محمد سررشته‌داری: 4 بازی و تنها یک امتیاز برای پرسپولیس و حالا شایعه‌ای وجود دارد که شاهرودی گفته برای پرسپولیس با فرهاد کاظمی مذاکره شده است البته اینگونه شایعات معمولا به این شکل است که یکی از دوستان و اقوام مدیران درجه سوم باشگاه به فلان مربی تعارفی می‌زند و نهایتا فلان مربی کاندیدای مربیگری آن باشگاه می‌شود. در رسانه‌ها اما این تلنگر را باید جدی گرفت و آن را با توجه به سابقه فراوان پرسپولیس در تغییر مربیان بررسی کرد. پرسپولیس دقیقا عربی‌ترین تیم ایران در تعویض مربی است و طاقت ندارد یک برنامه و پروسه را جلو ببرد و در طول مسیر عیب‌یابی کند و نهایتا مشکل را برطرف کند، آنجا در باشگاه مربی‌آزار پرسپولیس معمولا مربی قربانی می‌شود و تمام. این ساده‌ترین راه است و البته پرهزینه‌ترین هم هست، دنیزلی، مانوئل، دایی، درخشان، استیلی، گل‌محمدی و همه اعضای کادرشان طی چند سال اخیر بیش از 50 مربی را به پرسپولیس آورده‌اند و میلیاردها تومان پول و هزینه روی دست پرسپولیس گذاشته‌اند و 8 سال هم هست که از قهرمانی خبری نیست. در واقع ناگفته پیداست و بدون بررسی مشخص است، آمار هم نشان می‌دهد که با تعویض مربی هیچ اتفاق‌خاصی در پرسپولیس رخ نمی‌دهد این را آمار تغییرات از مانوئل به گل‌محمدی از گل محمدی به دایی، دایی به درخشان و از درخشان به برانکو نشان می‌دهد چرا که المان‌های موفقیت به مربی معطوف نمی‌شود. به طور کلی المان‌ها اینگونه تعریف می‌شوند: ۳۰ درصد مربی،
۳۰ درصد بازیکنان، ۳۰ درصد امکانات و سرمایه و ۱۰ درصد هواداران و حمایت‌های آنها. در نتیجه وقتی یک تیم نتیجه نمی‌گیرد باید به دنبال دلایل گشت و آنها را پیدا و برطرف کرد.
تصمیم‌هایی سیاستمدارانه
امروز به گواه هواداران و کارشناسان فوتبال، پرسپولیس زیبا بازی می‌کند و تاکتیک‌های متنوع و خوبی دارد اما چرا نتیجه‌ای در خور شأن این تاکتیک‌های زیبا نمی‌گیرد؟ با توجه به تنوع تاکتیکی پرسپولیس باید گفت برانکو خوب کار کرده و خوب تمرین داده است. تاکتیک‌ها و نظم او عالی است، پس ماجرا چیست؟ اگر عیب‌یابی را برعهده مدیران اتوبوسی پرسپولیس و تصمیم‌سازان وزارت ورزش بگذاریم، تجربه ثابت کرده که آنها صورت مساله را پاک می‌کنند، در واقع آنها تصمیم‌هایی سیاستمدارانه می‌گیرند، نه تصمیم‌هایی ورزشی البته حق هم دارند چون اصالتا ورزشی نبوده‌اند اگرنه در طول مسیر عیب‌یابی می‌کردند و در این 8 سال حداقل 2 بار قهرمان می‌شدند. مربی را قربانی می‌کنند، هزینه مالی‌اش را قبول می‌کنند و بعد از آن هم هواداران تا مدتی سرگرم تغییرات می‌شوند و کمی آرام می‌گیرند و باز هم اگر صدایی بلند شد دوباره همین کار را انجام می‌دهند تا فصل تمام شود و خلاص! سال گذشته دایی قربانی شد، درخشان نیز ایضا و برانکو نهایتا فصل را به پایان رساند تا پرسپولیس در
3 بخش تاریخ سال قبل را بسازد بدون آنکه قدمی رو به جلو برداشته باشد. پس کار را به مدیران پرسپولیس نمی‌سپاریم، قدمی برمی‌داریم و پرسپولیس را عیب‌یابی می‌کنیم:
دروازه‌بان مطمئن؟
برای قهرمان شدن می‌گویند باید حتما دروازه‌بان فوق‌العاده‌ای داشته باشید که این مهم‌ترین پست است اما پرسپولیس دروازه‌بان ششدانگ که مثل صخره عمل کند و رهبر دفاع باشد و فرمانده عملیات و البته کم اشتباه، ندارد که ندارد و در عجبیم که چرا پرسپولیس در این پست اینقدر سهل‌انگارانه لیگ را شروع کرد چون آمار گل خوردن‌های سوشا بسیار بالا بود. او در
۳۰ بازی 35 گل دریافت کرده بود و اصولا نباید می‌ماند اما ماند. بله پرسپولیس عابدزاده، سلطانی و قلیچ را می‌خواهد نه سوشا که از یک موقعیت ذوب‌آهن 2 گل دریافت می‌کند!
دفاع بد
در خط دفاعی پرسپولیس گل به خودی داشته، 2 سوتی فردی و یک اخراج و البته 2 پنالتی هم داده‌اند که همه آنها را باید در ضعف‌های فردی طبقه‌بندی کرد، البته در مورد پنالتی بنگر به نظر می‌رسد داور هم اشتباهاتی داشت. گل به خودی، سایه توپ را زدن و پنالتی دادن را نمی‌توان در سیستم دفاعی و نقص سیستماتیک آن جا داد و بررسی کرد زیرا اشتباهات فردی است.پس به این ترتیب یا تیم تمرکز ندارد یا مهره‌های خوب دفاعی ندارد. به هر حال کسی نمی‌تواند کتمان کند که یکی مانند محمد پنجعلی یا یک مثل افشین پیروانی چقدر با بنگر و اومانیا فاصله دارند که امروز دفاعی ساخته‌اند مثل پنیر سوییسی. پس تیم مدافع هم لازم دارد. پرسپولیس نیاز به تغییر در همه پست‌ها دارد به جز تغییر برانکو البته این به آن معنی نیست که برانکو بی‌تقصیر است چرا که او در انتخاب این بازیکنان نقش داشته و باید بتواند به آنها تمرکز بدهد اما به هر حال آنچه امروز وجود دارد اشکال در تاکتیک‌ها نیست، بلکه مدیران پرسپولیس تنها باید به فکر راه علاج برای ترمیم این پست‌ها باشند و بس و هر فکر دیگری خطاست.