سخن گفتن از بی‌اعتباری آناپولیس، درست چند روز پس از به قدرت رسیدن کابینه افراطی بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی آنقدر عجیب نبود که همه را متحیر کند و اساسا انتظار واکنش دیگری از چنین کابینه‌ای دور از ذهن است. به هرحال کابینه‌ای که احزابی نظیر شاس، لیکود و اسرائیل خانه ما در آن حضور دارند، آنقدر افراطی است که می‌توان از آن انتظار واکنش‌هایی به مراتب بدتر داشت. آویگدور لیبرمن، رهبر افراطی حزب اسرائیل خانه ما و وزیر خارجه کابینه نتانیاهو، رسما اعلام کرد: دولت و پارلمان اسرائیل هرگز آناپولیس را نپذیرفته‌اند. وی در اولین روزی که رسما بر کرسی وزارت خارجه رژیم صهیونیستی تکیه زد تأکید کرد اسرائیل هیچ تعهدی به سند کنفرانس آناپولیس که بر تشکیل دولت فلسطین دلالت می‌کند، ندارد و فقط سند نقشه راه را مورد تایید قرار می‌دهد. این سخنان آب سردی بود بر اعراب سازشکاری که تلاش داشتند طرح سازش را بر پایه آناپولیس بیان کنند و یخ روابط خود با رژیم صهیونیستی را در چند مرحله آب کنند. از آن طرف این رخداد واکنش شدید احزاب میانه‌روی رژیم صهیونیستی را که اکنون اپوزیسیون کابینه نتانیاهو نیز محسوب می‌شوند، به همراه داشت. ایهود اولمرت نخست وزیر سابق اسرائیل برگزاری اجلاس آناپولیس در سال 2007 در مریلند آمریکا را موجب تقویت موقعیت بین‌المللی اسرائیل عنوان کرده و خواستار عمل به بندهای اعلامیه این اجلاس شد. تزیپی لیونی، وزیر خارجه سابق رژیم صهیونیستی و رهبر کنونی حزب کادیما نیز به این مواضع واکنش نشان داد. لیونی با محکوم کردن اظهارات رهبران جدید اسرائیل گفت راهی که کابینه نتانیاهو در پیش گرفته است نشان می‌دهد صلح با فلسطینی‌ها در کار نیست.
این در حالی است که دولت آمریکا نیز به این موضوع واکنش نشان داد، چرا که آناپولیس برای مقامات کاخ‌سفید ارزش بسیاری داشت. پیش از این سران ایالات متحده با تبلیغات بسیار تلاش کرده بودند آناپولیس را به عنوان موفقیتی بزرگ در سیاست خارجی آمریکا نشان دهند که می‌تواند راهکار مناسبی برای حل بحران خاورمیانه و سازش اعراب و اسرائیل باشد. لذا یک سخنگوی کاخ سفید در واکنش به اظهارات وزیر خارجه رژیم صهیونیستی گفت: باراک اوباما، رئیس‌جمهوری آمریکا به راه حل تشکیل دو دولت فلسطینی و اسرائیل در کنار یکدیگر متعهد است و انتظار مذاکرات صریح با دولت جدید اسرائیل را دارد.
از این رو بسیاری از تحلیگران اختلاف‌نظر رژیم صهیونیستی و ایالات متحده درباره آناپولیس را منشأ اختلافات فعلی آنها می‌دانند. شخص اوباما نیز در جریان سفرش به ترکیه و سخنرانی در پارلمان این کشور، بار دیگر حمایت ایالات متحده را از تشکیل دو دولت فلسطینی و اسرائیلی بیان داشته و بر ضرورت زندگی و وجود این دو دولت در کنار یکدیگر در صلح، امنیت و آرامش تصریح و بر تداوم حمایت کشور متبوعش از طرح آناپولیس تأکید کرد.
این سخنان اوباما واکنش عجیب سران اسرائیل را به دنبال داشت. سران کابینه افراطی نتانیاهو سخنان اوباما را دخالت در مسائل داخلی خود دانستند و در سخنانی شدید اللحن از کاخ سفید خواستند در امور داخلی آنها دخالت نکند. این دست واکنش مقامامت اسرائیلی به سران آمریکا تاکنون سابقه نداشته و نشان دهنده عمق اختلافات دوطرف است.
