرژی است. پس از این، خیراندیش به یک دعوت متفاوت هم پاسخ گفت و در فیلم سینمایی «تهران 1500» در حالی که حضوری کارتونی داشت، به جای شخصیت خودش صحبت کرد!
و اما... اشک‌ها و لبخندها
پس از این و در حالی که به دلیل آسیب‌دیدگی هنگام فیلمبرداری سریال بهزاد فراهانی، مدت‌ها از خیراندیش خبری نبود، اخبار سریال جدید حسن فتحی منتشر شد. این در حالی بود که اخبار حکایت از ساخت یک سریال نوروزی داشت، اما «اشک‌ها و لبخندها» به پخش بعد از نوروز رسید و به یکباره حضور خیراندیش روی شیشه قاب جادویی تلویزیون، آن هم در سکانس اول سریال همه را شگفت‌زده کرد. خیراندیش در این سریال، نقش «عمه شمسی» یا همان «شمسی پلنگ» را بازی کرد؛ نقشی که کمترین شباهتی به خودش ندارد. او در این فیلم ثابت کرد همچنان می‌شود به عنوان یک بازیگر غیرقابل پیش‌بینی از او یاد کرد. یک بار دیگر تصور کنید، سکانس‌های مجادله دیدنی او با مهدی هاشمی را؛ یک زن خلافکار دوست‌داشتنی! ارسال نظر
پربیننده