سیدمهدی حاجی‌آبادی: رئیس‌جمهور اخیراً در جمع استانداران سخنانی درباره وظایف نظارتی شورای نگهبان بر زبان رانده و با بیان اینکه «اینجا جمهوری اسلامی ایران است و قانون اساسی در آن حاکم است»، اولین مخالفت خود را با ردصلاحیت برخی سیاسیون اینگونه ابراز کرده است: «ما جایی را در کشور نداریم که بخواهد افراد صالح و دلسوز را که می‌خواهند با استفاده از تجربیات‌شان به کشور خدمت کنند حالا از هر جناحی که باشند رد صلاحیت کند. تمام گروه‌ها و دستجات سیاسی قانونی مورد احترام هستند. همه از نظر دولت برابرند و آنجایی که باید بگوید فردی برای شرکت در انتخابات صالح است یا نه هیأت‌های اجرایی هستند و ما هیأت اجرایی نداریم که یک جناح را تایید صلاحیت کند و یک جناح دیگر را تایید صلاحیت نکند». او سپس نوک پیکان حملات خود را «محترمانه» به سمت شورای نگهبان گرفته و ضمن مخالفت تلویحی با «نظارت استصوابی»، این شورا را به دور بودن از «اجرا» فراخوانده است: «شورای محترم نگهبان ناظر است نه مجری. مجری انتخابات دولت است. دولت مسؤول برگزاری انتخابات است و دستگاهی هم پیش‌بینی شده که نظارت کند تا خلاف قانون صورت نگیرد. شورای نگهبان چشم است و چشم نمی‌تواند کار دست را بکند، نظارت و اجرا نباید مخلوط شود باید به قانون اساسی کاملاً توجه کرده و عمل کنیم». با توجه به اینکه ریاست محترم جمهوری نیز حقوقدان هستند و سال‌ها در بالاترین رده‌های قانونگذاری جمهوری اسلامی صاحب پست بوده‌اند؛ بعید است ایشان ناآگاهانه یا تحت فشار اصلاح‌طلبانی که سعی در سهم‌خواهی از ایشان دارند چنان سخنانی را بر زبان رانده باشند.
6 سال پس از خوابیدن غبار فتنه 88 که جرقه اصلی آن را جریانی مشتعل کرد که خواست و اراده مردم را برنتابید و همه امکانات مادی و معنوی خود را برای انحراف ملت از مسیر آرمان‌های انقلاب به کار گرفت، اکنون و به مدد کانون‌های ملتهبی که جریان حاشیه‌ساز اطراف دولت در فضای سیاسی کشور ایجاد کرده، برخی سخنان فرصت دوباره‌ای برای بروز و ظهور یافته‌اند.
هاشمی‌رفسنجانی با تکرار مواضع نماز جمعه پس از انتخابات و در حالی که حدود 7 ماه تا برگزاری انتخابات مجلس خبرگان و دهمین دوره مجلس شورای اسلامی در اسفند 94 فرصت باقی است حملات گازانبری خود را آغاز کرده است. وی که معمولا در آستانه هر انتخابات مهم و سرنوشت‌سازی، از یک سال قبل تردید و شبهه‌افکنی درباره آن انتخابات را کلید می‌زند، این بار نیز رسما کار خود را آغاز کرده و در هفته‌های اخیر به شورای نگهبان و نیروهای امنیتی حمله و آنان را متهم به تقلب در انتخابات سال 88 کرد که قصد تقلب در انتخابات ریاست جمهوری 92 را نیز داشته‌اند اما با مقاومت مردم و جوانان موفق نشده‌اند! وی قبلا نیز گفته بود: «امیدواریم از لحاظ قانون در همه مراحل ثبت‌نام، نظارت، اجرا و شمارش، هیچ شبهه‌ای نداشته باشیم تا حماسه‌های سیاسی مردم ایران به خوبی شکل بگیرد». چنانکه قبلا نیز در مراسمی با حضور فعالان رسانه‌ای روزنامه اطلاعات گفته بود: «همه باید تلاش کنیم اعتماد برخی از مردم را که به تردید افتاده‌اند، برگردانیم». او در ادامه شرایط جامعه را بر وضعیت اعتماد مردم موثر دانست و بر ضرورت حضور بیش از گذشته مردم در صحنه تاکید کرد. اصرار گاه و بیگاه آقای هاشمی بر بی‌اعتمادی مردم و توصیه به تلاش جهت برگرداندن اعتماد، همان محوری است که او در نماز جمعه 26 تیر 88 با تکیه بر آن سعی در القای شبهه تقلب در انتخابات داشت. حالا مدت‌ها پس از تکذیب تقلب در انتخابات از طرف دوست و دشمن و اذعان اپوزیسیون به اینکه تقلب اسم رمز آشوب و بهانه‌ای برای خروش علیه ولایت بود، بازگشت دوباره آقای هاشمی به مواضع 6 سال پیش و دعوت تلویحی مردم به اغتشاش از نوع آنچه در خرداد 88 جرقه آن را در نامه به رهبری روشن کرد، نشان‌دهنده این حقیقت است که تلخی زهری که از ناحیه بصیرت ملت در پشت پا زدن به اشرافیت نوشیده است هنوز کامش را می‌آزارد.