مسأله دیگر مورد اختلاف دو طرف مسأله ایران است. کابینه جدید رژیم صهیونیستی با حساسیت بسیاری مسأله هسته‌ای ایران را دنبال می‌کند و از دولت ایالات متحده انتظار دارد واکنش شدیدی را در قبال برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی اتخاذ کند، در حالی که اوباما حداقل در ظاهر از مذاکره با تهران سخن می‌گوید و بر خلاف تمایل اسرائیل تاکنون درباره حمله نظامی اظهارنظری نکرده است. سران اسرائیل حتی انتظار دارند در صورت مذاکره تهران و واشنگتن این مذاکرات به سرعت انجام و در مدت زمانی اندک منتج به نتیجه شود. به واقع آنها مدعی هستند ایالات متحده نباید با برگزاری مذاکراتی طولانی مدت عملا فرصت را برای توسعه برنامه هسته‌ای در اختیار جمهوری اسلامی قرار دهد. سران تل‌آویو بر این باورند که دیپلماسی اوباما با ایران باید سریع آغاز شود و سریع هم به پایان برسد، آنها می‌گویند اگر این مذاکرات ادامه دار شود، ایران فرصت را برای توسعه تأسیسات هسته‌ای خود مغتنم خواهد شمرد.
به هر حال بنیامین نتانیاهو در شرایطی حساس قرار گرفته است و در شرایط کنونی مواضع افراطی کابینه وی سبب شده که رژیم صهیونیستی در عرصه بین‌المللی منزوی‌تر از هر زمان دیگری باشد و این مسأله کابینه جدید رژیم صهیونیستی را در موقعیتی سخت قرار داده است. به هر حال به نظر می‌رسد سفر آینده نتانیاهو به واشنگتن و دیدارش با اوباما تا حد زیادی تعیین کننده باشد و بتواند آینده روابط دوطرف را رقم بزند. نتایج این دیدار نشان خواهد داد که آیا نتانیاهو که بعد از 10 سال بار دیگر به حکومت رسیده و سمت نخست وزیری را در مصافی سخت از آن خود کرده، قرار است این بار هم با دولت آمریکا رودررو شود و موجبات نارضایتی افکار عمومی داخلی و احیانا سقوطش را فراهم آورد؟ تلاش برای همگرایی
سخن گفتن از بی‌اعتباری آناپولیس، درست چند روز پس از به قدرت رسیدن کابینه افراطی بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی آنقدر عجیب نبود که همه را متحیر کند و اساسا انتظار واکنش دیگری از چنین کابینه‌ای دور از ذهن است. به هرحال کابینه‌ای که احزابی نظیر شاس، لیکود و اسرائیل خانه ما در آن حضور دارند، آنقدر افراطی است که می‌توان از آن انتظار واکنش‌هایی به مراتب بدتر داشت. آویگدور لیبرمن، رهبر افراطی حزب اسرائیل خانه ما و وزیر خارجه کابینه نتانیاهو، رسما اعلام کرد: دولت و پارلمان اسرائیل هرگز آناپولیس را نپذیرفته‌اند. وی در اولین روزی که رسما بر کرسی وزارت خارجه رژیم صهیونیستی تکیه زد تأکید کرد اسرائیل هیچ تعهدی به سند کنفرانس آناپولیس که بر تشکیل دولت فلسطین دلالت می‌کند، ندارد و فقط سند نقشه راه را مورد تایید قرار می‌دهد. این سخنان آب سردی بود بر اعراب سازشکاری که تلاش داشتند طرح سازش را بر پایه آناپولیس بیان کنند و یخ روابط خود با رژیم صهیونیستی را در چند مرحله آب کنند. از آن طرف این رخداد واکنش شدید احزاب میانه‌روی رژیم صهیونیستی را که اکنون اپوزیسیون کابینه نتانیاهو نیز محسوب می‌شوند، به همراه داشت. ایهود اولمرت نخست وزیر سابق اسرائیل برگزاری اجلاس آناپولیس در سال 2007 در مریلند آمریکا را موجب تقویت موقعیت بین‌المللی اسرائیل عنوان کرده و خواستار عمل به بندهای اعلامیه این اجلاس شد. تزیپی لیونی، وزیر خارجه سابق رژیم صهیونیستی و رهبر کنونی حزب کادیما نیز به این مواضع واکنش نشان داد. لیونی با محکوم کردن اظهارات رهبران جدید اسرائیل گفت راهی که کابینه نتانیاهو در پیش گرفته است نشان می‌دهد صلح با فلسطینی‌ها در کار نیست.
