پویا دبیری‌مهر: ماجرایی است؛ درست چند روز بعد از روز خبرنگار در اتحادیه املاک تهران به خبرنگاران و مسؤولان نظام توهین می‌شود. کارمند بخش ارجاع به صندلی‌اش تکیه داده است و با قلدری با مردم صحبت می‌کند. وارد اتاق وی در طبقه اول اتحادیه املاک تهران می‌شوم و پیش از هر چیز سلامی و علیکی. اما پاسخ فقط توهین است از روی اولدورم بولدورم. برو بیرون آقا! نمی‌دانم چرا این آقا این‌قدر عصبانی است اما یک لحظه تصویر پیرزنی را در ذهنم مجسم می‌کنم که از راه دور آمده است برای رتق‌وفتق کارش. این برخورد را او هم می‌بیند؟ او دستش به جایی بند نیست. پاسخش را می‌دهم و به او تذکر می‌دهم که این لحن صحبت کردن و مواجهه با مردم در شأن یک کارشناس نیست. اگرچه املاکی‌ها از قدیم‌الایام به معرکه‌گیری معروفند اما بی‌ادبی و قلدری جزو اخلاق آنها نیست. حالا اما این فرد رفتار دیگری دارد. وقتی خودم را معرفی می‌کنم و به او می‌گویم خبرنگار هستم، بیشتر به من می‌پرد. به او می‌گویم رفتارت را منعکس خواهم کرد و آماج فحاشی او می‌شوم. نه تنها به خودم بلکه به مسؤولان نظام هم توهین می‌کند و می‌گوید هر غلطی که می‌خواهی بکن! او تکریم ارباب رجوع را یا آموزش ندیده یا آنقدر در این سیستم اداری فاسد، غوطه‌ور شده است که توپ هم تکانش نمی‌دهد. نظارت آنقدر در این ساختار ضعیف است که هر آنکه پشت میز می‌نشیند خود را همه‌چیزدان می‌داند. ماجرا را به حوزه ریاست اطلاع می‌دهم و ناراحت از وجود چنین موجوداتی در ساختار اداری کشور اتحادیه را ترک می‌کنم. گزارشی برای نهادهای نظارتی و سازمان بازرسی کل کشور می‌نویسم و مطلبی برای «وطن امروز». حالا دیگر وقت آن نیست که با مردم با زبان زور و تحکم صحبت شود. مردم همه چیز این نظام هستند، مخالفان این دیدگاه باید به خودآیند.