یک بار موقعی که «رزم‌آرا» برای اخلال در سلطنت «محمدرضا» نقشه‌چینی می‌کرد، خواب‌هایی می‌دید که به محمدرضا گفتم من می‌ترسم یک «رضاخان» پیدا شود و همان کاری را که پدرت با «احمدشاه» کرد، با تو بکند. یادم هست محمدرضا خندید و گفت: «نه رزم‌آرا رضاشاه است و نه من احمدشاه.» اما این پیش‌بینی من درست از آب درآمد و بالاخره کلک سلطنت پهلوی را کندند!
خب! شما ببینید چطور« اسدالله علم» با کمال شهامت به محمدرضا می‌گفت مشیر و مشاور دولت فخیمه انگلستان است. علم از ملکه انگلستان لقب اشرافی «لرد» و «سر» گرفته بود و خلاصه! لقبی در انگلستان نبود که به او نداده باشند. یک پدرسوخته دیگری بود به نام «شاپور جی» که با پررویی به محمدرضا می‌گفت من قبل از اینکه تبعه ایران باشم نوکر ملکه انگلستان هستم! ما از امثال این آدم‌ها که جاسوس و نوکر آشکار یا پنهان انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها بودند، دور و برمان زیاد داشتیم. گاهی به محمدرضا می‌گفتم چرا با علم به اینکه می‌دانی این پدرسوخته‌ها نوکر اجنبی هستند آنها را اخراج نمی‌کنی؟ محمدرضا می‌گفت چه فایده‌ای بر اخراج آنها مترتب است؟ اینها را اخراج کنم ده‌ها نفر دیگر را اطرافم قرار می‌دهند. بگذارید اینها باشند تا خیال دولت‌های خارجی از حسن انجام امور در ایران راحت باشد!
آمریکا برای دادن کمک‌های اقتصادی شرط می‌گذاشت که باید فلان شخص بشود رئیس سازمان برنامه و بودجه. اصلا خدمت شما عرض کنم این سازمان برنامه و بودجه در ایران وجود نداشت و آمریکایی‌ها آن را درست کردند. مثلا ارتش ایران احتیاج به توپ و تانک داشت. می‌گفتند می‌دهیم به شرط آنکه فلان کس بشود رئیس ستاد ارتش. همه این امرای ارتش و رجال سیاسی مملکت با خارجی‌ها زد و بند داشتند و اصلا بعضی از آنها مثل «جمشید آموزگار» تبعه آمریکا بودند! بله! خیلی‌ها نمی‌دانند بسیاری از این آقایان تبعه آمریکا یا انگلستان و به اصطلاح دوملیتی بودند. گاهی اوقات بعضی اشخاص که به ما وفادار بودند، می‌آمدند و به ما اطلاع می‌دادند هر شب در منزل سفیر آمریکا یا انگلستان یا فلان کشور خارجی جلسه است و آقایان وزرا و امرای ارتش با سفیرکبیر آمریکا یا انگلستان مشاوره و رایزنی می‌کنند و خط و ربط می‌گیرند. ساواک هم هر روز صبح اول وقت گزارش این ملاقات‌ها را روی میز کار محمدرضا می‌گذاشت. یک روز محمدرضا که خیلی ناراحت بود به من گفت: «مادرجان! مرده شور این سلطنت را ببرد که من، شاه و فرمانده کل قوا هستم ولی بدون اطلاع من هواپیماهای ما را برده‌اند ویتنام». آن موقع جنگ ویتنام بود و آمریکایی‌ها هر وقت احتیاج پیدا می‌کردند برای پشتیبانی از نیروهای خودشان در ویتنام، از هواپیماها و یدکی‌های ما استفاده می‌کردند. حالا بماند که چقدر سوخت مجانی می‌زدند و اصلا کل بنزین هواپیماها و سوخت کشتی‌های‌شان را از ایران می‌بردند. همین آقای ارتشبد «نعمت‌الله نصیری» که ما به او می‌گفتیم «خرگردن» به‌خاطر اینکه گردن کلفتی مثل گردن خر داشت، می‌آمد خدمت محمدرضا و گاهی من هم در این ملاقات‌ها بودم، می‌گفت آمریکایی‌ها فلان پرونده و فلان اطلاعات را خواسته‌اند! محمدرضا هم می‌گفت بدهید!
مأخذ: خاطرات تاج‌الملوک، نشر به‌آفرین