این در حالی است که دولت آمریکا نیز به این موضوع واکنش نشان داد، چرا که آناپولیس برای مقامات کاخ‌سفید ارزش بسیاری داشت. پیش از این سران ایالات متحده با تبلیغات بسیار تلاش کرده بودند آناپولیس را به عنوان موفقیتی بزرگ در سیاست خارجی آمریکا نشان دهند که می‌تواند راهکار مناسبی برای حل بحران خاورمیانه و سازش اعراب و اسرائیل باشد. لذا یک سخنگوی کاخ سفید در واکنش به اظهارات وزیر خارجه رژیم صهیونیستی گفت: باراک اوباما، رئیس‌جمهوری آمریکا به راه حل تشکیل دو دولت فلسطینی و اسرائیل در کنار یکدیگر متعهد است و انتظار مذاکرات صریح با دولت جدید اسرائیل را دارد.
از این رو بسیاری از تحلیگران اختلاف‌نظر رژیم صهیونیستی و ایالات متحده درباره آناپولیس را منشأ اختلافات فعلی آنها می‌دانند. شخص اوباما نیز در جریان سفرش به ترکیه و سخنرانی در پارلمان این کشور، بار دیگر حمایت ایالات متحده را از تشکیل دو دولت فلسطینی و اسرائیلی بیان داشته و بر ضرورت زندگی و وجود این دو دولت در کنار یکدیگر در صلح، امنیت و آرامش تصریح و بر تداوم حمایت کشور متبوعش از طرح آناپولیس تأکید کرد.
این سخنان اوباما واکنش عجیب سران اسرائیل را به دنبال داشت. سران کابینه افراطی نتانیاهو سخنان اوباما را دخالت در مسائل داخلی خود دانستند و در سخنانی شدید اللحن از کاخ سفید خواستند در امور داخلی آنها دخالت نکند. این دست واکنش مقامامت اسرائیلی به سران آمریکا تاکنون سابقه نداشته و نشان دهنده عمق اختلافات دوطرف است.
مسأله دیگر مورد اختلاف دو طرف مسأله ایران است. کابینه جدید رژیم صهیونیستی با حساسیت بسیاری مسأله هسته‌ای ایران را دنبال می‌کند و از دولت ایالات متحده انتظار دارد واکنش شدیدی را در قبال برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی اتخاذ کند، در حالی که اوباما حداقل در ظاهر از مذاکره با تهران سخن می‌گوید و بر خلاف تمایل اسرائیل تاکنون درباره حمله نظامی اظهارنظری نکرده است. سران اسرائیل حتی انتظار دارند در صورت مذاکره تهران و واشنگتن این مذاکرات به سرعت انجام و در مدت زمانی اندک منتج به نتیجه شود. به واقع آنها مدعی هستند ایالات متحده نباید با برگزاری مذاکراتی طولانی مدت عملا فرصت را برای توسعه برنامه هسته‌ای در اختیار جمهوری اسلامی قرار دهد. سران تل‌آویو بر این باورند که دیپلماسی اوباما با ایران باید سریع آغاز شود و سریع هم به پایان برسد، آنها می‌گویند اگر این مذاکرات ادامه دار شود، ایران فرصت را برای توسعه تأسیسات هسته‌ای خود مغتنم خواهد شمرد.
به هر حال بنیامین نتانیاهو در شرایطی حساس قرار گرفته است و در شرایط کنونی مواضع افراطی کابینه وی سبب شده که رژیم صهیونیستی در عرصه بین‌المللی منزوی‌تر از هر زمان دیگری باشد و این مسأله کابینه جدید رژیم صهیونیستی را در موقعیتی سخت قرار داده است. به هر حال به نظر می‌رسد سفر آینده نتانیاهو به واشنگتن و دیدارش با اوباما تا حد زیادی تعیین کننده باشد و بتواند آینده روابط دوطرف را رقم بزند. نتایج این دیدار نشان خواهد داد که آیا نتانیاهو که بعد از 10 سال بار دیگر به حکومت رسیده و سمت نخست وزیری را در مصافی سخت از آن خود کرده، قرار است این بار هم با دولت آمریکا رودررو شود و موجبات نارضایتی افکار عمومی داخلی و احیانا سقوطش را فراهم آورد؟ ارسال نظر
پربیننده