هاشمی مرد شکار فرصت‌هاست و این خصیصه را بارها در بیانیه‌ها و سخنرانی‌های مناسبتی، دیدار با احزاب و گروه‌ها و فعالان اجتماعی، دیدار با خانواده زندانیان امنیتی و... نشان داده است. این بار نیز براساس مشی همیشگی، در فضای ملتهبی که جریان حاشیه‌ساز ایجاد کرده، نماینده ملت را آماج تهمت‌های ناروا و قضاوت‌های ناجوانمردانه قرار داده است و اگر پیش از این فضای سیاسی حاکم، انتقاد در لفافه را اقتضا می‌کرد اکنون به مدد بهم ریختگی بازار نقد، انتقاد و عقده‌گشایی برخی جریانات شکست‌خورده و مردود در نزد ملت، فضا را برای انتقادات صریح و بی‌پرده مناسب یافته است. چنانکه در گذشته در جایی گفته بود: «فریبکاری‌ها موقت است، آمار دروغ دادن، ادعای دروغ داشتن، پول بیخودی مصرف کردن و بیت‌المال را به غارت بردن برای خرید چند رای و امثال این چیزها دیگر جواب نمی‌دهد، حتی اگر مردم نیاز داشته باشند این پول را می‌گیرند ولی لعنت‌شان هم می‌کنند».
چه کسی است که نداند هاشمی همچنان بر طبل دروغ بی‌اساس تقلب می‌کوبد تا بر حیف و میل اموال ملت در پیچ و تاب اقتصاد سرمایه‌داری دوران سازندگی، صرف بیت‌المال برای پیروزی جریان متبوع خود در انتخابات، رانت‌خواری، زد و بندهای پشت‌پرده، حیف و میل اموال دانشگاه آزاد در انتخابات، اغتشاش‌آفرینی در فتنه 88 و... که در حیطه تحت نفوذ او اتفاق افتاد و وجهه سیاسی او را به کلی مخدوش کرد سرپوش بگذارد و برای فرار از حقیقت مسلم «شکست اعتبار اشرافیت» به تخریب دوباره وجهه رقیب دست بزند.
بررسی سایت هاشمی و جریان وابسته به او نشان می‌دهد یک برنامه مداوم و مستمر برای تخریب شورای نگهبان و برگزارکنندگان انتخابات مدت‌ها قبل از جان گرفتن انتقادات علیه جریان حاشیه‌ساز جریان داشته است. این چه مفهومی جز مخالفت با رای و نظر ملتی دارد که دائما به بهانه حمایت از او انتخابش را زیر سوال می‌برند. این چه مفهومی جز این دارد که دفاع از مردم چیزی بیش از یک ژست سیاسی دموکرات‌مآب در دست برخی مدعیان نیست؟ چگونه است که هاشمی همچنان درباره خیانت جریان متبوع خود چیزی نمی‌گوید و موضع ثابتی اتخاذ نمی‌کند اما در هر فرصت ممکن به انتخاب ملت خرده می‌گیرد و اعتبار رای و نظرشان را به هیچ می‌انگارد؟
هاشمی در جایی دیگر با اشاره به پذیرش قطعنامه می‌گوید: «البته ما در آن دوران توانستیم امام(ره) را برای متوقف کردن جنگ قانع کنیم، طوری که در یک جلسه با حضور 5نفر از سران خدمت امام(ره) رفتیم و وضع را تشریح کردیم، امام(ره) نیز خیلی سریع فهمیدند و آن نامه عجیب و تاریخی را نوشتند و خودشان مساله را حل کردند».
هاشمی با بیان تاثیرگذاری خود بر امام گویا به این نکته اشاره می‌کند که در تشخیص موقعیت‌های دشوار و ارائه راهکارهای عبور از بحران از امام دقیق‌تر و زیرک‌تر بوده و تفهیم وضع حاکم بر فضای حوادث، در حوزه تشخیص و تخصص او بوده است. تعمیم این دیدگاه به وقایع چندساله اخیر به مفهوم القای این گزاره است که او درباره تحلیل وقایع انتخابات 88 و نگارش نامه هشدار به رهبری محق بوده است. او با این ترفند از حیثیت به تاراج رفته خود در فتنه‌آفرینی 88 دفاع کرده است. آنچه از شواهد دریافت می‌شود این است که گویا هاشمی تصور کرده انتقاد از اشتباهات دولت قبل به مفهوم خزیدن در دامن تحلیل‌های او از شرایط حاکم است. به عبارت بهتر او تلاش کرده چنین زمینه‌ای را در منتقدان دولت ایجاد کند و هنگام این رخداد:
1- برای تحقق منویات معطل مانده خود در فتنه 88 بسترسازی کند.
2- از حجم ملامت‌ها و سرزنش‌ها بر خود بکاهد.
3- از همه مهم‌تر چنین القا کند که فهم او در پیش‌بینی رخدادهای سیاسی بیش از بزرگان انقلاب است همچنان که تشخیص او درباره جنگ، امام(ره) را در پذیرش قطعنامه مجاب کرده بود.
4- هاشمی میاندار طرح این مساله شده تا حتی با زمینه‌سازی برای اتهام به وزارت کشور دولت روحانی، هر گونه شکست احتمالی خود و همفکرانش در سال 94 به‌دست مردم را «توجیه» کند. خطی که اصلاح طلبان نیز بلافاصله آن را ادامه دادند تا از حالا اولین بهانه برای شکست آنها در برابر رای مردم مهیا باشد: «انتخابات سالم نبود!»
به صراحت می‌توان گفت هاشمی همچنان در پیچ و خم مواضع 26 تیر 88 درجا می‌زند و به مراعات هیچ مصلحتی جز آنچه مصالح طیف متبوع او است، پایبند نیست.